மின்னற் பொழுதே தூரம்

அவமானத்தின் உறவு

2012-02-02T06:07:00.000-08:00

என்னை அவமானப்படுத்தியவர்கள்

மிகக் குறைவாகவே

என்னைப் பற்றி அக்கறை கொண்டிருக்கிறார்கள்

கவலைப்பட்டிருக்கிறார்கள்

யோசித்திருக்கிறார்கள்

பல பேர் என் பெயரை கூட

சரிவர அறியாதவர்கள்

அவர்கள் ஏன் என்னை

அவமானப்படுத்துகிறார்கள்

என்பதை விட

என் மீது

அன்பு கொண்டவர்கள்

வெறுப்பு பாராட்டுபவர்கள்

கவலை கொள்பவர்கள்

ஏதாவதொரு விதத்தில்

சிந்தனையில் பயன்படுத்துபவர்கள்

என்னை ஒத்த பெயர்கள் வரும் போது

ஒரு நொடி

தயங்கி மீள்பவர்கள்

ஏன் என்னை

அவமானப்படுத்துவதில்லை

என்றே வியக்கிறேன்

ஒரு நொடி அவமானப்படுத்தி விட்ட பின்

அவர்கள்

நகர்ந்து விடுகிறார்கள் எளிதில்

அவர்களுக்கு

மீண்டும் மீண்டும்

நினைவுபடுத்துகிறேன்

குற்றவுணர்வை விட

முதலில் ஆத்திரம் கொள்கிறார்கள்

பிறகு ஆச்சரியப்படுகிறார்கள்

பிறகு களைப்பாய்

பின்சாய்ந்து

புருவம் தூக்கி

தோள் தளர்த்துகிறார்கள்

பெருமூச்சு விடுகிறார்கள்

பிறகு

மிகுந்த தன்னம்பிக்கையுடன்

கண்களை நோக்குகிறார்கள்

அப்பார்வை நம்மை கடந்து போகிறது

அவமானத்தை விட

மெலிதான துர்பலமான தற்காலிகமான

வேறொரு உறவு

இருக்க முடியுமா என்று கேட்கிறேன்

ஒரு புண்ணியவானால் போதையில் கற்பழிக்கப்பட்ட பெண்ணைப் போல்

அவர்கள் முன் நின்று

அவர்களின் பாத்யதையை

புரிய வைக்க முயல்கிறேன்

அவமானித்தவர்கள்

அது தாம் அல்ல

அப்படியே ஆனாலும்

அந்த துர்பாக்கியத்திற்கு தாம் பொறுப்பல்ல

மேலும்

அவமானிப்பது தம் இயல்பல்ல

என்று வாதிடுகிறார்கள்

நியாயமே

ஆனாலும்

அவ்வளவு அநிச்சையான ஒரு உறவு

எவ்வளவு நிச்சயமான

காரணங்களை

தந்து விடுகிறது

யார் யார் விலகிப் போனாலும்

ஒருமுறை அவமானித்தவர்

நம் கூடவே வருகிறார்கள்

அவமானித்ததை போலவே

திரும்ப அவமானிக்கவும்

மன்னிக்கவும்

நேசிக்கவும்

உதாசினிக்கவும்

வெறுக்கவும்

நாம் உரிமை எடுத்துக் கொள்ளலாம்

அப்போது

அவமானித்தவர்களை போலவே

அவமானிக்கப்பட்டவர்களுக்கும்

இயல்பற்ற ஒன்று

எவ்வளவு எளிதாக வருகிறது

என்று புரிய வரலாம்

ஒரு கத்தியின் அம்மணம்

2012-01-31T06:14:00.000-08:00

ஒரு கத்தியை போல்

பூமிக்குள்

மறைத்துக் கொள்ள வேண்டும்

என் உடலை

ஒரு கத்தி யாரிடம் இருந்து தன்னை

பாதுகாக்கிறதோ

அவரையும் தான் தன்னிடம் இருந்து

பாதுகாக்கிறது

என்பதை அறியும்

ஒளிந்திருக்கும் கத்தி ஒரு போதும்

தூக்கம் அறியாது

ஆனாலும் அது

உடல்கள் நிறைந்த பிரபஞ்சத்தை பார்க்கையில்

முதன்முதலாய் புத்தாடையை அறியும்

குழந்தையை போல்

மெலிதாய் கூச்சம் அடைகிறது

கத்தி

ஒரு உடலுக்குள் நுழையும் போதே

தான் முழுநிர்வாணம் கொள்கிறோம்

என்பதை அறிந்திருக்கிறது

ஒளிந்திருக்கும் போது அது

அம்மணக் கடற்கரையில்

எதேச்சையாய் ஆடைகளுடன் நுழைந்தவனைப் போல்

அந்நியமாய் உணர்கிறது

வெளிப்பட்டு உடலுக்குள் நுழைவதற்கு இடையிலான

காலத்திலே

அது

மனிதனுக்கு

ஆடை என்பது

எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை உணர்கிறது

தன்னைப் போல் ஒளிந்திருக்கும்

பல்லாயிரம் கத்திகளை

அது அறியும்

இறகுகள் புடைத்த வெள்ளை அன்னத்தை போல்

அவை அத்தனையும்

ஒருநாளில் வெளிப்பட துடிக்கின்றன

அவற்றை தடுப்பது

பறத்தலுக்கும் இருத்தலுக்கும் இடையிலான ஒருகண தயக்கம்

கத்தி தான் பயப்படுவது

தன் நிர்வாணத்தையா ஆடைகளையா

என்று அடிக்கடி யோசிக்கிறது

ஆடையை களைவதற்கும் களைந்ததற்கும் இடையில்

ஏதோ ஒன்று நிகழ்கிறது

காமமும்

சுயபரிசீலனையும்

நிர்பந்தமும்

அவநம்பிக்கையும்

சுயபிரேமையும்

ஒரு பிரேதத்தின் விரைப்பும்

அவமானப்படுத்தப்படும் பயன்படுத்தப்படும் கிழிக்கப்படும்

உடலின் கண்களில் மிளிரும் ஒளியும்

வெவ்வேறு அம்மணங்கள்

ஆனால் கத்தி பயப்படுவது

அத்தகைய விடுவிப்பையோ கைவிடுதலையோ அல்ல

ஒளிந்திருந்து பாயும் முன்

இப்பூமியின் அத்தனை கத்திகளும்

உறங்காதிருப்பது அதனால் தான்.

(புறநடை பத்திரிகையில் வெளியான கவிதை)

நிழல்

2012-01-29T04:43:00.000-08:00

என் நீண்ட நாள் தோழியும் வகுப்புத் தோழியுமான ஆஷாவின் அம்மா இறந்து போன சேதி அறிந்ததும் எனக்கு அதிர்ச்சியோ வருத்தமோ ஏற்படவில்லை. இந்த செய்தி ஆஷாவை எந்த அளவுக்கு சிதைத்து பிழியப்போகிறது என்பதை கற்பனை செய்து பார்த்தும் கூட என் மனசை எந்தவொரு துக்க அலையும் புரட்டிப் போடவில்லை. எத்தனையோ வருடத்து நெருங்கிய நண்பர்களாய் இருந்தும் அவளது அம்மாவின் மரணம் என் மனதின் நரம்புகளை புடைத்து வீங்க செய்யாமல் வேகமாய் ஓடிக் கலந்தது ஏதோ ஒரு விதத்தில் என்னை நெருக்கி பிசைந்தவாறிருந்தது. இது சார்ந்த சுயபரிசீலனையில் ஆழ்ந்து பயணித்தவாறே வகுப்பறையை அடைந்து விட்டிருந்தேன்.

வகுப்பறையின் மங்கிய சுவர்களிலும் கரும்பலகையிலும் பெஞ்சுகளிலும் நண்பர்களின் தாழ்ந்த குரலிலும் அவள் அம்மாவின் மரணம் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது. என் நண்பர்களின் தேகங்களிலும் ஏதோவொரு ராட்சச பறவையின் கருநிழல் படிந்து கிடப்பதாய் தோன்றியது. அதன் கறுப்பும் சாம்பலும் கலந்த தூவல்கள் வகுப்பறையின் தரையிலும் பெஞ்சுகளிலும் எங்கும் சிதறிக் கிடந்தது. அதன் சிறகுகளில் இருந்து பிரியும் நாற்றம் அங்குள்ள காற்றை ஒவ்வொரு முறை உள்வாங்கி பிழியும் போதும் அதிகமாகிக் கொண்டு வந்தது. தலைக்கு மேலே அந்த ராட்சச பறவையின் கூரிய அலகு என்னை கொத்திக் கிளற தருணம் பார்த்து நிற்பதாய் எனக்குள் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றிக் கொண்டிருந்தது. இது என் சுயஎரிச்சலை அதிகப்படுத்திக் கொண்டு வந்தது.

மரண வீட்டில் எவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டுமென்பது பற்றி புரொபஸர் இப்ராஹிம் இந்நேரம் ஒரு உரை நிகழ்த்தி முடித்திருந்தார். பேச்சின் இடையிடையே அவர் தாளித்துப் போன நகைச்சுவை அம்சங்களை யாரும் சரியாக உள்வாங்கவில்லை. துக்கத்தில் பங்கேற்க எல்லாரும் கூட்டாக பேருந்தில் ஆஷாவின் வீட்டுக்கு போவதாய் முடிவெடுக்கப்பட்டது. புறப்படும் முன் புரொபசர் இப்ராஹிம் பெண்களிடம் மட்டும் தனியார் அவர்களின் பேருந்து செலவுக்கு பணமிருக்கிறதா என்று கேட்டார். அவர்களது அழகு முகங்கள் பலவிதமான பாவனைகளை வெளிப்படுத்தின. ஆம் என்றோ இல்லை என்றோ எந்தவொரு தீர்க்கமான முடிவையும் எட்ட முடியாமல் அவர்கள் குழப்பத்தில் தள்ளாடுவதாய் தோன்றியது. சிறிது நேரம் பார்த்துக் கொண்டு நின்ற புரொபஸர் இப்ராஹிம் திடீரென்று தன் தோள்களை விரித்து “இதில் எல்லாரும் ஏறிக் கொள்ளுங்கள்” என்றார். ஒருவர் பின் ஒருவராக பெண்கள் அவரது தோளில் பற்றி ஏறி அமர்ந்து கொண்டனர். சிலர் அவரது இடுப்பிலும் கால்களிலுமாய் இறுக்க பற்றிக் கொண்டனர். இவர்களை எல்லாம் சுமந்து கொண்டு சிறிது நேரம் நடந்த புரொபஸர் இப்ராஹிம் திடீரென்றும் மேலெழும்பி அந்தரத்தில் உயரப் பறக்க தொடங்கினார். சில பெண்கள் அவர் தோளில் அமர்ந்தபடி குடையை விரித்து பிடித்துக் கொண்டனர். குதூகலம் மின்ன அவர் தோள்களில் எங்குமாய் உடைந்து வழிந்து கொண்டிருந்த பெண்கள் கூட்டத்தில் இருந்து காயத்ரி எனக்கு மட்டும் டாட்டா காட்டினாள். வானத்தில் அவர்கள் ஒரு புள்ளியாய் கரைந்து போகும் வரை பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு நாங்கள் எல்லாரும் பேருந்தில் ஏறி ஆஷாவின் வீட்டை அடைந்தோம்.

உலர்ந்த பருக்கைகளாய் என் மனதை சுற்றியெங்கும் ஏதோவொரு இனம் புரியாத சோகம் ஒட்டிக் கிடந்தது. நிச்சயம் அது ஆஷாவின் அம்மாவின் மரணம் பற்றியதல்ல. பேருந்தில் பயணித்துக் கொண்டிருக்கும் போதும் அந்த ராட்சச பறவையின் கருநிழல் என்னைத் தொடர்ந்து வருவதாயே தோன்றியது. இருக்கையோர ஜன்னல் மீது வைத்திருந்த என் கையை அது பற்றி இழுத்தது. நான் சடாரென்று உதறி விட்டு இடம் மாறி அமர்ந்து கொண்டேன். அது பற்றியிழுத்த இடத்தில் கை எரிந்தது. மனசு அங்கும் இங்குமாய் ஆடித் தத்தளிக்க தொடங்கியது. எத்தனை முயன்றும் அதன் ஆட்டத்தை நிறுத்த முடியவில்லை.

ஆஷாவின் வீட்டை சென்றடைந்த பின்னும் நான் என் நண்பர்களை ஒட்டியே நடந்து கொண்டிருந்தேன். ஆனாலும் என் பாதம் படும் இடத்தில் எல்லாம் அதன் நிழல் நீண்டு வந்து கொண்டே இருந்தது. என்னுள் நடுக்கமும் உதறலும் தீவிரமாகிக் கொண்டு வந்தது. அதன் பெரும் கூரிய அலகு என் கபாலத்தை எந்நேரமும் கொத்தி சிதறடித்து விடலாம் என்று தோன்றியது. வீட்டின் முற்றத்தில் இடப்பட்டிருந்த மரபெஞ்சில் நானும் அன்வரும் போய் உட்கார்ந்து கொண்டோம். முற்றத்தில் எங்கும் ஒழுங்கற்று நடப்பட்டிருந்த பூஞ்செடிகள் முன்பு எப்போதோ பார்த்து மறந்த ஒரு பாதி அழிந்து போன ஓவியத்தை நினைவுபடுத்தியது. அந்த ஓவியம் ஒருவேளை ஆஷா வரைந்ததாய் கூட இருக்கலாம். அந்த செடிகளையும் அவற்றின் இலைக் கொத்துகளிடையே துருத்தி நிற்கும் செம்பூக்களையும் ஆஷா ஒரு புன்னகை வட்டம் சூழ தன் கையால் வருடியவாறே காலாற நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் தான் வழக்கமாய் அணியும் (எனக்குப் பிடித்த) வெள்ளை நிற சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். கழுத்தைச் சுற்றி ஒரு கறுப்பு சால்வையும் அணிந்திருந்தாள். முற்றத்தில் இடது வரிசையில் கட்டுப்பாடின்றி கிலைகள் விரித்து சிலுப்பி நின்ற செம்பருத்தி செடிகளின் கரும்பச்சை இலைகளில் அங்கங்காய் சிவப்புச்சாயம் தெறித்தது போல் வெற்றிலைக் கறை படிந்து கிடந்தது. அதன் அருகே போடப்பட்டிருந்த சாய்வு நாற்காலியின் கையிருக்கையில் ஒரு வெற்றிலை செல்லம் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அவளது அப்பா அங்கிருந்து தான் வெற்றிலை போடுவாராக இருக்கும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். அந்த செம்பருத்திச் செடிகள் பூத்துக் கிடக்கும் இடத்தை வந்தடைந்ததும் ஆஷா முகம் சுளித்துக் கொண்டாள்.

இந்நேரம் வீட்டினுள்ளிருந்து ஆஷா அலறி அழும் சத்தம் கேட்டது. அவளது குரலின் சில்லுகள் முற்றத்தில் வந்து விழுந்து தெறித்தன. சின்ன சின்ன செம்பூக்களாய் பரவிக் கிடந்த அவை அந்த முற்றமே பற்றி எரிவது போன்ற தோற்றத்தை தந்தன.

