முன்பு நீங்கள் இப்படி விசாரிக்கவில்லை

 “உங்க படைப்புகள் ஆங்கிலத்தில் கிடைக்குமா?” அல்லது “கிடைப்பதில்லையா?” இக்கேள்வியை இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி கேட்கிறார்கள். நான் இருக்கும் இடம் ஒரு காரணம். இங்கு யார் தமிழில் படிக்கிறார்கள்? ஒருவிதத்தில் இப்படி ஓரிடத்தில் அந்நியமாய் வாழ்வது எனக்கு பிடித்திருக்கிறது. இங்கு இப்படி இருப்பதில் ஒரு அந்தரங்க உணர்வு உள்ளது. பரண் மீது சொகுசாக அமர்ந்து மீசையை நக்கும் பூனையைப் போல.

ஆனால் இக்கேள்விகள் நான் சென்னையில் இல்லை என்பதையும் நினைவுபடுத்தி விடுகின்றன. அங்கு ஒருவர் கூட இப்படிக் கேட்டதில்லை. அங்கு தமிழில் படிக்காத ஒருவருடன் கூட நான் உரையாட நேர்ந்ததில்லை என்பதை யோசிக்கவே வியப்பு தோன்றுகிறது.

நான் முன்பு பணி செய்த அலுவலகத்தில் “நீங்க எழுத்தாளரா?” என விசாரித்து யாராவது என் கணினி அருகே வந்து நிற்பார்கள்.

“எப்படித் தெரியும்? யார் சொன்னாங்க? எங்காவது படிச்சீங்களா?”

“நேத்து டிவியில சேனல் மாத்தும் போது உங்க முகம் பார்த்தேன். கொஞ்ச நேரம் கவனிச்சா “எழுத்தாளர்னு” போட்டிருந்தது.”

அதன் பிறகு “நீங்க என்ன எழுதியிருக்கீங்க” என்று கேட்கவா வேண்டாமா என நாணிக் கோணி விட்டு ஒரு அசட்டுப் புன்னகையை பதிலுக்கு தந்து விட்டு கிளம்பி விடுவார்.

ஒருவர் என்னை “நீங்க கவிஞரா?” என்று என்னிடம் வந்து விசாரித்தார். நான் “இல்லீங்க” என்றேன். ஆனாலும் எப்போது பார்த்தாலும் “வாங்க கவிஞரே” என்பார் வாஞ்சையாக. நானும் தலையாட்டி விட்டு ஏற்றுக் கொள்வேன்.

என்னைக் கண்டதுமே தூய தமிழில் பேசுபவர்கள், என்னிடம் கவிதை நோட்டு கொண்டு நீட்டுகிறவர்கள், குறுநாவல் எழுதி வந்து படித்து கருத்து கேட்பவர்கள் என பலரும் என்னை குறுக்கிட்டதுண்டு.

இங்கு “எழுத்தாளர்” என்ற சொல்லை கேட்டே நாளாகிறது. இங்கு என்னிடம் விசாரிப்பதெல்லாம் “உங்களை யாரும் மொழிபெயர்ப்பதில்லையா?” என்பதையே. (என்னை அப்படியே மொழிபெயர்த்தாலும் அவர்கள் படிக்கப் போவதில்லை என்பது வேறு விசயம்.) சென்னையின் அந்த விளியை, விசாரிப்புகளை, அன்பொழுகும் தமிழ்த்தன்மையை ரொம்பவே மிஸ் பண்ணுகிறேன்.

 திரும்ப திரும்ப காலையும் மாலையும் அதே இடத்தில் அதே ஆட்களை பார்த்து சங்கடமாய் புன்னகைக்க நேரும் அந்த இலக்கிய கூட்டங்கள், டீக்கடை அரட்டைகள், ரெண்டு நிமிடம் பேசுவதற்காக நான்கு மணி நேரம் சேலவழித்து கலந்து கொள்ளும் டிவி நிகழ்ச்சிகள், அலுவலகத்தில் என்னைத் தேடி வரும் இலக்கிய நண்பர்கள், மணிக்கணக்காய் போய் அமர்ந்து உரையாட மனுஷ்யபுத்திரனின் அலுவலக வீடு, அந்த புழுக்கம், எரித்துக் கொல்லும் வெயில், அரசியல் சுவரொட்டிகள், கூவி அலறும் ஸ்பீக்கர் பக்தி, கூழூத்தி சாலையை மறிக்கும் கோயில்கள், ஆயிரமாயிரம் நினைவுகள்.

ஒருநாள் திரும்ப ஓடி வந்து விடுவேன் என நினைக்கிறேன் என் இரண்டாம் வீட்டுக்கு.