ஒரு எதிரியாக
முழுமையாக ஒப்புக் கொண்ட போது
உன்னிடம் பேச வார்த்தைகளே
இருக்கவில்லை
உன்னிடம் காட்ட
உணர்ச்சிகளே இல்லை
எதிரியை இவ்வளவு
நெருக்கமாய் பார்ப்பதைப் போல்
திக்குமுக்காட செய்வது
வேறொன்று இல்லை என்கிறாய்
புணர்ச்சியின் போது
சட்டென்று ஒளியின் பிம்பம் விழுவது போல்
நீ என்னை அவ்வளவு
சந்தேகமாய் பார்க்கிறாய்.
என்னிடம் பேச நினைத்தது அத்தனையும்
வேறொருவருக்கானது
என்று உணர்கிறாய்
ஒரு குழந்தையின் பழுதான பொம்மைகளைப் போல
உனது ஆயுதங்களை மறைக்கிறாய்
உனது கூர்நகங்கள் நெகிழ்ந்து
என் மயிர்க்கால்களை மிருதுவாக ஸ்பரிசிக்க
நான்
ஒரு பனிப்பிரதேசத்தை போல விரிசல் காண்கிறேன்.
பிறகு
என் கையை பிடித்துக் கொண்டு
விறுவிறுவென்று
என்னை அழைத்துச் சென்று நிறுத்துகிறாய்
துலங்கும் ஒரு கண்ணாடி முன்பு
நான் சொன்னேன்
“இந்த கண்ணாடி ஒரு குறியீடு
இந்த கண்ணாடி காட்டுவது
என்னை அல்ல
உனது பிம்பத்தை தான்”
நீ சொன்னாய்
”நான் அதைப் பார்க்க
உன்னை அழைத்து வரவில்லை”
அப்போது சட்டென்று நீ
என் கையை விடுத்து
விலகிச் செல்கிறாய்
காலதாமதித்த ஒரு பனித்திரையைப் போல.
உற்றுப் பார்க்க
அக்கண்ணாடியில் மூவர் இருப்பது
புலப்படுகிறது
நீ என்னை தனியே விட்டுப் போன
பின் இத்தனைக் காலமும்
நான் இங்கெயே தான்
நிற்கிறேன்
அந்த மூன்றாவது நபரின்
அடையாளம் தேடியபடி.
ஒருநாள் எதேச்சையாய்
நீ
கடந்து சென்ற போது கேட்டேன்
மூன்றாவது நபர் யாரென்று
கண்ணாடியை பார்ப்பவன் முதலாவது ஆள் என்றாய்
கண்ணாடியில் பார்க்கப்படுபவன் இரண்டாவது ஆள் என்றாய்
கண்ணாடியை குறியீடாய் பார்ப்பவன் மூன்றாவது ஆள்
ஒரு எதிரியை
இவ்வளவு பக்கத்தில் வந்து
அறிந்து விட்ட
உன்னை
மூன்றாவது நபரைக் கொண்டல்லாவது
வேறு எப்படி கொல்வது என்றாய்.