வீட்டினுள் ஆஷா ஓர் அறையில் கட்டிலில் படுத்திருந்தாள். அவள் அணிந்திருந்த சிவப்பு சுடிதாரில் அங்கங்காய் கறுப்புக் கறை படிந்திருந்தது. அழுது அழுது அவள் களைத்துப் போயிருப்பதாய் தெரிந்தது. வியர்வை வழிந்து கொண்டிருந்த அவள் முன்நெற்றியில் சில முடிக்கற்றைகள் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தன. கலைந்து போன அவள் கூந்தலில் அங்கங்கே ஜவ்வந்திப் பூவின் சிறுசிறு இதழ்கள் சிக்கிக் கிடப்பதாய் எனக்குத் தோன்றியது. ஆஷாவை சுற்றி அவளது தோழியர் நின்று ஆறுதல் சொல்லித் தேற்றிக் கொண்டிருந்தனர். அதில் ஆரஞ்சு நிறத்தில் தாவணி சுற்றியிருந்த ஒருத்தி நான் ஆஷாவை பார்த்துக் கொண்டிருப்பது கண்டதும் அங்கே வர வேண்டாம் என்பது போல் சைகை காட்டினாள். என் பார்வை நொண்டி நொண்டி வெளித்திண்ணையை அடைந்தது. அங்கே புரபொஸர் இப்ராஹிம் உட்கார்ந்து அழுது கொண்டிருந்த ஆஷாவின் உறவுக்கார பெண்களை எல்லாம் தேற்றிக் கொண்டிருந்தார்.

நான் எழுந்து அந்த வீட்டின் பின்புறமுள்ள தோட்டம் நோக்கி சென்றேன். நன்கு கனிந்த பலாப்பழத்தின் வாசம் அங்கே எங்கும் நிறைந்து இருந்தது. வலது பக்கத்தில் நான்கைந்து பலாமரங்கள் கூட்டமாய் நெருங்கி நின்றன. அவற்றின் கிளைகளில் தொங்கிக் கிடந்த பலாக்காய்கள் எவையும் அவ்வளவாய் கனிந்திருப்பதாய் தெரியவில்லை. காற்றெங்கும் அடர்ந்து நிற்கும் அந்த பலாப்பழ வாசம் என்னை ஞாபகங்களின் அகண்ட பெருவெளிக்குள் இழுத்து சென்றது. ஆஷாவிடம் இருந்து நான் பெற்றுள்ள ஒவ்வொரு புத்தகத்திலும் இந்த மணம் வீசிக் கொண்டிருந்தது நினைவுக்கு வந்தது. இந்த கிளைகளிலெங்கோ தான் ஒரு ஊஞ்சல் கட்டியுள்ளதாகவும், மாலை நேரங்களில் அதில் அமர்ந்து ஆடும் போது நானும் அவளருகில் உட்கார்ந்திருப்பது போல் கற்பனை செய்து பார்ப்பதாகவும் சொன்னாள். அந்த ஊஞ்சலை அந்த மரக்கிளைகளில் எங்கும் தேடிப் பார்த்தேன், காண முடியவில்லை. அந்த மரக்கிளைகளில் எங்கும் ஒருவித வெறுமை ஒப்பாரி வைப்பதாக தோன்றியது. தங்கள் உடைகள், அணிகலன்கள் அனைத்தையும் பறிகொடுத்து விட்ட சில கரியநிற மூளி பெண்களைப் போல் அவை துக்கத்தில் கைவிரித்து நிற்பதாய் தோன்றியது. தோட்டத்துள் மேலும் நகர்ந்தேன். அதன் உட்புற சுவரின் மேல் சாய்ந்து நின்ற ஒரு உயரமான முதிர்ந்த பலாமரத்தின் கீழ் ஆஷா நின்று கொண்டிருந்தாள். ஏதோ ஆழ்ந்த யோசனையில் அவள் முகம் மிதந்து கொண்டிருந்தது. அந்த பகுதியில் செங்குத்தாய் விழுந்து கொண்டிருந்த வெளிச்ச கீற்றுகள் மொத்தமாய் அவள் அணிந்திருந்த வெள்ளைச் சுடிதாரில் பட்டுத் தெறிக்க, கண்கூசச் செய்யும் பிரகாசத்தில் ஆஷா ஜுவலித்துக் கொண்டிருந்தாள். மேலெழுவதும், தாழ்வதுமாக ஆஷாவின் பிம்பம் அந்த வெளிச்ச வெள்ளத்தில் மெல்ல மிதந்தவாறிருந்தது. என்னை பார்த்ததும் வழக்கமான புன்னகை விரிய தன் கையில் வைத்திருந்த பலாப்பழ துண்டிலிருந்து ஒரு சுளையை பிய்த்தெடுத்து என்னை நோக்கி நீட்டினாள். நான் அவளை நோக்கி வேகமாய் முன்னேறத் தொடங்கினேன். அவளிடமிருந்து அதை வாங்கித் தின்று கொண்டிருக்கும் போது அன்வர் அங்கே திடீரென்று வந்தான். முன்ஹாலில் கிடத்தப்பட்டிருந்த ஆஷாவின் அம்மாவின் பிணத்தை பார்க்க போவதாய் கூறி என்னையும் அழைத்துக் கொண்டு போனான். நான் இங்கு நடந்த சம்பவம் பற்றி அவனிடம் எதுவும் கூறவில்லை.

அந்த ஹால் முழுக்க மாணவர்களால் நிரம்பியிருந்தது. பெண்களில் பலரும் புரொபஸர் இப்ராஹிமின் தோள்களிலேறி விடைபெற தொடங்கியிருந்தனர். ஜவ்வாது ஊதுபத்தி புகை ஆகியவற்றின் வாசம் கரைந்து கனத்த காற்றில் அந்த அறை மூச்சு முட்டிக் கொண்டிருப்பதாய் தோன்றியது. நிமிடத்துக்கு நிமிடம் சுவர்கள் புடைத்து வீங்கிக் கொண்டு வந்தன. அங்கு இறுகி நின்றிருந்த வாசம் வைக்கோல் நார்களாலும் குச்சிகளாலும் நெஞ்சுக்குள் அங்கங்கே நான் கட்டி வைத்திருந்த கூடுகளை ஒவ்வொன்றாய் கலைத்துக் கொண்டிருந்தது. தேகம் முழுக்க வரிசை வரிசையாய் ஓடிக் கொண்டிருந்த நினைவுக் கம்பிகளை அது மீண்டும் மீண்டும் மீட்டிப் போனது. காரணமறியாத அழுகை ஒன்று நெஞ்சு வரை பொங்கி வந்தது. ஆஷாவின் அம்மா ஒரு பாயின் மீது படுக்க வைக்கப்படிருந்தாள். அவர்களை நான் அப்போது தான் முதன்முறையாக பார்க்கிறேன். ஒருமுறை அது ஆஷா தானோ என்று கூட தோன்றியது. அவ்வளவு உருவ ஒற்றுமை இருவருக்கும். ஆஷாவைப் போலவே அவள் அம்மாவின் முன்பற்களும் சற்று எம்பி நீன்றன. எலுமிச்சம்பழ நிறம். உயரமும் குறைவு. இதையெல்லாம் நான் அன்வரிடம் கூறிய போது அவன் முழுமையாக மறுத்தான். அப்படியேதும் ஒற்றுமைகள் அவர்களிடையே இருப்பதாக தோன்றவில்லை என்றான்.

அங்கிருந்து விடைபெற்றுப் போகும் முன் அன்வர் என்னிடம் ஒருமுறை ஆஷாவை பார்த்து விட்டு வருவோமா என்று கேட்டான். நான் ஏற்கனவே பார்த்து விட்டதாக கூறினேன். என் கைக்குட்டையை வாங்கி முகம் துடைத்தவன் அதில் பலப்பழ வாசனை வீசுகிறதென்றான். “பலாப்பழம் சாப்பிட்டாயா?” என்று கேட்டான். “ஆமாம்” என்றேன்.

ஆஷா வீட்டு முற்றத்தில் அப்போதும் அந்த ராட்சச பறவையின் இறகின் நிழல் நீண்டு கிடந்தது. அதன் நிழல் அப்பாத இடைவெளிகளில் எங்கும் சிறு சிறு செம்பூக்கள் கிடந்து தீப்பொறிகளாய் தகதகத்துக் கொண்டிருந்தன. அந்த கருநிழலில் சிக்கிக் கொண்ட செம்பூக்கள் பலவும் நிறம் மங்கி அடையாளமற்று தெரிந்தன. வெளிச்சுவரோரம் ஒதுக்கிப் போடப்பட்டிருந்த அன்வரின் செருப்புகளின் மேல் சாம்பலும் வெள்ளையுமான வண்ணங்களில் சிறுசிறு தூவல்கள் கிடந்தன. அவற்றை ஒருமுறை உதறி விட்டு போட்டுக் கொண்டான். அப்போது மேலிருந்து மேலும் சில தூவல்கள் என் செருப்புகளின் மேலும் விழூந்தன. எத்தனை முறை உதறியும் அவை என் செருப்புகளில் இருந்து நீங்கவில்லை. என் பதற்றம் மேலும் அதிகரித்தது. தொண்டை வரை அமிலம் பெருகி நின்று எரிந்தது. பேருந்தில் போகும் போது நான் கவனமாய் ஜன்னலோர இருக்கையை தவிர்த்தேன். அப்போதும் அந்த ராட்சச நிழல் என்னை துரத்தியவாறே பின் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தது.

(2000இல் சொல்புதிதில் வெளியான என் முதல் கதை)

ஒரு பரிசு

2012-01-28T01:48:00.000-08:00

குணா வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் வெம்மையை உணர்ந்தான். திரைகளை விலக்கி காற்றை நுழைய விட்டான். உஷ்ணத்தில் திரைகள் விம்மின. அவன் கற்பனையை அது பலவிதங்களில் கிளர்த்தியது. குடியிருப்புக்கு வலமாய் ரயில் தண்டவாளம். அதை சைக்கிள், பைக், கால்கள் தயக்கமின்றி குறுக்கிட்டன. ஒரு குழந்தை தண்டவாளத்தில் இருந்து எழுந்திருக்க மாட்டேன் என்று அடம் பிடித்தது. அப்பா மன்றாடி வலுக்கட்டாயமாக தூக்க முயன்று இடுப்பில் வைத்ததில் அது பொத்தென்று விழுந்தது. நழுவி குதித்ததோ? ரயில் சைரன். மக்கள் தண்டவாளத்தை சுற்றி கூடினர். குணா திரையை மூடினான்.

அன்று பூரா வீடு பற்றின நினைவுகள் அலுவலகத்தில் அவனை அலைகழித்தன. அவனை ஒரு நரம்பு இசைக்கருவி போல் கற்பனை உருவங்கள் தொடர்ந்து முறுக்கேற்றின. விரல் நுனியிலும் கிறுகிறுப்பு. இரண்டு முறை தனிமையான கழிப்பறைக்கு சென்று குறியை தளர்த்த முயன்று அநாகரிகமாய் பட திரும்பினான். ரம்யா வேறு இதைக் குறித்து அறிவுறுத்தி இருக்கிறாள். அவளை நினைத்ததும் பேண்டுக்குள் மீண்டும் அழுத்தியது.

உடல் கிளர்ச்சி கொள்ளும் போது அபாரமான தனிமை குடி கொள்கிறது. அலுவலகத்தில் கண்ணாடித் தடுப்புகளுக்குப் பின் கணினி ஓசைகள், கிசுகிசுப்பு, காலடிகளின் பரபரப்பு அவனுக்கு தனது இருப்பை விட இல்லாமையையே உணர்த்தின. போர்னோவின் கதையின் பக்கங்கள் போல் வீடு அவன் காலத்திலும், அதற்கு வெளியிலும் வளர்ந்தது. ரம்யா நாளை வருவாள்.

முதன் முறையாய் சொந்தபந்தங்கள் இல்லாத வீட்டுக்குள் அவனுக்கென ஒரு அவள். பெற்றோர்களும் சொந்தங்களும் அவனுடன் அவ்வீட்டில் இருந்ததுண்டு. ஆனால் அந்நியமான பெண்மையின் அருகாமை போல் யாரும் பாதுகாப்பை தர முடியாது. ரம்யாவின் ஆகிருதி வீட்டில் நினைத்த இடங்களை எல்லாம் நிரப்பியது. வீட்டுடன் சேர்த்து அவளது அங்கங்களை குளோசப்பில் யோசிப்பத்தை தவிர்க்க முடியவில்லை. குளோசப் காட்சிகளுக்கு மூச்சுத் திணறடிக்கும் குணம் உண்டு. அந்த அலுவலகம் தான் எத்தனை சிறியது.

வீட்டுக்கு வந்ததும் பரபரப்பானான். வீட்டில் பல மாறுதல்கள் செய்ய வேண்டும். ஹால் சுவர் கண்ணாடியை மூட வேண்டும். சோபா உறைகளை மாற்ற வேண்டும். புது கார்ப்பெட் மாற்றி, புத்தக அடுக்குகளை சுத்தம் செய்து, துவைக்காத துணிகளை மூட்டை கட்டி பீரோவில் பூட்டி, குளிர்பதனப் பெட்டியில் பீருடன் விஸ்கி பாட்டில்களும் அடுக்கணும். அவளுக்கு விஸ்கி அவ்வளவாய் பழக்கமில்லை. நாளை பழக்கமாகலாம். சாப்பாடு ஆர்டர் செய்ய …. அவனுக்கு அப்போது சட்டென பூனை நினைவு வந்தது. இருந்த சுவடே கூடாது, விரட்ட வேண்டும். அப்புறம் பிங்க் வண்ணத்தில் படுக்கை விரிப்பு விரிக்க வேண்டும். மென்வெளிச்சத்தில் துலங்கும் ஆப்பிரிக்க ஜோடியின் அணைப்பு ஓவியத்தை எதிரிலே மாட்ட வேண்டும். அந்த மார்புக் கூர்மை பார்த்து அவளுக்கு பொறாமை வருமா? மூக்கு வழி சிரித்தான். படுக்கை அறை ரூம் பிரஷ்ணருக்கான வாசனையை கிளர்ச்சியூட்டக்கூடியதாக தேர்வு செய்ய வேண்டும்.

