இன்று மாலை சிங்கப்பூர் தங்க மீன்கள் பதிப்பகம் சார்பாக நடந்த வாசக சந்திப்பில் மனுஷ்யபுத்திரன் அருமையாகப் பேசினார் - கவிதையின் மொழி, வடிவம், கவிதையை எடிட் செய்வது, தேய்வழக்குகளை கவிதையில் புதுமையாக, படைப்பூக்கத்துடன் பயன்படுத்துவது என தீவிரமான ஒரு இலக்கிய கலந்துரையாடலாக அது அமைந்தது. முன்பு சென்னையில் இருக்கும் போது மாலைவேளைகளில் நான் அடிக்கடி மனுஷின் வீட்டுக்கு சென்று கவிதையின் வடிவம், அவர் அப்போது படித்துக்கொண்டிருக்கிற புத்தகங்கள் குறித்தெல்லாம் உக்கிரமாக விவாதிப்பேன். என்னுடைய முனைவர் பட்ட ஆய்வுக்காகவும், பின்னர் “இன்மை” இணைய இதழை நடத்திய போதும் அவரை பேட்டி எடுத்தேன். அதெல்லாம் நினைவுக்கு வந்தது இன்று. ஆச்சரியமாக, பெரும்பாலான கேள்விகள் முதிர்ச்சியாக, கூர்மையாக இருந்தது, மரபுக்கவிதைக்கு இன்றுள்ள இடமென்ன போன்றவற்றைத் தவிர.
மனுஷ் இன்று பேசியதில் ஒரு வாக்கியம் என் நெஞ்சில் தங்கி விட்டது - ஏன் கவிதை தீவிரமான கருத்துநிலையுடன், தத்துவப் பார்வையுடன் இருக்கத் தான் வேண்டுமா எனும் கேள்விக்கு ‘கவித்துவமான நுண்ணுணர்வு கொண்ட ஒருவர் தத்துவத்துக்குள் நுழைய வேண்டும் ஆனால் மாறாக நடக்கக் கூடாது’ என்றார். கவிதைக்கும் தத்துவத்துக்குமான இந்த நுட்பமான வேறுபாடு முக்கியம். இந்த ஆபத்தான விளையாட்டை தமிழில் சரியாக நிகழ்த்தியவர்கள் யுவனும் தேவதேவனுமே. அதற்கு முன்பாக என்றால் ஓரளவுக்கு நகுலன். அவருக்கும் முன்பான வள்ளுவரைப் போன்ற எத்தனையோ செவ்விலக்கியவாதிகள் கவிதையின் கொதிக்கும் கரண்டியைக் கொண்டு தத்துவ வாணலியில் வறுத்திருக்கிறார்கள். உ.தா., வள்ளுவர். மனுஷ் இதைப் பற்றி சொன்ன போது எனக்கு சட்டென இந்த குறள் நினைவுக்கு வந்தது:
“செல்வத்துள் செல்வம் செவிச்செல்வம், அச்செல்வம் செல்வத்துள் எல்லாம் தலை” எனும் போது மிக எளிதாகத் தெரிகிறது. ஆனால் பௌத்தத்துக்கும் அத்வைதத்துக்குமான மோதலின் பின்னணியில் பார்க்கும் போது இது மிக விரிவான ஒரு அர்த்தத் தளத்தைப் பெறுகிறது. செவிச்செல்வத்தை, கேட்டு யோசித்து அலசி உணரும் புரிதலுக்கு புத்தர் ஏன் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் தந்தார், அகச்செல்வம் (அது சிந்தனையை அறுத்து பிரம்மத்தை உணர்ந்து தோன்றுவது) என்பதன் இடத்தில் ஏன் வள்ளுவன் செவிச்செல்வத்தை வைத்தார் என யோசிக்கும் போது அவ்வளவு சுவாரஸ்யம் கிடைக்கிறது, மனம் விரிவடைகிறது. இதுதான் ஒரு கவிஞன் தத்துவத்துக்குள் வருவதன் பெருஞ்சிறப்பு. அப்போது நம் மொழி பொன்னை போல பொலிவடைகிறது.
கவிதை குறித்த டெக்னிக்கலான விவாதங்கள் எனக்குப் பிடித்தமானது, ஏனென்றால் சிறுகதை, நாவல் போன்ற வடிவங்களை இப்படி சுலபத்தில் அலச முடியும். மேலும் வேறெந்த வடிவையும் விட கவிதை ரொம்பவே நுட்பமானது - ஒரு சிறிய சொல், அதன் தொனி, அது அமர்ந்திருக்கும் இடம் ஒரு கவிதை வரியின் பொருளை மாற்றும், அதற்கு ஒரு தனி ஒளியைக் கொடுக்கும். கவிதை எழுதுபவனுக்கும் வாசிப்பவனுக்கும் மனத்திறப்பை தருவான் இவை. செவிச்செல்வம்!