காட்சி 1
மீனவன்: “ஏய் மீனே என்
தூண்டில்ல மாட்டிக்கிட்டியா. நான் சாத்தான்லே. என் கிட்டயிருந்து நீ தப்பிக்க
முடியாது”
மீன்: “ஐயோ என்ன விடுலே.
நான் மீன். என்ன விடுலே”
மீனவன் தூண்டிலை இழுத்து
படகில் போடுகிறான்.
மீன்: “நான் சாகிறேன்.
ஐயோ நான் துடிக்கிறேன். துள்ளுறேன்.”
மீனவன்: “ஹா ஹா நான்
சாத்தான்லே. நீ சாவுறே. நான் அதை பார்க்குறேன்.”
மீன்: “ஹா நான்
செத்துட்டேன்”
ஆண்டவன் தோன்றுகிறார்: “நான்
ஆண்டவன்”
மீனவன்: “என்னை
மன்னியுங்கள் ஆண்டவரே. நான் பாவம் பண்ணீட்டேன்”
ஆண்டவன்: “உன்னை
மன்னிச்சிட்டேன். ஏன்னா நான் ஆண்டவன்”
மீனவன்: “நன்றி ஆண்டவரே.
ஸ்தோத்திரம். என் பாவக்கறைகளை கழுவீட்டீங்க. நான் அடுத்த மீனுக்கு தூண்டில் போடப்
போறேன். ஏன்னா நான் சாத்தான்.”
ஒரு மீன் பக்கத்து
மீன்களிடம்: “வாயைத் திறக்காதீங்கடீ. இவங்கிட்ட பேசினோம் வாயை மூட மாட்டான். பேசி
பேசி வாயில தண்ணீ ஏறி ஏற்கனவே ஒரு மீன் செத்து போச்சு.”
டைரக்டர்: “இவ்வளவு வசனம்
வேணாம்யா. வாட் ஐ திங்க் இஸ் ஒன் ஷாட், ஜஸ்ட் ஒன் ஷாட் – அதில சீனை முடிச்சிடலாம்.
“மீன் தூண்டில் ஆண்டவன் ஸ்தோத்திரம்” தட்ஸ் இனப். அடுத்த கிளைமேக்ஸ் சீனை சொல்லு.”
காட்சி 2:
ஹீரோ துப்பாக்கியால்
சுடுகிறான்: “நான் உன்ன சுட்டுட்டேன். குண்டு உன்னை நோக்கி வருது. இதோ
வந்திருச்சு. உன் இதயத்தை துளைச்சிருச்சு. நீ சாக போறே. நீ வில்லன்லே நீ சாகப்
போறே”
வில்லன்: “ப்ளீஸ்
சீக்கிரம் சொல்லி முடிங்க. நான் செத்துட்டு சீக்கிரம் வீட்டுக்கு போகணும்.”
காட்சி 3
காலியான திரையரங்கு. ஒரே ஒரு
பார்வையாளன் அசந்து தூங்குகிறான்.
திரை ஒளிர திடீரென ஒருவர்
தோன்றுகிறார்: “வணக்கம் நான் இப்படத்தின் வசனகர்த்தா. படம் முடிந்து விட்டது.
நீங்கள் போகலாம்”
பார்வையாளன் கண்ணை
திருமிக் கொண்டு: “நான் இந்த படத்துக்கு டிக்கெட் வாங்கின பார்வையாளன். எனக்கு
தூங்கணும்”
வசனகர்த்தா: “இந்த
படத்தில் வந்த முக்கியமான படிமங்கள், குறியீடுகளை நீங்கள் கவனிக்கவில்லை என
நினைக்கிறேன். உங்களைப் போன்ற பொறுப்பற்ற பார்வையாளர்களால் இந்த படம் ... உலகப்புகழ்
பெற வேண்டிய... இந்த படம் தோற்று விட்டது. இனி நான் இப்படத்தில் புதைந்துள்ள ஆழமான
உண்மைகளை விளக்க போகிறேன். அதாவது...”
பார்வையாளர்: “யோவ்
தியேட்டர் ஓனர் புரொஜக்டரை ஆப் பண்ணுய்யா”