ஒரு மழை முடிந்த நாளில்

2012-01-26T07:42:00.000-08:00

ஈரமும் சகதியும்

சிதறும் வாகன சக்கர சாக்கடையும்

மிச்சமுள்ள மழைத்துளிகளும்

அடையாளமாகிய இந்நாட்களில்

நாங்கள்

வீட்டில் அமர்ந்தபடி

சதா கொசுக்களை பற்றி

எச்சரிக்கையுணர்வுடன் இருக்கிறோம்

எக்கணமும்

ஏதாவதொரு கொசு

சருமத்தில் அமர்ந்து தீண்டும் எனும்

நுண்ணர்வுடன் விழித்திருக்கிறோம்

தூங்காத வேளைகளில்

கொசுக்கள் ஏன் நம்மிடம் வருவதில்லை

என வியக்கிறோம்

தூக்கத்தின் வீச்சம் அறிந்த கொசுக்கள்

அண்மையில் வட்டமிடும் போது

நமது வாசனை பற்றி

நமக்கே ஐயங்கள் தோன்றுகின்றன

கொசுக்கள் நம்மை பின் தொடர்வது

உண்மையல்ல

ஓரிடத்தில் இருந்து மற்றோர் இடத்திற்கு செல்கையில்

மற்றொரு கொசு தான்

விட்ட இடத்தில் இருந்து தொடர்கிறது

அதே பிடிவாதத்துடன்

இடத்தில் இருந்து இடத்திற்கு

என்பதை விட

கொசுவில் இருந்து மற்றொரு கொசுவிற்கு தான்

செல்கிறோம்

கொசுக்கள் கூட்டமாக இருந்தாலும்

தனித்தனியாக தெரிவது

இதனால் தான்

அப்போதெல்லாம்

ஒரு ஜன்னல் திறப்பின் வழி

மழையினால் பிசுபிசுப்பாகும்

ஒரு வனமிருகம் போல் புரண்டு படுக்கும்

மக்கள் திரளின்

நெருக்கடியை,

குழப்பத்தை,

தப்பித்து செல்ல முடியாமையை

பார்த்து

ஆசுவாசம் கொள்கிறோம்

எங்களது நாய்

கொசுக்களை

கடிக்க முயன்று

ஏமாற்றத்தில் அழுகிறது

ஓடி ஓடி களைக்கிறது

பூனைகள்

சுவரில் தெரிவது

கொசுக்களின் நிழல் என

தெரியாமல்

அறைந்து விளையாடுகின்றன

திடீரென்று

ஒரு பருவத்தின் விருந்தாளியாய்

வீட்டுக்குள் பிரவேசித்த பூச்சிகளை

வரவேற்பதா விரட்டுவதா

என்று அவற்றுக்கு தெரியவில்லை

மெல்ல மெல்ல வெயில் திரும்பிய

ஒரு நாளில்

துணிகளை காயப் போட்டு

படுக்கையை உதறிப் போட்டு

பொருட்கள் மேல் வந்து அமரும்

தூசியை

ஆர்வமாய் கவனித்த படி

ஜன்னல்களை திறந்து விடும் போது

மெல்லிய குற்றவுணர்வு அடைகிறோம்

நான் நடுவராக பங்கேற்ற பெரிதினும் பெரிது கேள் நிகழ்ச்சி

2012-01-25T03:02:00.001-08:00

இந்திய கிரிக்கெட்டின் எதிர்காலம்: நான்கு கேள்விகள்

2012-01-24T03:28:00.000-08:00

தோனியின் உடல் மொழி தோல்விமனப்பான்மையை காட்டுகிறது. உண்மையா?

உண்மை தான். இதற்கு மூன்று காரணங்கள் தோன்றுகிறது.

தோனி என்றைக்குமே உணர்ச்சிவசப்பட்டு வெளிப்படையாக ஆதரவு காட்டும் அல்லது கண்டிக்கும் அணித்தலைவர் அல்ல. இந்தியா தொடர்ந்து வெற்றி பெற்று வந்த போது அவரது இந்த அடக்கமும் அக்கறையின்மையும் தான் போற்றப்பட்டன. இப்போது நாம் ஒரு தோதான காரணம் கிடைக்காததால் அதே பாராட்டிய பண்புகளையே குறைகளாக முன் வைக்கிறோம். தோனியை குறை கூறுவதற்கான வேளை இன்னும் வரவில்லை. ஒரு இளம் அணியை அவருக்கு அளித்து அதனை வளர்த்து மேலெடுக்க அவகாசம் தர வேண்டும். பின்னரும் தோல்விகள் தொடர்ந்தால் முடிவெடுக்கலாம்.

தோனியின் பட்டுக்கொள்ளாத வகை தலைமைக்கு பின்பு ஒரு இந்திய மனநிலை உள்ளது. வாழ்க்கையை கட்டுப்படுத்தாமல் அதன் போக்கிற்கு விட்டு தன் பங்கை மட்டுமே ஆற்றினால் வெற்றி அடையலாம் என்பது அந்த இந்திய அணுகுமுறை. மேலும் நம்முடைய கலாச்சாரம் நிறைய வேறுபாடுகள் ஒரே இடத்தில் ஒன்றாக இருக்கிற, அன்றாட வாழ்க்கையின் அடிப்படை விசயங்களில் பல்வேறு குழப்பங்கள் நிலவுகிற சீரற்ற தன்மை உடையது. அதாவது ஒரு கூட்டம் நடக்கிறது என்றால் ஏசி இருக்கும், பிரியாணி போடுவார்கள், ஆனால் கழிப்பறை இருக்காது, இருந்தாலும் தண்ணீர் இருக்காது. இந்த சூழலில் ஒருவர் மேற்கில் போல ஒழுக்கமும் சீரான அடிப்படைகளையும் எதிர்பார்க்க முடியாது. கிரெக் சாப்பல் பண்ணின தவறு அது தான். அவர் அமைப்பை சீர்படுத்தினால் இந்திய கிரிக்கெட் அணி மேம்படும் என்று நினைத்தார். சமீபமாக ஆஸ்திரேலிய பத்திரிகைகள் இந்திய அணி டிரெஸ்ஸிங் ரூமில் ஐந்தாறு மொழிகள் பேசப்படுகின்றன, அதனால் அணிக்குள் பிளவும் ஒற்றுமையின்மையும் உள்ளது என்றொரு அசட்டு அபிப்ராயம் சொன்னது. இந்தியாவை பற்றி ஒன்றுமே அறியாதவர்கள் சொல்வது இது. இதே சென்னையில் நான்கைந்து மொழிகள் தினமும் அநாயசமாக பேசுபவர்கள் இருக்கிறார்கள். நமக்கு இதெல்லாம் பொருட்டே இல்லை வேற்றுமையில் ஒற்றுமை எல்லாம் நமக்கு ரத்தத்தில் உள்ளது.

இப்போது விமர்சகர்கள் மொத்தமாய் இந்திய கிரிக்கெட் அமைப்பையே மறுகட்டமைப்பு செய்தால் தான் அணி வெற்றியடையும் என்று பேசுகிறார்கள். இதெல்லாம் நடக்காது. இந்திய கிரிக்கெட்டுக்குள் செல்வாக்கும், ஊழலும், தெளிவின்மையும், தொலைநோக்கின்மையும் தொடர்ந்து கொண்டே தான் இருக்கும்.

எப்போதும் நாம் குப்பையில் இருந்து மாணிக்கமும் சேற்றில் தாமரையும் அடைந்து பழக்கப்பட்டவர்கள். நாம் என்ன சொல்வோம் என்றால் இதே குழப்பமான, தொலைநோக்கற்ற ஒரு அமைப்பு தான் தெண்டுல்கரையும் கபில்தேவையும் திராவிடையும் உருவாக்கியதென்றால் இன்னும் அப்படியே முடியும் என்று. தோனி எல்லாவற்றையும் அனுமதித்து சின்ன அளவில் மட்டுமே கட்டுப்படுத்தும் ஒரு தலைமை பாணியை பின்பற்றுகிறார். பெரும்பாலும் அது வெற்றிகரமானதாக இருந்துள்ளது. சின்ன சின்ன சறுக்கல்கள் அவரது அணுகுமுறையை தவறாக்காது.

மற்றொரு விசயம் தோனியின் தனிப்பட்ட மட்டையாட்ட நிலை மோசமாக உள்ளது. இது நிச்சயம் அவரது தலைமையை பாதிக்கிறது. அவரது வித்தியாசமான கீப்பிங் பாணி காரணமாக தொடர்ந்து அடிபட்டு விரல்கள் வளைந்து போயுள்ளன. ஆக ஒரு மட்டையாளர் மற்றும் கீப்பராக அவர் சில பிரச்சனைகளை சந்திக்கிறார். இப்பிரச்சனைகள் அவருக்கு தலைவராக ஒரு தடையாக இருக்கக் கூடும். ஏனென்றால் உடல் தகுதியுள்ள ஒரு சிறந்த ஆட்டநிலையில் உள்ளவர் தான் பிறரிடம் இருந்து அதே பண்புகளை ஆட்டத்தரத்தை எதிர்பார்க்க கோர முடியும்.

அடுத்து அணிக்குள் சில வீரர்கள் தோனியின் பால் அதிருப்தி உற்று உள்ளதாக ஒரு வதந்தி உள்ளது. கவாஸ்கர் முதலில் இதை சொன்னார். அவர் மறைமுகமாக சேவாகை குற்றம் சாட்டினார். பின்னர் ஆஸ்திரேலிய பத்திரிகைகள் இதை எடுத்துக் கொண்டு பரபரப்பாக்க சேவாக் இதை மறுத்து அறிக்கை விட்டார். ஒற்றுமையாக இருப்பதாக தெரிவித்தார். ஆனால் மற்றொரு அறிக்கையில் தோனி தான் இன்னும் ஒன்றிரண்டு வருடங்கள் தாம் டெஸ்டு அணியின் ஆடுவதாக தெரிவித்துள்ளது இதை உறுதிப்படுத்துகிறது.

ஆனால் இந்த உள்-அணி சச்சரவும் அதிருப்தியும் கூட இயல்பு என்று தான் சொல்ல வேண்டும். உலகக்கோப்பை வென்றதுமே நமக்கு தோன்றிய சந்தேகம் தோனி இன்னும் நாலு வருடங்கள் தலைமை தாங்குவாரா அப்ப்டி நிகழ்ந்தால் அவரது தலைமையின் இரண்டாம் பருவம் வெற்றியடையுமா என்று. ஏனென்றால் பல சிறந்த தலைவர்கள் அவ்வளவு காலம் நீடித்தது இல்லை. இம்ரான் கான் 92 உலகக்கோப்பை வென்றவுடன் ஓய்வு பெற்றார். ஸ்டீவ் வாஹ் கூட ஐந்து வருடங்கள் தான். ரணதுங்கே உலகக்கோப்பை வெற்றிக்கு பின் மெல்ல மெல்ல தன் சோபையை இழந்து தோல்வியடைந்த அணித்தலைவராக தான் வெளியேறினார். ஒரு அணித்தலைவருக்கு என்று ஒரு காலாவதி தேதி உண்டு என சொல்லப்படுகிறது. வீரர்கள், சூழ்நிலை, காலகட்டம் மாற அவர்களும் மாற வேண்டும்.

டெஸ்டு போட்டிகளுக்கு புது அணித்தலைவர் தேவையா?

புது அணித்தலைவராக டெஸ்டு அணிக்கு சேவாக் அல்லது காம்பிர் வரலாம். இருவரில் காம்பிர் மேலானவர் என சொல்லலாம். சேவாகின் தலைமைக்கு ஒரே கியர் தான். டாப் கியர். அவர் ஒரே திட்டத்துடன் தான் களத்துக்கு இறங்குவார். அது தாக்கி ஆடுவது. எதிரணி சமாளித்து ஆடி நிலைகுலைத்தால் அவர் திணறி ஸ்தம்பித்து விடுவார். நடந்து முடிந்த மேற்கிந்திய அணிகளுடனான ஆட்டத்தொடரில் அவரது முக்கிய பிரச்சனை இதுவாகவே இருந்தது. சேவாகின் தலைமை கொஞ்சம் கங்குலியுடையது போன்றது. மிக ஆவேசமான பாணி. ஆனால் இது எப்போதும் எடுபடாது. எப்போதும் ஒரு அணியால் சுலபமாக விக்கெட்டுகள் வீழ்த்த முடியாது. அதே வேளையில் விக்கெட் விழாத போது அதிக ஓட்டங்களையும் கசிய விடக் கூடாது. இந்த சூட்சுமத்தை சேவாக் இன்னும் கற்கவில்லை. மாறும் நிலைமைக்கு ஏற்ப சமயோஜிதமாக யோசித்து உடனடி முடிவுகள் எடுக்க சேவாகுக்கு வராது. தோனி புரூஸ்லீ என்றால் சேவாக் ஆர்னால்டு ஷுவாஸ்னேக்கர். இரண்டு துருவங்கள்.

அடுத்து அவரது மோசமான உடல்தகுதி மற்றும் களத்தடுப்பு சேவாகை அடுத்து அமையப் போகும் இளைய அணிக்கு ஒரு மோசமான வழிகாட்டியாக மாற்றும். அவர் பிறரிடம் இருந்து இந்த இரு தகுதிகளையும் கோர முடியாது.

காம்பிர் கிட்டத்தட்ட தோனி மாதிரி. ஆனால் மேலும் ஆவேசமானவர். முழு அர்ப்பணிப்புடன் ஈடுபாட்டுடன் வீரர்கள் ஆடுவதற்கு தூண்டுவார். யாராவது சொதப்பினால் அந்த இடத்திலே திட்டு. காம்பிரின் தலைமை அணிக்குள் அவருக்கு ஏற்படும் அந்தஸ்து, ஏற்பு, மரியாதையை பொறுத்தது. அதாவது அவர் சர்க்கஸ் ரிங் மாஸ்டர் மாதிரி. அணிக்குள் சிங்கம், புலி, கரடி யானை எல்லாம் இருக்கும். எல்லாருமே கட்டுப்பட்டு விட்டால் அவர் ஜெயித்து விடுவார். காம்பிரின் உடல்தகுதியும் களத்தடுப்பும் அவரை சேவாகை விட ஒரு படி உயர்த்துகிறது.

மூன்றாவதாக சஹீர்கானுக்கும் தலைமைப்பண்புகள் உண்டு என சொல்ல வேண்டும். தோனியின் கீழ் பந்துவீச்சு தலைவராக அவரது கள அமைப்பு அவர் பந்து வீச்சாளரை ஊக்கப்படுத்துவது சிறப்பாக இருக்கும். வார்னெ, அக்ரம், இம்ரான்கான், கபில்தேவ் போல பல சிறப்பான பந்துவீச்சாளர்கள் அணித்தலைவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். ஒரே பிரச்சனை அவரது உடல்தகுதி. அவரால் இன்னும் மூன்று வருடங்கள் நீடிக்க முடியுமா என்பதே ஒரே கேள்வி.

மூத்தவீரர்கள் இப்படி வற்புறுத்தப்பட்டு வெளியேறுவதற்கு அவர்களாகவே கிளம்பலாமே?

சச்சின், திராவிட், லக்‌ஷ்மண் ஆகியோர் நம் அணிக்கு செய்துள்ள சேவை மகத்தானது. வெளிநாடுகளில் நம்மால் வெற்றி அடைய முடியும் என்று நிரூபித்தவர்கள், நம் அணியை தலை நிமிர்ந்த உலக மேடையில் நடக்க செய்தவர்கள் இவர்கள். இந்தியாவில் கிரிக்கெட்டுக்கு இன்றுள்ள இந்த மாபெரும் மதிப்புக்கு, ஆவேசமான ஆதரவுக்கு, பின்பற்றுதலுக்கு இவர்களின் இரு பத்தாண்டுகள் நிலைத்த சிறப்பான ஆட்டமும் பல சாதனைகளும் காரணம். அதனால் நாம் எதிர்பார்த்ததை விட அதிகமாக அவர்கள் நமக்கு நம் தேசத்துக்கு திரும்ப தந்துள்ளார்கள். அவர்களின் ஆட்டவாழ்வு முடிவை நெருங்குகிறது என்பது உண்மை தான். ஆனால் நாம் அவர்களை இப்போது புரிந்துணர்வுடன், பண்புடன் நடத்த வேண்டும். அவமானப்படுத்தக் கூடாது. அவர்கள் மரியாதையுடன் ஓய்வு பெறுவதற்கான சூழலை ஏற்படுத்த வேண்டும். கங்குலியை போல் அவர்களை அவசரப்படுத்தி நெருக்கடிக்குள்ளாக்கி ஓய்வு பெற செய்யக்கூடாது.

ஆஸ்திரேலியாவில் வேறு ஒரு பண்பாடு உள்ளது. அங்கு அனைவரும் சமம். பண்ணுகிற வேலை மட்டுமே முக்கியம். ஆனால் இங்கே இந்தியாவில் ஒரு படிநிலை உள்ளது. நாம் மூத்தவர்களை மதிப்பதை தலையானதாக நினைக்கிறோம். அதனால் தான் சச்சினை பாஜி என்று அணிக்குள் அழைக்கிறார்கள். ஆனால் ஆஸ்திரேலியாவில் டேவிட் வார்னர் கூட பாண்டிங்கை ரிக்கி என்று தான் அழைப்பார். நாம் அவர்களை பார்த்து சூடு போட்டுக் கொள்ளக் கூடாது.

