தேவதச்சன் விருதும் பேட்டியும்

தேவதச்சனுக்கு விஷ்ணுபுரம் விருது அறிவிக்கப்பட்டுள்ளதை ஒட்டி அவரை “ஜன்னல்” இதழுக்காய் ஒரு சிறுபேட்டி எடுத்துத் தர முடியுமா எனக் கேட்டார்கள். ஜென், தமிழ் கவிதை மரபு, அவரது கவிதைகளின் மைய குறியீடான படிக்கட்டு பற்றி நான்கு கேள்விகள் கேட்டேன். மிக அழகாய் பதில்கள் அளித்தார். என் கேள்விகள் அவருக்கு பிடித்திருந்தன. ”நேரில வாங்க, இன்னும் ஜாலியா நிறைய பேசலாம்” என்றார். ”நிச்சயம் கோவில்பட்டிக்கு வரேன்” என்றேன்.

இன்றைய தினம் தேவதச்சனை படிப்பதிலும் அவரைப் பற்றி யோசிப்பதிலும் அவருடன் உரையாடுவதிலும் உற்சாகமாய் போனது. பேட்டிக்கு நான் அளித்த தலைப்பு “தேவதச்சன் – படிக்கட்டில் உட்கார்ந்திருக்கும் மனிதர்”.

தேவதச்சனுக்கு “விஷ்ணுபுரம் விருது” அளிக்கப்படுவது அவ்விருதை நிச்சயம் துலங்க செய்கிறது. தனிப்பட்ட முறையில் ஜெயமோகனுக்கு தேவதச்சன் கவிதை மீது அதிருப்தி உண்டு என அறிவேன். தேவதச்சன் கவிதைகள் அறிவார்த்தமான தத்துவ பதிவுகள் அவை, கவிதைகள் அல்ல என பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு அவர் என்னிடம் பற்றி கூறியதாய் நினைவு. ஆனால் கடந்த பத்தாண்டுகளில் தேவதச்சன் தன்னுடன் எழுத ஆரம்பித்தவர்களைக் கடந்து எங்கோ சென்று விட்டார். அவர் கவிதைகள் இன்றும் புதுமையும் தனித்துவமும் மாறாமல் உள்ளன. புதிதாய் வாசிக்க வருகிற பலரும் பேஸ்புக்கிலும் பிளாகுகளிலும் அவர் கவிதைகளை பகிர்வதையும் அது குறித்து எழுதுவதையும் பார்க்கிறேன். இத்தனைக்கும் தேவதச்சன் இருட்டில் சில்வண்டு போல் வாழ்பவர். பத்திரிகைகளில் பேட்டி அளிப்பது, கட்டுரை எழுதுபவது, டிவியில் தோன்றுவது, இலக்கிய நிகழ்ச்சிகளில் தாளிப்பது ஆகிய தன் புகழ் பரப்பும் காரியங்களை செய்ய மாட்டார். ஆனால் தமிழின் இளம் எழுத்தாளர்களுடன் மறைவில் இருக்கும் நக்சல் தலைவரைப் போன்ற உறவில் இருப்பார். யாரிடம் பேசினாலும் “தேவதச்சன் இது போல சொன்னார்…” என அவரை மேற்கோள் காட்டுவார்கள். மிக கொஞ்சமாய் அவர் எழுதி பிரசுரிக்கும் கவிதைகள் பெரிய கவனத்தை பெறுகின்றன. ஜெயமோகன் மிகவும் கூர்மையானவர். அவர் இதையெல்லாம் கவனிக்கிறார். தேவதச்சன் பற்றின தன் பார்வையை மறுபசீலனை செய்திருக்கிறார். இது பாராட்டத்தக்கது. இந்த விருதின் பெயரை மாற்றி, ஒரு விருதுக்குழுவையும் உருவாக்கினால் அதற்கு இன்னும் நம்பகத்தன்மை கூடும் என்றாலும் இப்போதைக்கு இது போதும்.