அடுத்ததாய் அனுபவம். இவர்களுக்கு உள்ள அனுபவத்தை இளைய வீரர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள நாம் ஆவன செய்ய வேண்டும். சச்சின் கடந்து நான்கு வருடங்களாக அதைத் தான் செய்து வந்தார். அவர் இளைய வீரர்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக விளங்குகிறார். அவரது அருகாமை அவர்களுக்கு பல பண்புகளை, விழுமியங்களை ஊட்டுகிறது. அவர்களின் பண்பாட்டை மெருகுபடுத்துகிறது. பின்னர் அணி வளர்ந்தவுடன் அவர் ஒருநாள் ஆட்டங்களில் ஆடுவதை குறைத்துக் கொண்டார். இது முழுக்க சச்சினின் சம்மதத்துடன் விருப்பத்துடன் நடந்தது. இதே போல் திராவிடும் லக்‌ஷ்மணும் இளைய வீரர்களை ஆற்றுப்படுத்த வழிகாட்ட நாம் ஒரு அவகாசத்தை வழங்க வேண்டும். அணியில் ஒருவரின் பங்களிப்பு வெறுமனே விக்கெட்டுகளும் ஓட்டங்களும் மட்டுமே அல்ல.

டங்கன் பிளட்சரை இந்த தொடர்ந்த ஏழு வெளிநாட்டு டெஸ்ட் ஆட்ட தோல்விகளை கொண்டு மதிப்பிடலாமா?

டங்கன் பிளட்சரின் நான்காவது தொடர் இது. அவருக்கும் நாம் போதிய அவகாசத்தை முதலில் வழங்க வேண்டும். பிறகு விமர்சிக்கலாம்.

அவர் பொதுவாக சர்வாதிகார தன்மை கொண்ட பயிற்சியாளர் என்று அறியப்பட்டார். இங்கிலாந்தில் அவர் அதைத் தான் செய்தார். அங்கு கவுண்டி அணிகளில் யார் தேர்வு செய்யப்பட வேண்டும் என்பதை தீர்மானிக்கும் அளவுக்கு அவருக்கு அதிகாரம் இருந்தது. ஆனால் இந்தியாவில் அவர் எந்த நிர்வாக விசயங்களும் தலையிட முடியாது. இங்கிலாந்தை போல் ஒரு ஒழுங்குபட்ட அமைப்பும் இயக்கமுறையும் இங்கு இல்லை. இங்கு அமைப்பை விட தனிநபரின் செல்வாக்கு முக்கியம். செல்வாக்கு மிக்க நிர்வாகிகளை கடந்து அவரால் ஒன்றுமே செய்ய முடியாது. அதனால் தான் பிளட்சர் இந்தியா வந்ததும் ரொம்ப சாத்வீகமாகி விட்டார். முன்பு அவர் முசுடு என்று மீடியாவால் விமர்சிக்கப்பட்டார். ஆனால் இப்போது அவர் மீடியாவிடம் சாமர்த்தியமாக உரையாடுகிறார். விட்டுக்கொடுக்கும் மனநிலையில் இருக்கிறார். உதாரணமாக இந்திய அணி வீரர்கள் அவர்கள் குடும்பத்துடன் ஆஸ்திரேலியாவில் இருக்கிறார்கள். முழுபயணத்தின் போது குடும்பத்தை அனுமதிக்கக் கூடாது என்றும் இவ்விசயத்தில் பிளட்சர் கண்டிப்பாக இல்லை என்று ஒர் தரப்பில் கண்டனங்கள் எழுகின்றன. இங்கிலாந்தில் சச்சினின் மகன் வலைப்பயிற்சியில் நுழைந்து பயின்றது ஒரு கட்டத்தில் சச்சினையே எரிச்சல்படுத்தியது. இப்படி பிளட்சர் விட்டுப் பிடிப்பது ஒரு கட்டத்தில் அவர் கட்டுப்பாட்டையே இழந்து விட்டாரோ என்ற ஐயத்தை ஏற்படுத்தியது.

மேலும் பிளட்சர் மிக சிறந்த நுணுக்கமான தொழில்நுட்ப அறிவு கொண்டவர். இளைஞர்களை நன்றாக பயிற்றுவிக்கக் கூடியவர் என்று சொல்ல்ப்படுகிறது. ஆஷஸை வென்ற இங்கிலாந்து அணியும் மிக இளைய அணியாக இருந்து பிளட்ச்ரால் முழுக்க வளர்த்து எடுக்கப்பட்டது. அதாவது அவர் ஒரு நல்ல father figure ஆக இருக்க வல்லவர். ஆனால் இந்திய அணியோ ஏற்கனவே 11இல் 10 father figureகளை கொண்டது. அவர்களிடத்தில் அவருக்கு கற்றுவிக்க ஒன்றுமில்லை. அவர் ஆதிக்கம் செலுத்த முடியாது. இது அவருக்கு ஒரு இடர்பாடு. ஒரு நர்சரி ஸ்கூல் வாத்தியார் கல்லூரியில் பாடமெடுக்க போவது போன்றது இது.

ஆக மூத்தவீரர்கள் இடத்தை காலி செய்த பின் அணியை நிர்வகிப்பது பிளட்சருக்கு இன்னும் எளிதாக தோதாக இருக்கலாம்.

மூன்றாவதாக அவரது வயது. முன்னாள் பயிற்சியாளர் கேரி கெர்ஸ்டன் ஒப்பிடுகையில் இளமையானவர். நல்ல உடல்வாகு கொண்டவர். வலைப்பயிற்சிகளின் போது அவராகவே அதில் ஈடுபடுவார். நூற்றுக்கணக்கான throwdownகளை தொடர்ந்து சளைக்காமல் வீசுவார். அவர் அணியின் மற்றொரு வீரரை போல் இருந்தார். அணி அவரை எளிதில் ஏற்றுக் கொண்டது. பிளட்சரை பார்த்தாலே நமக்கு தெரியும் அவரால் அதெல்லாம் முடியாது. ஒருவிதத்தில் அவர் தோனியை போல் விலகி நின்று வழிநடத்துபவராகவே இருப்பார்.

மேலும் கெர்ஸ்டன் இன்று அணியில் உள்ள மூத்த வீரர்கள் பலருக்கு எதிராக தெ.ஆப்பிரிக்காவுக்காக ஆடியவர். குறிப்பாக இந்தியாவுக்கு எதிராக சில சிறந்த சதங்கள் அடித்து அற்புதமாக களத்தடுப்பு செய்தவர். இயல்பாகவே தொண்ணூறுகளில் இருந்து ஆட துவங்கிய நமது இந்திய வீரர்களுக்கு அவர் மீது மரியாதை இருந்தது. இந்தியர்களிடம் இல்லாத பண்புகளாகிய அடிப்படைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தல், களத்தடுப்பு, சின்ன சின்ன விசயங்களில் கவனம் செலுத்தினால் பெரிய விசயங்கள் தானே கைகூடும் என நம்புவது, ஒழுக்கம் ஆகிய விசயங்களை நமக்கு சொல்லித் தந்தார். அதனால் அவரது பயிற்சி காலம் மிக பயனுடையதாக இருந்தது. பிளட்சரால் நமக்கு என்ன நல்க முடியும் என்று இப்போது சொல்ல முடியாது. தேவையான சுதந்திரமும் நம்பிக்கையும் அளித்தார் அவர் நமது இளைய வீரர்களை நன்கு மெருகேற்றுவார். இனி வரும் நான்கு வருடங்கள் ஒரு எதிர்கால அணியை உருவாக்கும் சிற்பியாக அவர் இருப்பார். அவ்விதத்தில் அவரைப் போன்ற ஒருவர் தற்காலத்திற்கு மிக நல்ல தேர்வு எனலாம். நமக்கு ஒரு வாத்தியார் தேவைப்பட்டார். இதுவரை வகுப்பில் குழந்தைகள் இல்லை. அதனால் அவருக்கும் வேலை இல்லை. குழந்தைகள் வந்தவுடன் அவர் தனது இயல்புக்கு திரும்பக் கூடும்.

ல‌ஷ்மி மணவண்ணனின் “அப்பாவை புனிதப்படுத்துதல்”: அதிகாரம் எனும் சதுரங்க விளையாட்டு

2012-01-20T05:23:00.000-08:00

ல‌ஷ்மி மணிவண்ணன் கவிதைகளை உணர்வெழுச்சிகளால், உருவகங்கள், உவமைகள், குறியீடுகளால், தர்க்கத்தால், எளிய சித்தரிப்புகளால் சீராக கட்டி எழுப்புவதில்லை. ஒட்டுமொத்தமான ஒரு தரிசனத்தை, புதிய கண்ணோட்டத்தை, கண்டுபிடிப்பை தர அவை முனைவதில்லை. ல‌ஷ்மியின் கவிதைகளில் நாம் காண்பது கூர்மையான அவதானிப்புகள், குறிப்பாய் அதிகாரம், கலாச்சார அரசியல், பிம்பங்கள் நம் மனப்பரப்பில் ஏற்படுத்தும் குழப்பம், விழுமியங்களும், அறமும் அதிகாரக் கருவிகளாதல் பற்றியவை.

உலக அரசியல் என்று ஒன்று இல்லை என்று நமக்கு இன்று தெரியும். சுதேசி அரசியலும் உலக அரசியலும் ஒன்றுதான். அனைத்து பிரதமர்களும் ஜனாதிபதிகளும் அரசியல் தலைவர்களும் இன்று ஒரே அதிகாரத்தின் மொழியை தான் பேசுகிறார்கள். உலகமயமாக்கல் தேசியத்தின் எல்லைகளை அழித்து மக்களை உலகம் பூரா எம்.என்.சிக்களின் நுகர்வோர்கள் ஆக்கி விட்டன. இறையாண்மை கேலிச் சொல் ஆகி விட்டது. இன்று மதமும், அறமும், ஒழுக்கமும், அரசியல் கோட்பாடுகளும் பேசுவது விற்பனையின் சாமர்த்தியான மொழியை தான். இன்று மக்கள் ஒரு அரசியல் தலைவரின் ஊழல் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டே அவரை ஊழல் குற்றத்துக்காக தோற்கடிக்கிறார்கள். ஆக நாம் ஆதிக்கத்தை எதிர்ப்பது கோஷங்களாலோ சித்தாந்தங்கள், நேர்மையான ஆவேசமான புரட்சிகள் மூலமல்ல; ஆதிக்கவாதியின் அதே அறமற்ற சாமர்த்தியமான ஆயுதத்தை அவனுக்கு எதிராக திருப்பி பயன்படுத்துகிறோம். இந்த விதமான அரசியல் எதிர்ப்பை தமிழில் தலித் கவிதைகளில் தான் அதிகமாக காண்கிறோம். மணிவண்ணன் தலித் அடையாளத்தைக் கடந்து ஒரு பின்காலனிய பிரதிநிதியாக மூன்றாம் உலக நாடுகளின் குரலாக இவ்வெதிர்ப்பை செய்கிறார். அவரது கவிதைகள் கண்டுள்ள இந்த விரிவு அவரை நம் சமகாலத்தின் முக்கிய அரசியல் கவிஞராக்குகிறது குறிப்பாய் சதாம் உசேன் தூக்கிலடப்பட்டதின் பின்னணியில் எழுதப்பட்ட ”விருந்து” கவிதை. விவிலியத்தில் இருந்து சமகால அரசியல், மீடியாவின் மொழி என்று பல அர்த்தங்களில் இக்கவிதையை படிக்க முடியும். இங்கு நமது கவிஞர்களின் அரசியல் செயல்பாடு குறித்து ஒரு கேள்வி வருகிறது.

உலகின் சிறந்த கவிஞர்கள் தம் காலத்தின் சமூக அரசியல் நிகழ்வுகளால் வலுவாக பாதிக்கப்பட்டவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். ஷேக்ஸ்பியர் தனது காலத்து அரசியல் கிளர்ச்சிகளை எதிர்ப்பவராக, நிலையான ஆட்சியை விரும்புபவராக இருந்திருக்கிறார். போர்ஹெஸ் தனது நாட்டை ஆண்ட கம்யூனிஸ்டு கட்சியின் கடுமையான எதிர்ப்பாளராக இருந்தார். இரு எழுத்தாளர்களும் இருவேறு விதங்களில் ஆட்சி அதிகாரத்துக்கு எதிர்வினையாற்றியதை கவனியுங்கள். அவர்கள் செய்தது சரியா தவறா என்பதல்ல, அவர்கள் நேர்மையாக எதிர்வினையாற்றினார்கள், வலுவான சமூக அக்கறையுடன் இருந்தார்கள் என்பதே முக்கியம். நமது நவீன கவிஞர்கள் ஆரம்பத்தில் இருந்தே அரசியலில் இருந்து ஒதுங்கியவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். அதற்கான காரணங்கள் அவர்களுக்கு இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இன்றைய கவிஞன் ஒவ்வொரு நிமிடமும் அரசியல் நிகழ்வுகளின் பகுதியாகத் தான் இருக்கிறான். அதனால் தான் ல‌ஷ்மி சொல்கிறார் “முன்னோர்கள் இதுவரை அறிந்திராத வகையில் எமது உடல் விசித்திர உடல் மொழியை அடைந்து விட்டது”. உடல் என்பது இனிமேல் வெறும் பௌதிக இருப்பல்ல. “விருந்து” கவிதையில் ஓரிடத்தில் அவர் நமது உடலே இன்று ஒரு டி.வியாக மாறி விட்டதோ என்று பொருள்பட எழுதுகிறார். யோசித்துப் பாருங்கள். ஒரு யுத்தவிமானம் குண்டுவீசி தகர்ப்பதை பார்க்கும் போது நம் மனமும் அந்த பிம்பங்களில் ஒன்றாகிறது. நாம் அதை ரசிக்கிறோம், வெறுக்கிறோம், ஆதரிக்கிறோம், எதிர்க்கிறோம். ஆனால் அதில் இருந்து தப்பிக்க முடியாது. நாம் தன்னிச்சையாக இயங்கும் டீவிகள்.

ஈழக் கவிஞர்கள் தாம் அதிக அளவிலான அரசியல் கவிதைகளை எழுதினார்கள். சமகாலமாக நாம் தீபச்செல்வனிடம் பார்ப்பது போல் அவை வெற்று ஆவேசங்களாக புலம்பல்களாகத் தான் இருக்கின்றன. மனுஷ்யபுத்திரன் “வரலாறு எனும் பைத்தியக்கார விடுதி” எழுதினார். அதில் ஒரு பரந்த பார்வை இருந்தது. ஈழப் போர் என்பது அப்கானிஸ்தான், ஈராக், பாலஸ்தீன போராக புதிய பொருளில் வந்தது. முக்கியமாக போர் என்பது இன்று யாரும் தடுக்க முடியாத வரலாற்று அபத்தமாகி விட்டதை சொல்லியது. ல‌ஷ்மியின் கவிதை இன்றை போர்களின், உலகளாவிய வன்முறைகளின் அரசியல் கலாச்சார பரிமாணத்தை பார்க்கிறது. இந்த வகையான கவிதைகள் நமது தமிழின் முக்கியமானதொரு போக்கு எனலாம்.

ஆரம்பத்தில் சொன்னது போல் ல‌ஷ்மியிடம் ஒரு ஒருமித்த கவிதை அனுபவத்தை அல்ல கூர்மையான ஆழமான அவதானிப்புகளின் சிதறலைத் தான் காண்கிறோம்.”விருந்தில்” சதாமின் தூக்கிலடலை பற்றி பேசும் போது

“கவிதைகளை தூக்கிலிடும் பணியும் எளிமையடைந்து

வருகிறதென வரிகளுக்கிடைப்பட்ட மௌனம் விலகி

ஓடுவதை

கவிஞன் எத்தனிக்கிறான்” என்று குறிப்பிடுகிறார். கடவுளும் சுதந்திரமாக இல்லை. இக்கவிதையில் “மரண தண்டனையில் இருந்து தப்பித்து வந்த ஒரு கடவுளும்” வருகிறார். இன்று கட்டுவிக்கப்பட்ட சொற்களும் பிம்பங்களும் தான் துப்பாக்கிகளுக்கு இணையாக கொலைகளை செய்கிறார்கள். ஈழப்போராளியை வதை செய்யும் ராணுவ வீரன் அதை வீடியோ எடுக்கிறான். அது பின் ஊடகங்களில் வெளியாகிறது. இங்கு வீடியோ காட்சி ஒரு வதைக்கருவி தான். பின் லேடனின் கொலையுண்ட புகைப்படங்களை வெளியிட தடை செய்கிறது அமெரிக்கா. பின் லேடன் அளவுக்கு அவனது பிணத்தின் சித்திரமும் அபாயகரமானது என்று அது தெரிந்து வைத்திருக்கிறது.

ல‌ஷ்மியின் இந்த வரியை பாருங்கள்

(சதாமின் வாழ்வில்) “கடைசிச் சுற்றில் கதைசொல்லிகள்

விநோதத் துப்பாக்கிகள் ஆனது எவ்வாறு?”

மேலும் சில நுட்பமான மேற்கோளாக நம் நினைவில் தங்கக் கூடிய வரிகள் “கதவுகளின் கதையில்” இருந்து -

“கதவுகள் திருடர்களுக்காகவே செய்யப்பட்டவை

திருடர்களை அவை

கண்டு பிடிக்கின்றன”

வரலாற்றை பற்றின ஒரு உருவக வரி

“நெடுஞ்சலையில் அரைநிர்வாணமாய்

அலையும் காலசொரூபி

தான் உடைத்தெறிந்த கதவுகளை

உரக்க பைத்தித்து

ரெயில் பெட்டியென

இழுத்து செல்கிறாள்”

இந்த கவிதையில் கதவு விழுமியங்களுக்கான ஒரு குறியீடு. மதம் என்பது விழுமியங்களால் கட்டப்பட்ட ஒரு அமைப்பு. விழுமியங்கள் கதவைப் போல் கடவுளை சுற்றி மூடிக் கொள்கின்றன. விழுமியங்கள் கடவுளுக்கு அந்நியமானவை. மனிதன் ஆடை என்றால் கடவுள் நிர்வாணம். கதவு என்றால் அவர் திறந்தவெளி. இந்த வரி இதை நுட்பமாக பகடி செய்கிறது

“ஒவ்வொருவரும் கதவான ஊரில்

கடவுளின் நிர்வாணம் கண்டு

குழந்தைகள் அஞ்சியோடினர்”

லஷ்மி மணிவண்ணன் “குழந்தைகளுக்கு கடவுள் வளர்ந்தவர்களுக்கு சாத்தான்” என்ற கட்டுரை நூலில் “பேச முடியாமல் போகிற பேச்சு” என்ற கட்டுரையில் அதிகார பொதுமையாக்கம் பற்றி பேசுகிறார். அதாவது ஒரு அதிகார சக்தி என்று தனித்த ஒன்றோ ஒருவரோ இல்லை. நாம் ஒரு சர்வாதிகார ஆட்சியின் கீழ் இருக்கிறோம் என்றால் நாம் அதே சர்வாதிகாரத்தை பங்கு போட்டுக் கொள்கிறோம். சர்வாதிகாரியைப் போல் யோசிப்பதன் வழி அதிகாரத்தை அடைகிறோம். தனிப்பட்ட சிந்தனையை, தனித்துவத்தை அழிக்கிறோம். உதாரணமாக இன்றைய மனிதன் சமச்சீர் கல்வி பற்றி தனது நிலைப்பாட்டை உருவாக்குவது எளிதல்ல. அவன் ஏற்கனவே அதிகார மட்டத்தில் ஆதரவாகவும் எதிராகவும் உள்ள தரப்புகளை எடுத்துக் கொண்டு மாறி மாறி மோதுகிறான். குழப்பம் எஞ்சுகிறது. ஒரு சமூகத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு தனிமனிதனுக்கும் பொதுவாக அதிகார மையம் ஒரு குரலை கொடுக்கிறது. இன்றைய மனிதனுக்கு எந்த சித்தாந்த ரீதியான கடப்பாடும் இல்லாததால் அவன் ஒரு பொதுக் குரலைத் தான் விரும்புகிறான். இந்த கருத்து மணிவண்ணனின் இக்கவிதைகளிலும் ஆழமாக பேசப்படுகிறது. அவர் ஒரு மனிதனுக்கு அதிகாரம் கைமாறப்படும் போது அவன் தன் தனித்துவத்தை, கிறித்துவ மொழியில் சொல்வதானால், ஆன்மாவை இழப்பதாக கருதுகிறார். அவர் அதிகாரப் பரவலை ஒரு சதுரங்க ஆட்டம் போல் கற்பனை செய்கிறார். எந்த கட்டையும் எதையும் வெட்டலாம் என்பது தான் விதிமுறை. வெட்டப்பட்ட கட்டை உள்ளே வர தானும் ஒன்றை வெட்டி வெளியேற்ற வேண்டும். இதைத் தான் “அப்ரூவர் வந்திருக்கிறேன்”, “கொலைத்தொழில்” ஆகிய கவிதைகளில் சொல்கிறார். குற்றவாளிக்கும் நீதிபதிக்கும் அதிக வித்தியாசம் இல்லை. இருவரும் இரு பாத்திரங்கள். நீதிபதி குற்றவாளி ஆனால் குற்றவாளி நீதிபதியாகி அவருக்கு தண்டனை வழங்கலாம். நம் சமூகத்தில் திருடன் போலீஸ் ஆவதில்லை. எல்லாருக்கும் நிலையான ஒரு இடம் உள்ளது. மணிவண்ணன் சொல்ல வருவது என்ன? பூக்கோ தண்டனை என்பது ஒருவரை திருத்துவதற்காக அல்ல, அதிகாரத்தை நிலைநாட்டுவதற்கு என்று சொன்னார். அதனால் தான் தண்டனைகள் பகிங்கரமாக நிறைவேற்றப்படுகின்றன. ஒரு முதலாளி தன் பணியாளனை பலர் முன்னிலையில் திட்டத்தான் விரும்புகிறார். ஆசிரியர் வகுப்பின் முன்னிலையில் தான் ஒரு மாணவனை பிரம்பால் அடிப்பது. தண்டனையின் ஒரு நோக்கம் மக்களை பயமுறுத்துவது. அதற்கான கருவிகள் தான் நீதிவானும் குற்றவாளியும். இதனால் தான் மணிவண்ணனின் கவிதையில் ஒரு குற்றவாளி அப்ரூவராகி ஒரு அதிகாரியை கைது செய்ய வருகிறான். அந்த அதிகாரி தான் தண்டனை பெறும் இடத்திற்கு வந்திருப்பதை அறிய வில்லை அல்லது அறிந்தும் ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடிய நிலையில் இல்லை. மணிவண்ணனின் சிறந்த கவிதைகளில் இதுவும் ஒன்று.

மணிவண்ணனின் கவிதைகளில் நமது வாசிப்பு சுதந்திரத்தை தடை செய்யும் படியாய் அதிகப்படியான உருவகங்கள் வருகின்றன. அவரது புனைகதைகளின் மொழியும் இதே பிரச்சனையை தான் கொண்டுள்ளது. சமகால தமிழ் உருவகங்களை கூடிய வரையில் களைந்து நேரடியான எளிய சொற்களால் பேசவே முனைகிறது. வானம், கடல், மழை போன்ற உருவகங்கள் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்படுகின்றன. சிலவேளைகளில் ஒற்றை உருவகம் கொண்டு எழுதப்படும் கவிதைகளும் வருகின்றன. இது தவிர்க்க முடியாதது. மணிவண்ணன் தனது மனச்சித்தரிப்புகள் கொண்ட அநேக கவிதைகளில் உருவகங்களை நம்பி இருக்கிறார். சில வரிகளில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட உருவகங்கள் அடுகடுக்காக வருகின்றன.

“ஜெயாவின் பிறந்தநாள்” கவிதையை எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

ஜெயா என்ற பெண் கண்ணாடி முன் நின்று தன் முகம் பார்க்கிறாள். படைப்பு மொழியில் கண்ணாடி என்றால் மனம். முகம் நமது ஆணவம் அல்லது ஈகோ. ஆணவம் எப்போதுமே நமது சிறுமைபெருமைகளை பெருக்கிக் காட்டும். ஆக ஜெயாவுக்கு ஏகப்பட்ட முகங்கள் கண்ணாடியில் தோன்றுகின்றன. “ஜெயாவின் எந்த முகம் தனது முகம் என அறியாத மிரட்சியில் பிம்பம் அவளது கன்னத்து பருவை பெருத்து காட்டியது; ஜெயா மீண்டும் முகம் கழுவி புதிய அலங்காரத்துக்குள் நுழைந்து முகப்பருவை சிறுத்து காட்டுமாறு புதுப்புடவைக்கு மாறினாள்”. இந்த வரிகளின் நுட்பமான பகடி சிறப்பானது தான். ஆனால் அடுத்து கவிதை ஜெயாவின் பழைய நினைவுகள் வழி பயணித்து அவளது சுயமான ரூபத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. அவளது அசலான தோற்றம் தூயமிருகநிலையால் ஆனது என்று சொல்கிறது. இதற்கு மணிவண்ணன் அடுத்தொரு “ராட்டினம்” என்ற உருவகத்தை உள்ளே கொண்டு வருகிறார். இது தமிழாசிரியர்கள் பொழிப்புரைக்கே பொழிப்புரை சொல்வது போல் ஆகிறது. மணிவண்ணனின் இந்த உருவக மழை நூற்றாண்டுகளின் பழமை கொண்டது.

மணிவண்ணனின் மொழியில் வானம்பாடிகளுக்கு உரித்தான கற்பனாவாத மிடுக்கும் உள்ளது. ஒரு தகவலை மூக்கை சுற்றி தருவதன் மூலம் ஸ்டைலாக சொல்வது இது. உதாரணமாக “வார்த்தை” கவிதையின் முதல் வரி

“வானம்

நீள் நெடுஞ்சாலைகளை

தனது சகோதரனென கருதும் நாளில்”

இந்த வரி சொல்ல வருவது வானமும் நிலமும் நீண்டு கிடந்து ஒன்றோடொன்று கலப்பதாய் தெரியும் ஒரு காட்சியை. “வானமகள் நாணுகிறாள் கேள்விகளால் வேள்விகளை செய்வேன்” போன்ற வரிகளின் சற்று மேம்பட்ட வடிவம் தான் இது.

”ஓயாசிரிப்பொலியில்” வருகிறது

“எல்லார் கைகளிலும் கொடிகள்

பெண் கொடிகள்

ஆண் கொடிகள்

செடி கொடிகள்”

கடைசி வரியை எந்த அர்த்தமும் அற்றது. அது பகடியின் பொருட்டு வருகிறது. இப்படி சந்த நயம் கொண்டு கேலி செய்வது இன்று அநேகமாக யாரும் முயலாதது.

மணிவண்ணன் இத்தொகுப்பை திருக்குறள் பாணியில் அறம், பொருள், இன்பம் என்று பிரித்திருக்கிறார். இதன் மூலம் தத்துவார்த்தமாக அவர் வள்ளுவருடன் உரையாட முயலவில்லை. வள்ளுவரில் இருந்து சமகால மனிதன் மாறுபட்ட ஒரு விழுமியங்களை இன்று கொண்டுள்ளதை சுட்ட இந்த பகுப்பை பயன்படுத்துகிறார். ”இன்பம்” பகுதியில் அவர் காமத்துப்பால் குறள்களை குறிப்புணர்த்த காதலி, தோழி, காதலியின் அம்மா ஆகிய பாத்திரங்களை கொண்டு வருகிறார். இவர்களின் பொறுப்பும் அதே தான். அம்மா என்றால் கண்காணிப்பது. காதலி எனில் காதலிப்பது, தோழிக்கு காதலனை பற்றி பேசுவது. இவர்களின் சுபாவத்தை மட்டும் மாற்றியிருக்கிறார். செவ்வியல் கவிதைகளில் போன்று காதலியை நேரடியாய் விளித்து சொல்லும் பாணியை இங்கும் பின்பற்றுகிறார். துரதிர்ஷ்டவசமாக காதலி காதலன் காதலை சொல்லாமல் “காலம் கடத்துவதால்” கலவரமடைபவளாக இருக்கிறாள். இன்று காலத்தை யாரும் கடத்துவதும் இல்லை, இப்படி கலவரப்படும் பெண்களும் இல்லை. இது திருக்குறளுக்கு எதிர்வினை செய்வதல்ல, டப்பிங் செய்வது.

ஆனால் அவரது பகடி மற்றும் தத்துவ, வாழ்வனுபவ, அரசியல் கவிதைகள் நேரடியான மொழியில் எழுதப்பட்டவை. இவை தனித்துவமும் புதுமையும் கொண்டவை.

இப்படி மணிவண்ணனின் மொழி வேறுபட்ட இயல்புகளை கொண்டதாக உள்ளது. அவருக்குள் வைரமுத்துவும், சு.ராவும், ல‌ஷ்மி மணிவண்ணனும் உள்ளார்கள்.

கிரிக்கெட்டுக்கு வயதுண்டா?

2012-01-19T06:10:00.000-08:00

இந்திய கிரிக்கெட்டின் பொற்காலத்தின் நாயகர்களான சச்சின் திராவிட் லக்‌ஷ்மண் ஆகிய மூவரும் அலிபாபாவின் விளக்குக்குள் மாட்டிய ஜின்னைப் போல் ஒரு சிக்கலை சந்திக்கிறார்கள். வெளியே வந்தாலும் உள்ளே இருந்தாலும் அவர்கள் மீடியாவிடம் கட்டுண்டே இருக்க வேண்டும்.

நாற்பதை தொடும் ஆட்டவாழ்வின் பருவத்தில் அவர்கள் இனி நன்றாக ஆடினால் மக்கள் “அட” என்று வியப்பார்கள், சின்ன சின்ன வீழ்ச்சிகளின் போது மலைமுகட்டில் இருந்து தள்ளி விட ஆயிரம் கைகள் நீளும். அவர்கள் இனி இந்த அபத்த நாடக மேடையில் இருந்து வெளியேற முடியாது.

திராவிடும் சச்சினும் லக்‌ஷ்ம்ணும் செய்த நூறு நூறு சாதனைகளில் ஆக உயர்வானது பத்தில் இருந்து இருபதாண்டுகள் கடந்தும் தளராமல் ஆடுவதும், ஆட்ட விருப்பத்தை தக்க வைப்பதும் தான். கில்கிறிஸ்டு, வார்னெ, மலிங்கா, டிவில்லியர்ஸ் போன்ற பல சமகால, அடுத்த தலைமுறை வீரர்கள் தேசிய அணியை T20 சம்பத்துக்காக பணயம் வைத்த போது இவர்கள் மரபுக்கவிதையை கொண்டாடின ஒரு நவீன சுஜாதாவை போல் டெஸ்ட் கிரிக்கெட்டின் மீது தூசு படியாமல் அபரித மதிப்புடன் அதை முன்னெடுத்து சென்றார்கள். ஜாக் காலிஸ், பாண்டிங் போன்ற பிறநாட்டு ஜாம்பவான்கள் முப்பத்தைந்துக்கு மேலும் தொடர்ந்து ஆடுவதற்கான ஊக்கமாக திகழ்ந்தார்கள். பணமும் எளிய கேளிக்கையும் மட்டுமே முன்னிலை பெற்ற சர்க்கஸ் கூடார கிரிக்கெட்டுக்கு வெளியே மரபான கிரிக்கெட்டை பாதுகாத்து வருபவர்கள் இந்த வயதான மட்டையாளர்களும் இவர்களின் காலடி தொடர் விரும்பும் ஹாஷிம் ஆம்லா, குக் போன்ற சிலரும் மட்டும் தான். இனி வரும் காலங்களில் குறைந்த காலத்தில் நிறைய புகழையும் பணத்தையும் ஈட்டி விடவே வீரர்கள் விரும்புவர். வாழ்வின் இருபதாண்டுகள் ஒரு ஆட்டத்துக்காக தியாகம் செய்வதை விடவும் அவர்களால் அதே பணத்தை சில ஆண்டுகளில் ஒரு freelance வீரனாக ஈட்டி சொகுசு வாழ்க்கை வாழ முடியும். இனி சச்சின் உள்ளிட்ட மூவரும் ஒரு தலைநரைத்த திராவிட கழக அனுதாபியை போல வேடிக்கையாக இந்த தலைமுறைக்கு தோன்றக் கூடும்.

இந்தியா தனது ஏழாவது டெஸ்டு ஆட்டத்தை வெளிமண்ணில் இழந்த நிலையில் மூத்த வீரர்களை நீக்க வேண்டும் என்கிற வேண்டுகோள் இவர்களை விட மூத்த கவாஸ்கர் உள்ளிட்ட முந்தின தலைமுறையினரிடம் இருந்து எழுந்துள்ளது. ஆனால் அதற்கு இவர்களின் நாற்பதை நெருங்கும் வயதைத் தவிர தீர்க்கமான வேறு காரணங்கள் யாருக்கும் தோன்றவில்லை. இவர்களுக்கு பதில் யாரை ஆட வைப்பது என்பதும் புரியவில்லை. ரோஹித் ஷர்மா, விராத் கோலி இருவரிடம் இந்திய கிரிக்கெட்டின் எதிர்காலத்தை ஒப்படைப்பது ஒரு தீவிரவாதியை விடுவித்து பணயக்கைதியான ஒரு ஊழல் அரசியல்வாதியை விடுவிப்பதை போன்றது. எதிர்கால தேர்வு என்பது ஒரு முட்டுசந்தை பார்த்து திகைக்கும் செயலாக இருக்கிறது. இந்த கேள்வி வரும் போது நிபுணர்களிடம் கூட ஒரு நீண்ட மவுனம் மட்டுமே உருவாகிறது. கடந்த பத்து ஆட்டங்களில் மூவரின் ஓட்டங்கள் அவ்வளவு மட்டமும் அல்ல. ஒரு ஆட்டத்தின் தோல்விக்கு 11 பேரும் பொறுப்பு தான். ஆனால் ஒரு சிலரை மட்டும் குறிவைத்து எழுப்பப்படும் இந்த கண்டனங்கள் சந்தர்பவாதமாக மட்டுமே தெரிகிறது.

இம்மூவரால் எத்தனை ஆண்டுகள் இனி ஆட முடியும்? அவர்கள் தொடர்ந்து ஆடுவது இந்திய அணியின் எதிர்கால வளர்ச்சிக்கு தடையல்லவா?

கிரிக்கெட்டில் இளைய வீரர்களுக்கு தொடர்ந்து அளிக்கப்படும் வாய்ப்புகள் முதலீடு என்று அழைக்கப்படுகின்றன. ஆனால் உண்மையில் தேர்வு என்பது முதலீடு அல்ல, சூதாட்டமே. ஒரு பத்தாண்டுகள் ஆடும் திறமை உள்ள வீரரை கண்டடைவது என்பது தேர்வையும் தொடர்ந்த வாய்ப்புகள் மற்றும் ஆதரவு ஆகியவற்றால் முடியக் கூடியதல்ல. தொண்ணூறுகளில் இங்கிலாந்து, பாகிஸ்தான் அணிகளில் ஆடிய எத்தனையோ டெஸ்டு மட்டையாளர்களில் எத்தனை பேர் முதலீட்டை காப்பாற்றினார்கள்? பல சமயங்களில் அணிகள் பதிலுக்கு வேறு ஆள் கிடைக்காமல் சுமாரான வீரர்களையே மாற்றி மாற்றி தேர்வு செய்து காலத்தை ஓட்டியது நடந்துள்ளது. மேற்சொன்ன இரு அணிகளும் நல்ல உதாரணங்கள். அப்படியே மிகச்சிறப்பாய் கண்டடையப்பட்ட பலரும் பாதி வழியில் திசைமாறி அழிவதண்டு: யுவ்ராஜ், ஹர்பஜன், காம்பிளி, குரோனியே, கிரேம் ஹிக், டிரஸ்காத்திக் போல. காலத்தின் சோர்வு, மனச்சோர்வு, தன்னம்பிக்கை இழப்பு, அலட்சிய போக்கு என பல இடையூறுகள் ஒரு கிரிக்கெட் வாழ்வின் நீட்சியை தீர்மானிக்கின்றன. எத்தனையோ சிறந்த வீரர்கள் காயம் மற்றும் ஈகோ காரணமாக காணாமல் போயிருக்கிறார்கள். ஒரு கிரிக்கெட் சாதனையாளர் தோன்றுவது காலத்தின் பகடையாட்டத்தில் தோன்றும் அதிர்ஷ்டத்தினாலும் தான். ஆக ஒருவர் எத்தனைக்காலம் ஆடலாம் என தீர்மானிப்பது அவர்களின் வயது மட்டுமல்ல, காலத்தின் உள்ளிருந்து இயக்கும் ஒரு கண்காணா ஆற்றலும் தான்.

நடந்து வரும் ஆஸ்திரேலியா தொடர் துவங்கிய போது முதல் டெஸ்டு தான் ரிக்கி பாண்டிங் மற்றும் ஹஸ்ஸிக்கு கடைசி ஆட்டம் என மீடியா கணித்தது. இந்திய மட்டையாட்ட வரிசையின் வளமான அனுபவத்தின் முன் இளைய ஆஸி வீச்சாளர்களால் சுதாரிக்க முடியுமா என சந்தேகித்தது. ஆன இரு வாரங்களில் இதே மீடியா இந்திய மட்டையாளர்களின் முடிவு நெருங்கி விட்டது என்று எச்சரிக்கிறது. இரண்டே வாரத்தில் ஒரு தரப்பினரை பாதுகாப்பான இடத்திலும் மற்ற தரப்பினரை தூக்குகயிற்றின் முன்னேயும் நிறுத்தியது யார்? அவர்களின் திறமையும் மனவலிமையுமா? இல்லை. ஏனென்றால் ஒரு மரணம் கொலையோ சாகசமோ தியாகமோ ஆவது போல் கிரிக்கெட்டில் ஒரு தோல்வி தோல்வி ஆவது அப்போதைய சூழ்நிலையினால் தான்.

வயது உண்மையில் ஒரு பிரச்சனை அல்ல, அது மீடியாவுக்கு பரபரப்புக்கான ஒரு சிறு சொல் மட்டுமே. சச்சின், திராவிட், லக்‌ஷ்மணை நீக்கின இடத்தில் வருபவர்களின் தகுதி இளவயது ஏற்படுத்தும் நம்பிக்கையினால் அல்ல திறமையால் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும். கோலி, ஷர்மா போன்றோருக்கு ஒரு திட்டமிட்ட வகையில் நாம் வாய்ப்பளிக்கலாம். அதற்கு மூத்த வீரர்களை மொத்தமாய் நீக்க வேண்டியதில்லை. ஒரு முக்கியமற்ற நீண்ட தொடரில் புதியவர்களை பரீட்சித்து பார்க்கலாம். பிறகு மெல்ல மெல்ல அயல்நாட்டு தொடர்களில் வாய்ப்பளிக்கலாம். அவர்கள் தம்மை நிரூபித்து நியாயமான வகையில் மூவரின் இடத்தையும் அடையட்டும். சமரசமற்ற போட்டி மட்டுமே காலத்தின் முன் நிலையான வெற்றியை தரும். தாராள வாய்ப்புகளின் பெயரின் நாம் எதிர்கால இந்திய கிரிக்கெட்டை உருவாக முடியாது. அவசரமாக கங்குலியை வற்புறுத்தி ஓய்வு பெற வைத்தது போல் அதுவும் ஒரு அபத்த முடிவாகவே அமையும்.

மற்றபடி வயது பற்றின சர்ச்சை இளைய எழுத்தாளர்களுக்கு தமிழ் இலக்கிய பத்திரிகைகளில் நியாயமான வாய்ப்புகள் வழங்கப்படுவதில்லை என்கிற குற்றச்சாட்டை போல் பாதி மட்டுமே உண்மை.

விகடன் இணையத்தில் “கால்கள்” குறித்த பதிவு

2012-01-14T05:45:00.000-08:00

“ஆர்.அபிலாஷ் எழுதிய 'கால்கள்' எனும் நாவல். இது நடக்கமுடியாத ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கைத் துயரத்தைப் பதிவு செய்திருக்கிறார். இந்த துறையில் இதுவரை எந்த நூலும் தமிழில் எழுதப்படவில்லை. அந்த அடிப்படையில் இது சிறப்பு வாய்ந்தது.”

நன்றி விகடன்
http://news.vikatan.com/index.php?nid=5892

ஒரு போட்டி

2012-01-14T00:17:00.000-08:00

விநோதமாக ஒரு மனிதனும் சிங்கமும் சேர்ந்து வாழ ஆரம்பித்தார்கள். இயல்பாகவே இருவருக்கும் போட்டி ஏற்பட்டது. மெல்ல மோதலாகியது. இப்படி தொடர்கையில் ஒருநாள் அவர்கள் ஒரு சிற்பத்தை கண்டார்கள். அதில் ஒரு சிங்கத்தின் குரல்வளையை ஒரு மனிதன் நெறித்து கொண்டிருந்தான். மனிதன் சொன்னான் “பார் மனிதனின் வலிமையை பார்”. அப்போது சிங்கம் சொன்னது “ப்பூ இதென்ன பெரிய விசயம்... நாங்கள் சிற்பம் வடித்தால் ஒரு சிங்கத்தின் காலின் கீழ் 20 மனிதர்கள் நசுங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள்.”

வரலாறு வெற்றியாளர்களால் எழுதப்படுகிறது

(ஏசாப் நீதிக்கதை)

சில அதிகார அசடுகளின் அடாவடித்தனங்களை பார்க்கும் போது நினைவு வந்த கதை

புத்தக கண்காட்சியை ஏன் நவீனப்படுத்தக் கூடாது?

2012-01-13T23:58:00.000-08:00

புத்தக கண்காட்சி மிக குழப்பமாக இருக்கிறது. ஒரு கற்காலத்தில் நடந்து வருகிறது. பலரும் குறிப்பிட்ட நூல்களை தேடி அலைவது காண வருத்தமாக உள்ளது. தவறான ஸ்டால்களில் இல்லாத நூல்களை தேடி திருவிழா குழந்தைகளை போல் அலைகிறார்கள். தொழில்நுட்பத்தை பயன்படுத்தி இவ்விழாவை மேலும் நேர்த்தியாக நடத்தலாம்.

முதலில் பதிப்பகங்களின் நூல்களின் databaseஐ இணைத்து தகவல் அறியும் மையத்தில் சில கணினிகள் மூலம் யாரும் ஒரு முனையில் இருந்து கொண்டு எந்த நூல் எந்த ஸ்டாலில் கிடைக்கும் என்று அறியும் வசதி கொண்டு வரலாம்.

பதிப்பகங்களுக்கு GPS மூலமாக தகவல் அனுப்பி நூல்களை எடுத்து வைக்கவோ அனுப்பவோ செய்யலாம்.

ஸ்டால்களின் வெளியே சின்ன LCD திரைகளில் புது மற்றும் முக்கிய நூல்களின் promoக்கள் அல்லது வெறுமனே முகப்பு இமேஜ்களை ஓட விடலாம்.

குறைந்த பட்சம் ஸ்டால்களை வகைப்படுத்தி ஓரிடத்தில் வைக்கலாம். அரசியல், சமூகம், ஜனரஞ்சகம், பத்திரிகை, இலக்கியம் என்று.

ஒருவர் என்னிடம் வந்து ஊனமுற்றவர் பற்றிய 45வது சட்டப்பிரிவு பற்றிய நூல் வேண்டும் என்றார். அவரை எதற்கு இலக்கிய, அரசியல், வரலாற்று புத்தகக் கடலில் மூழ்கி தத்தளிக்க விட வேண்டும். நடக்க முடியாதவர்களுக்கு முதியவர்களுக்கு மேற்சொன்ன வசதிகள் செய்து தரப்பட வேண்டும். அதாவது ஓரிடத்தில் இருந்த படி மொத்த கண்காட்சியையும் scan செய்யும் வாய்ப்பு.

படிப்பறிவில்லாத அன்னா ஹசேரேவுக்கு அளிக்கப்படும் தொழில்நுட்ப ஆதரவில் ஒரு சிறுபங்கு நமக்கு தர யாராவது முன்வரக்கூடாதா?

ஒரு பிரபலத்துடன் உரையாடுவது

2012-01-13T03:36:00.000-08:00

ஒரு பிரபலத்தை பின்னால் இருந்து கவனிக்கும் போது

இன்னும் இன்னும்

தெளிவாகிறது

அவர் முகம்

தன்னை சூழ்ந்துள்ள

ஒவ்வொரு முகத்தையும்

கிள்ளி சூடி

அவர் தப்பித்து விடைபெறுகையில்

அவரது இருப்பு

யாருக்கும் தொந்தரவாவதில்லை

ஒரு பிரபலத்தின்

ஒவ்வொரு தந்திரத்தையும்

அறிந்து விட்ட நம்பிக்கையில்

அவர் முன்னே

போய் நிற்கிறோம்

அவர் வெறுமையாய்

புன்னகைக்கிறார்

பிறகு

ஏன் அவரைப் போல் புன்னகைத்து

அவருக்கும் உலகிற்கும் இடையே

ஒரு தடை என

நாம் நிற்கிறோம்

என்று புகார் செய்கிறார்

அவரைப் போல்

பேசி

பழகி

சைகைகள் காட்டி

அன்பு செய்து

முரண்பட்டு

தவறுகளையும் சரிகளையும் மாற்றி மாற்றி செய்து

நாம்

அவரை தன் பாட்டுக்கு வாழ விடாமல்

பெரும் தொந்தரவாக ஆவதாக

விசனிக்கிறார்

உடனே

மீண்டும்

முதுகுப் பக்கமாய் விலகி நின்று

சகஜமாக உரையாடலை தொடர்கிறோம்

நமக்குப் பின் எத்தனை தலைகள்!

(உயிரோசையில் வெளியானது)

A Writer's Road - Nandini Krishnan

2012-01-09T09:34:00.000-08:00

Fountain Ink பத்திரிகையில் வந்துள்ள எனது நேர்காணல்

Tamil Nadu has prided itself on its language fervently enough and long enough to stop Hindi from being declared the national language, and to set off the trend of renaming cities. Most of its politicians are from the cine industry, and a fair share used to be writers, poets and lyricists. In a state that draws its name from the language, how viable is it to be a writer in that language? Who reads Tamil fiction, and what role has the Sri Lankan Diaspora played in taking it to the world stage? At a time when writers of English literary fiction are given meaty advances, and blitzed around the world on book tours, we take a look at whether a writer of Tamil fiction can get by on the money he makes from his books alone, what affects the sales, how writers have adapted to changes in technology, and what stature this body of literature aspires to.

S Ramakrishnan's Galileo Mandiyidavillai begins:

Have you ever lain down to sleep by the road? As a youngster, I would often spread out a straw mat on my street, and lie on my back. The wide beyond, the open skies, and the caressing breeze would surrender to the gentle hands of sleep.

To see him in his compact flat, updating his website while his wife fondly scrutinises his literary awards for imaginary specks of dust, one wouldn’t think S Ramakrishnan has slept on railway station platforms and under flyovers. But the 45-year-old writer from Virudhunagar in the South smiles and says, “I came to Chennai 25 years ago, and from the swankiest apartments to the most unimaginable living conditions, I’ve seen everything. I’ve slept under the Kodambakkam Bridge and watched the rain pouring outside, and I’ve lain down on railway platforms as trains hooted their way through. It was a conscious decision to travel, to see life, to study my subjects. You see, I always wanted to be a full-time writer. I’ve never had any other job. But I had to prepare myself, and research the lives and stories I would create. Being a writer is an enormous social responsibility.”

But, is the sense that one is undertaking an ennobling mission enough to fend off questions about how exactly one intends to make a living? What did he tell himself – and family – in the early days?

“I always saw myself as contending with life, and never sought to conquer it,” Ramakrishnan says, “And those days that I lay down on the ground with a book to rest my head on, I didn’t think about how I would be beyond all this one day. It instilled in me a belief that I could deal with life. It gave me a sense of security in my insignificance too. A tree may be uprooted by strong winds, but a blade of grass will simply bend and survive.”

So, how did it feel when his first novel was published? Ramakrishnan is remarkably nonchalant while speaking about the novel it took him four years to write: "I didn't feel a unique sense of accomplishment at seeing my novel published. My work is writing, and I reflected that this was an indication that I had my foot firmly in the door. My first novel Upa Paandavam was about the Mahabharata, and my family praised some parts of it, and disputed my reasoning in others. The reception from my readers was quite spectacular. The novel got me a lot of attention, and was widely reviewed - there were about 15 literary discussions on the novel, and 10 analytical articles. I must have received at least 500 letters from readers!"

Now, he has established himself both as a novelist who subverts acquired, societal notions, and a film scriptwriter. He receives several calls a day from people who want him to speak at events organised by Tamil Sangams across the world.

“But even now, I don’t know for certain what could happen next month. My income’s like a fountain! I’ve been lucky, though. My family never objected when I said I wanted to write full-time. See, my maternal grandfather was an Education Officer in the British era, and so he always had a strong interest in people reading and writing. My paternal grandfather was a Periyaarist, and was into social reform. They were huge influences on my early life, and trained my parents to accept the eccentric decisions I would make,” he laughs.

“There’s a tradition in my family that no one interferes in three things – what one studies, where one works, and whom one marries," he adds, "I had a love marriage, and my wife was prepared for this uncertain life. In the early days, she would go to work while I would sit down to write all day. Eventually, I began to feel guilty, and took on research projects and writing assignments to supplement my income. But like I said, I can’t live the life of a regular office worker, who sets himself up using EMI schemes. I have some great friends, and the support of my family. My brothers, my sisters, my wife’s brothers all contribute to the running of my household. Many of them work in the US, and to help me out financially is no big deal. If I need to travel someplace to research my novels, someone buys me the ticket. And all of this is because they believe what I do is important.”

He shrugs, as he tries to explain why he dedicates himself to his art and nothing else, “I could get a regular job quite easily as a professor in a college. That was on my radar early on. I told my father before I set out on my travels that if I failed at my calling, I would come back and look for a job. But there’s a lot a full-time writer can do. You’re taking a lot out of people’s lives and experiences and culture, and you’re processing it to give them something. A reader sees a writer as a guide. Things you write affect people. Even if you were to leave aside the lofty ideals, I have a rather long list of things-to-do. My writing straddles several disciplines – fiction, non-fiction, travel. And I have a website to update. I’m also formulating an alternate system of education to reform the manner in which children are taught in schools. In my spare time, I conduct writing workshops, workshops for teachers, and I work with the disabled."

"But in order to have the luxury of doing this, I depend on other people to keep me from worrying about day-to-day problems," he says, "You can’t depend on writing for a living. I start getting royalties for my work only a year after my books are published. I’ve been writing for two and a half decades, and my monthly earnings from writing would be less than the salary of someone who works at the clerical level. But I think of books as something I give society. I don’t expect returns or profits. Writing doesn’t owe me; I owe the word. And the respect I get from people who tell me they were inspired by something I wrote, to do something they’d been mulling over for a while...well, clichéd as it may sound, that’s payment enough.”

Crunching the Numbers

The royalty isn’t much either. S Abdul Hameed, the proprietor of Uyirmmai Publications, and a writer well-known by his pen name ‘Manushyaputhiran’, explains why. “Of the price marked on the books, forty percent goes to the retailer. Thirty percent makes up the production cost. So, we split the rest between ourselves and the writers – fifteen percent each.”

He doesn’t compromise on quality, though. The books are attractive, hard bound with thick jackets, artistic cover designs and creamy pages.

“But I have to be cautious,” he says, “It’s true that readership numbers have gone up, and with new publishing houses coming in, there’s a demand for titles and good quality literature. Getting published is easier these days. But we only bring out 1000 prints in the first edition. That number hasn’t climbed in the last couple of decades. Most of our sales income is from libraries, which place direct orders in bulk. When there are orders for reprints, the production cost is lowered, and so we have a slightly larger margin of profit."

How does the pulp market compare to that of literature, then? "Now, it’s easy for pulp writers who write sensational stories to sell. But the market for high literature hasn’t grown much, and we only get reprint orders for people who have become household names, usually because of their involvement in cinema and other mass media. The books that sell like hot cakes are self-help and functional literature – you know, the type that explain how share markets work and so on – which satisfy an immediate need. For a writer of Tamil fiction, the income from sales and royalty is so minimal that he can’t really live off it.”

R Abilash, a 30-year-old lecturer in the English Department of Guru Nanak College by day, and a writer of Tamil fiction, poetry and analytical articles by night, agrees. “Being a writer of literary fiction is like being in a bomb squad,” he laughs, “I’ve been writing since 2005. And the first time I was paid for my writing was 2011, when I wrote 7 articles for a Deepavali special edition brought out by the Times Group in Tamil. I was paid Rs. 3000. That isn’t much money for an English columnist, but it’s a huge deal for a Tamil writer. And I was paid because Times can afford to. Often, the forums we get are small and middle magazines, which have been started on the editors’ own money, and make hardly any profits."

The reason? "They only have a circulation of 2000-3000, compared to the 3-4 lakh of a weekly like Ananda Vikatan; so they make just about enough money to keep running. And magazines like Ananda Vikatan and Kumudam have shifted their focus from fiction to gossip, interviews, news titbits, colourful photographs. They don’t pay much to writers either. Depending on how well known you are, you’ll probably make between Rs. 300 and Rs. 1000 for a poem or a short story. And to get published, you’ll have to write in a style that accommodates their demands, which would be a compromise. The other option is to write for literary magazines, which don’t have the money to pay you. Once, a famous writer told me how he went to cash a cheque he was sent for the first time by a small weekly, and it was returned because it bounced. But I wouldn’t blame them, really. With the cost of paper and newsprint going up, how will they make money?”

Beaten to a Pulp

A vernacular writer’s first priority is to reach out. And this may tempt him to, well, do a Jo from Little Women, and write the kind of stories that will be lapped up.

Manushyaputhiran says, “Mass magazines want titillating, superficial stories. They want a certain percentage of crime, of sex, of thrill. They’ve trained readers and writers for this. It was a ‘time-pass’ thing, stories with no cultural references and no deep thought. They used to bring out serialised novels, and pocket novels. But the main target audience for this were housewives. And with television serials, the demand for pulp fiction is going down. In fact, many of these writers have migrated to writing for TV, like Indira Soundarajan. And he gets by writing for serials about ghosts and ghouls. Some, such as Rajesh Kumar and Rajendra Kumar, have simply disappeared. In the last 10 years or so, no new pulp fiction writer has been created. Others, such as Suba (the duo Suresh and Balakrishnan) and Pattukottai Prabhakar, have moved into cinema. It’s also important to remember that there’s a distinction between pulp writing and popular writing. People like Bharathiyaar, Kalki, and more recently, Sujatha and Jayakantan are mass writers, but write with literary quality. The only one who has dabbled in every kind of media and written about subjects ranging from crime to science without damaging his style, I think, is Sujatha.”

He adds with a touch of nostalgia, “You know, there used to be an entire genre, of ghost stories, in Tamil. But we don’t have any good writers of those these days. Even pulp writing doesn’t have to be illogical. Writing crime and mystery is challenging. You need to make the implausible seem possible, like Agatha Christie did. I think the problem is that a consumer with the intelligence and logical approach required in order to demand originality and brilliance in pulp genres has been dulled by the mass media. Today’s pulp fiction is the kind you read on a train or bus, and throw out when you get out. That kind of thing can be easily replaced by serials. But real art stays. I’ve turned down several pulp writers because readers are tired of the kind of hackneyed storylines they come up with. I look for people with fresh ideas, with a novel approach.”

Ramakrishnan feels a lot of young writers lack depth in their writing because they isolate themselves from world literature. “I used to be awed by the writers who’d come and gone before me. I used to marvel at their body of work, the subjects they touched upon. But a lot of young writers I meet believe they’re the pioneers. Worse, they believe they don’t need to educate themselves as long as they’re inspired. I met a chap who asked me, ‘Why should I learn Shakespeare? How is he important to me?’ And there was another who topped that with, ‘Has Shakespeare read me?’"

Shaking his head, he says, "I mean, how do you grow as a writer unless you read the masters? Do literary circles discuss who has won the Nobel Prize, or do they rave about who has won some government award in Tamil Nadu? As a writer, one needs to analyse what people all over the world write about, and whether they speak of the same things we do. They may find new angles, they may realise how much ahead of their time certain writers thought, and see that the issues they took up then are contemporary ones. Take Anna Karenina, for instance. The case of a woman torn between a husband and a lover – how many affairs have been busted through Facebook? When you can’t make the connections, your writing is bound to skim the surface.”

The Impact of Technology

Manushyaputhiran says several of his finds have come through blogs, and articles on the internet. “I keep a watch on the media,” he says, “And if I see that someone writes well, I track him or her down, and give him or her an assignment. I run an online magazine too, called Uyirosai, and make it a point to publish these young writers either in that, or in Uyirmmai magazine itself. But the internet also has a downside. There’s a very small market for serious literature, and while the readers have gone up, the buyers haven’t. When so much is available online for free, why would they buy the books?”

However, online book stores have been doing decent business, selling Tamil books. “This boom calls for a lot of innovation on a writer’s part,” Ramakrishnan says, “I make sure I adapt my books to whatever technology comes in. I’ve got several of my books ready in eBook format, and from January, they should be available on iPhone through an app. Within a year, all my books will be available on Google Books. I’m redesigning my website, so people can place orders directly.”

“Tamil writers have been very quick to get online,” Abilash says, “Most of them have their own websites, and the rest blog regularly. You see this a lot less among Hindi and Malayalam writers. All of Charu Nivedita’s articles are up on the internet. And perhaps because of the Sri Lankan Diaspora, you see clicks from various countries for Tamil blogs. The reach has grown tremendously.”

However, he warns that this can spring its own problems. “Earlier, mainstream and literary writing were entirely different. But over the past couple of years, the lines have blurred. People who write literary novels, like S Ramakrishnan and J Mohan, have also begun to write for cinema, and so people who look for entertainment and not erudition are familiar with them; they begin to read them. But these people are not serious readers. They aspire to literature of this kind because it’s of a higher stature, it belongs to a high intelligence and high society. It has clique value. They’re often not prepared for what they find. They make celebrities out of writers, and when they have access to these celebrities, they make demands."

And how do these writers react? "Now, an experienced writer with a level head on his shoulders knows what to accept and what to shrug off. But a more volatile writer may waver. When pulp readers turn to literature, he may want to cater to them. And his reader base may take him by surprise. Suddenly, you find 1000 hits on your blog. You say something controversial, and the number hits 10,000. Sundarramaswamy, a stalwart who died recently, once said it takes 40 years to build a reader base of 10,000. But when it happens overnight, how do you react? You know these people exist, and you don’t know what they want to read. And then, being a celebrity gives you an air of haughtiness, of arrogance. Sometimes, these readers start virtual slugfests. Vituperative commentary and personal attacks have caused rifts between writers. Where they once had ideological differences, some of them now have a certain enmity, because of these fans.”

Abilash, however, says technology has far more benefits than liabilities, though. “I met writer Ashokamitran a while back, and he was speaking about how he finds it hard to cross the road to post his stories. And it made me think about how simple the internet has made things. You shoot off a soft copy through your mail in an instant. You can even type a story out on your mobile phone and send it across.”

He’s excited by the prospects e-publishing has to offer. “Amazon has brought in self-publishing in English. If that were to happen in Tamil, or if eBooks were to be popularised, that would save publishers a lot in terms of printing costs. And if affordable tablets that can support Tamil come in, like Aakash, for example, it gives writers and publishers tremendous scope. Buying capacity goes up, expenditure comes down, and writers will actually get decent royalties. The money that goes into production could be channelled into marketing. The risk of publishing a book becomes nonexistent.”

Abilash says with a smile, “This is wishful thinking for now. But there have been several positive effects already. The internet has given us forums to discuss books, and accessibility to a huge data bank. If someone were to commission an article at 6 pm and ask me to send it in by 9 am, I can put together a scholarly piece in hours. I can do a good deal of research for my novels online. And when your work is up online, people hear of you faster.”

The Publishing Challenge

Both Ramakrishnan and Manushyaputhiran, who have been writing since the eighties, speak with some relief of the change in the publishing industry.

“I brought out the first couple of books I wrote myself,” Ramakrishnan says, “They were about 400 pages long, and no one would print large books. Once I sold 5000-6000 copies, a publisher bought it from me. But it was an uphill struggle.”

“There were very few publishing houses up until about ten years ago,” Manushyaputhiran says, “And they would give priority to commercial books. Serious literature had no takers. Writer Sujatha advised me to start my own publishing company to focus on these books, and that’s what I did. But since 2000, a lot of new publishers have come in. There has been a spate of book fairs in Tamil Nadu, and a literate generation has created more demand for books. Now, publishers want titles, and a moderately good young writer can get published quite easily.”

Abilash recounts a conversation he had with a publisher. “I’d called him to say I’ve finished a book, and was about to say, ‘Sir, please tell me what you think after you read it.’ Before I could say that, he said, ‘Yeah, sure, let’s put it out in December-January.’ Earlier, you’d have to beg people to read your writing, and spend about Rs. 10,000 from your savings to bring out the books, but now, once people know you can write, they’re willing to publish your work.”

He also points out that sometimes, there is a “historical need” for certain kinds of writing. “After 2000, feminism became something of a big deal in this country. Women writers began to write in a new language. There was a special place for writers like Salma, Kutti Revathi and others who consciously adopted a vocabulary that shocked readers, that explored sexism within language and destroyed stereotypes. Earlier, women would moderate their language, their stories. Publishers began to look for women who could break these shackles, and in a matter of months, these feminist writers and poets became household names. You do need talent and potential, but a gap in the market can come in handy.”

Another case in point is Dalit literature, he says. With a grin, he explains, “Sometimes, you have ‘high-class Dalits’ writing about these issues. People with a Western education, from rich families, having connections, who may have got published anyway. But, more importantly, you have people writing from the grassroots level, and bringing in a political angle, which isn’t too common in Tamil literature.”

Manushyaputhiran says publishing has a long way to go, though. “It’s a dream of mine to bring out children’s books, comics they can actually relate to, not just translations of Superman. But it’s not cost-effective. Attractive colour panels and good quality paper require heavy investment, and huge sales for me to get returns. And parents whose children want Tamil comics won’t spend Rs. 100 on a children’s book.”

Sell Yourself, Sell Your Books

When the publishing industry is burgeoning, and book fairs have cropped up (possibly because of the Dravida parties’ USP being their oft-declared love for Tamil), can marketing activity be far behind? It happens, but not the right way, Ramakrishnan feels.

“People invite me to these forums,” he says, “But they end up holding a felicitation for me instead of a book reading. They call four people up on the dais, who’ll praise me and my contribution to literature. Why talk about me instead of about my books? How does knowing what I did affect the audience? Doesn’t it make more sense for me to read something out, and have an interactive session? When I go to other countries, like Malaysia, I’d like to know how these people live, what they do, how they honour their Tamil heritage. Or, I’d like to hold a discussion on a specific subject, such as indentured labour or Diaspora writing. I’m pushing for interactive sessions with authors at the Chennai Book Fair, and I’m hoping they’ll bring that in.”

Abilash concurs with this view. “There’s no culture of holding book readings in Tamil. They celebrate writers instead. I’ve often thought we should start book clubs, and hold launches where we use an overhead projector to display parts of the book, and get the writer to read out passages. Writers have to organise their own readings in Tamil, and they spend a lot of money on it. Now, if you have speakers who’ve read the book, and who will speak about it, it’s a good investment. But if they say something abstract about the writer, the audience won’t really care to buy the book. You need to introduce the audience to a character, make them want to know his story. And ideally, hold a question-and-answer session like they do at launches of English books. That will also alert the writer to the sensibility of his readers.”

Sadly, the publishing houses don’t have the means to hold glitzy launches, where to walk away without buying a book is frowned upon. “Even debut novels have launch events at five-star hotels,” Abilash says of Indian English Writing. On the contrary, most launches of Tamil books happen in dingy, rented halls, or at the author’s house.

“It’s the duty of a writer to exploit his platforms,” Ramakrishnan says, firmly, “You need to be marketing savvy. And you need to stop being shy. In India, and especially in Tamil Nadu, we have this cultural inhibition that prevents us from speaking about ourselves. We want other people to praise us, while we demur modestly. Why do you think Taj Mahal is better known than Gangaikondacholapuram ? Marketing, publicity. When I go to these award functions, and meet writers from other languages, they start speaking about the books they’ve written. But Tamil writers hold forth on every subject under the sun, except their own work. So, when I went to receive the Tagore Award, given by the Sahitya Akademi in 2010, I had a short pamphlet made, with a short bio about myself, my books, and an extract translated into English. You need to be aggressive about these things.”

Lost in Translation?

With a renewed interest in translation from the Indian English publishing industry, have vernacular writers become better known, and been showcased to a larger audience?

“I’m not happy with the choice of works that are being translated,” Manushyaputhiran says, “Yes, some classics like Kalki’s Ponniyin Selvan have come out. But translating pulp fiction doesn’t sit well with me. To begin with, pulp fiction has lost its place in Tamil to solid literature. At one point, pocket novels used to sell 2 lakh copies, but that audience now sits in front of TV, and that’s where the writers have gone. Today, you have some very good writers and poets, and no one translates them. They write about social issues, political ones, but people who can’t read Tamil have no access. Another thing – and this makes me laugh – is that most Tamil pulp stories have been lifted from English pulp fiction. They read something, shove it into Tamil Nadu, strip it off whatever little logic it has, weaken the storyline and throw in a few thrills and spills. Why translate something that has been pinched from English back into English?!”

Ramakrishnan feels translators face a Catch-22 situation. “The language is 2000 years old, and there’s so much literature. If you begin translating contemporary literature, people will say you’re ignoring classics. If you focus on classics, modern literature has no place. Also, there are very few Tamil speakers in publishing houses, while there are many Malayalam speakers. If an English publishing house wants to bring out a translation, they may not choose a very good book, because they are not aware of what books there are. They don’t know whom to ask either. So, they bring out a bad book, the sales are poor, and they stop experimenting.”

He speaks of the need for an organised forum for translation. “You need a guild where people specialising in translation work together. Now, the author has to pursue translators. In my case, my focus is on writing in Tamil, and I consider other markets ancillary. I’d rather be working on my next book than sitting down with a translator. That said, translation is very important. My favourite writers are Dostoevsky and Tolstoy – I turn to their works every time I’m unsure about how to execute a particular scene, or describe a certain complex emotion – and I would never have read them if they hadn’t been translated into English.”

His book Desanthiri is being translated into Malayalam, Yaamam into Telugu and Hindi, and Urupasi and Thunaiyezhuththu into English.

“A French edition of Urupasi will be out next August,” he says.

French?! Well, that’s courtesy Sri Lankan Tamils, many of whom are trilingual. “It’s also that their own writers tend to write in a nostalgic tone about their villages and towns, and the problems that arose during war time,” he says, “And sometimes, the people need a break from that. They turn to Indian Tamil writing, because it doesn’t have to do with that war, and also because it connects them to their ancient homeland. And they’re the first to honour writers from here. Along with Sri Lankan Tamils, Indian Tamils who work abroad, and maybe want to introduce their friends there to writing from their nation, do quite a bit of translation work.”

But Abilash says translation from Indian languages can never have the same market as Indian writing. It’s not just about the language, he says, but milieu, and that can’t be translated. “Our sensibility is different. Indian English writing employs a lot of irony and satirical humour. But Tamil writers tend to be serious, sentimental and poetic. It sounds corny in English. Another important aspect is regional identity. Even if you have a Chennai-based character in an Indian English novel, he becomes an Indian character. It’s a conscious effort by the writer. He wouldn’t give it a Chennai flavour beyond a point, without marrying it to a national flavour. The characters won’t discuss local problems, they discuss national issues. The identity of a Bihari labourer, or a Kannadiga or a Tamilian, is integrated with the national identity. A case in point is Manu Joseph’s Serious Men. The topography of his novel was Mumbai, but it was not so much a story of a Tamil Dalit in Mumbai, as of an Indian Dalit among rich, educated people.”

He points out that you need explanations at every stage. “Take the case of Jhumpa Lahiri in The Namesake. She describes how Ashima makes chaat. She doesn’t simply say chaat, because international audiences don’t know what chaat is.” He’s right. It would be hard to translate the phrase thanni theriththuvittaan, which literally means “he sprinkled water (on someone)”. Its import is that the person has been disowned, through a ritual that is state-specific. To explain the cultural metaphor would be to rob it of its charm, to say nothing of lengthening the book considerably, and making original contributions to it.

“Language is changing, though,” Abilash says, “We speak in a mix of languages, and maybe a new literature that incorporates all of those will come in.”

Celluloid Comes Calling

Several writers of Tamil literary fiction, such as S Ramakrishnan, Charu Nivedita and J Mohan, and before them, writer Sujatha, shot to fame among the masses after their entry into the film industry. Despite their having established themselves as writers far earlier, their readership went up manifold after famous tongues spouted out their dialogues.

Ramakrishnan has worked on 11 films over the past 12 years. “Well, I didn’t really break in,” he says, smiling as if at a private joke, “You see, all my roommates in my struggle period, in those cramped quarters, are the top directors of today. We’d all meet, and say ‘You know, one day, we should do this’, and we’re doing that now. I don’t think of myself as someone in the cine industry. I’m a writer, who dabbles in various genres of writing. Early on, many of my friends asked me to write for their first films. But I’d say, ‘No, da, let me establish myself as a writer first.’ When director K Balachander’s son, who’s a close friend, returned from America and started production houseMinbimbangal, I thought, well, let’s give this a shot. Directors Jeeva, Lingusamy and Bala were all close friends, and I’ve worked with them often. Director Vasanthabalan was a junior of mine in college, and asked me to write for a film he was making on Virudhunagar. Rajnikanth read some of my books, and asked me to work on Baba because he said the message of the movie was a particular thing I’d said in my book. So, cinema just happened to me.”

Cinema pays rather well. "Cinema pays about four times as much as my other writing, but well, working in cinema is about ten times as strenuous as working on a novel!" Ramakrishnan laughs.The money may be good, but does it involve a compromise in style? Ramakrishnan does not think you can draw parallels: "I don't think one can compare writing for cinema and writing a novel. You write for cinema with certain stipulations; people get together, discuss your screenplay or script or dialogues, and make corrections. A novel is something that comes from the heart. You work on it alone, and you write it because it occurs to you, not because there's a gap in the market, or any specific reason to get the story out."

“The senior writers, or people whom the director knows well and respects, have less cause for worry,” Abilash says, “And I think if a director is basing his movie on your novel, you need to give him a free hand. But it can be difficult if you’re working on a screenplay, and you’re a novice who is not on equal footing with the director. You may not have the space or freedom to write your own story, and if the movie turns out to be a bad one, people associate you with it. It happens quite often, but young Tamil writers are desperate enough to take the chance because they need the money, the sustenance.”

Would he compromise? Abilash thinks for a moment and then laughs, “I really don’t know.”

But how about the writers who say they haven’t been paid, or that their scripts have been stolen? “Well, that simply means they don’t know how to handle the industry. First, I think it’s nonsense when unknown writers claim some story published in an obscure journal was stolen by a famous director. It’s a publicity stunt. I suppose it just may be the case, but it’s far more likely that the same idea struck two people. Or someone may have been inspired by a story, but in the making of it, the product changes completely. After reading Haruki Murakami’s Norwegian Wood, I wrote a story where someone listens to The Beatles, because the music haunted me. But does that mean I plagiarised? And even if the case were that a writer or a junior director went to a famous one, who dismissed the story and stole it later, and it became a big hit, well, the person who thought of that story should be able to deliver something of the same quality, right? If he can’t, that means the alleged thief brought in something to it, which its author couldn’t. Also, essentially, there are some staple storylines. The film Mozhi, for example, spoke of a deaf-mute girl, who fell in love with a musician but couldn’t acknowledge it because of her complexes, and eventually overcame them. The plot is a staple, and the new concept is that the girl is deaf-mute. Now, if someone says ‘I wrote a story about a deaf-mute girl, and they stole it from me’, it’s a little silly, right? People who make those allegations are people who’re frustrated at their own inability.”

Manushyaputhiran doesn’t mince his words. “The Tamil cinema industry specialises in plagiarism. If someone says, ‘Oh, this film was new, it was different’, my mind starts ticking immediately, and it doesn’t take me long to figure out which film or story it’s been stolen from. I wish they’d acknowledge that they were impressed or influenced by some film or story, and put in a credit note. No writer is safe from this. Several portions of Sujatha’s novels have been stolen. One particularly brilliant political novel, which speaks about various conspiracies and intrigues, called Padhavikkaaga (For Stature), has had entire chapters lifted for films. This happens because copyright laws are not strong here. And writers don’t have the means or connections to fight through the legal system. Writers of English fiction have agents and attorneys. Here, you have no representation and no money, and the directors have no original ideas. If they can’t find an Iranian or Japanese film to ape scene-by-scene, they copy from novels. The way I see it, there only two types of filmmakers in Tamil cinema – people who steal artfully, and people who steal horrendously. A story discussion is basically a discussion on which story to copy.”

Where Academia Falls Short

Perhaps writers of Tamil, who don’t want to do anything other than craft stories, wouldn’t have to turn to the film industry to bolster their bank accounts if they had other, academic options. However, far from providing them with freelance work, academic circles are rather discouraging.

Manushyaputhiran stresses that there is an urgent need to reform the school education system. “Our education system doesn’t introduce students to good, contemporary literature. I can’t remember when the syllabus was last changed. Our education policy, and the incompetency of teachers, has caused a distancing between students and language. There are times when I do guest lectures in colleges, and there’s one particular school – SRV Matriculation – in Tiruchy, which calls writers every month to conduct workshops for students. But there are very few such institutions, where the Principal or Department Head takes the initiative. There is so much more emphasis on general knowledge than art, literature and language. Why do you need to know the national bird, language and capital of every country, or who invented penicillin, when you have Google, which gives you whatever information you need in whatever language you want? The things that need to be inculcated are understanding capacity, how to communicate, and how to use a language. Now, children are losing touch with language. How often does someone say ‘I’m not able to express what I feel’? That’s why writers are so popular; because they translate your thought into words, and you immediately relate.”

The subject of the contents of school textbooks is a sore point with Manushyaputhiran. “We’ve fought so much at the policy level. When the state brought in Samacheer Kalvi, I spoke to them and asked for a place for modern writing, as a section in literature. But the policymakers are fuddy-duddies who are scared to take a risk. To make children read Sangam literature in the language in which it was written is related to Tamil fanaticism. What you’re actually doing is putting them off Tamil. If you need a dictionary to understand every word, how will you string it together? Why should you mug up poetry you don’t understand? A language class shouldn’t feel like a gym workout! I think the contents of Thirukkural and Sangam era literature are important. But let children learn the gist, and seek out the original if they’re interested. The way these things are taught matter too. If you ask me, Ramayana and Mahabharata are contemporary texts. They address dilemmas and situations we face in life. But you shouldn’t tie them up with religion. Treat them as stories. It’s important to know our tradition, our history, or we’ll be rootless – but this should be communicated in a language that we speak, that we understand. When you foster a hatred for Tamil in kids, they don’t want to study it. In fact, I’ve met several Tamil writers who are engineers or IT specialists by day. They didn’t want to spend years reading text and translation.” He then laughs and says he himself dropped out of school in Class 5, before he could begin to hate Tamil. “I wrote all my exams as a private candidate, right up to the MA level. And then I did a second MA, for the college experience. Maybe that’s why everything I’ve done has to do with Tamil literature – my first poetry collection came out when I was 16, and since then, I’ve been a journalist, writer, and publisher.”

Abilashan chose to study English Literature, rather than Tamil. “I badly wanted to study Tamil,” he says, “And my family was all right with it. But when we’d gone to visit the college and pick up admission forms, they said I should do English. Initially, I was quite miserable. But, after my interaction with Tamil academicians and lecturers, it dawned on me that they were about a 100 years behind in terms of theories. Over the last century, the study of English Literature has allied itself with subjects other than philosophy and theosophy. French and German thinkers have applied theories of science, anthropology, and psychology to literature. Feminism has brought politics into literature. But formal Tamil education ignores these branches, ignores world literature, and only focuses on its own ancient literature – not even its own modern literature. That’s no bad thing, and I would love to have studied Sangam literature, but you shouldn’t study a language in isolation. So, I did my M.Phil. in English, and tried to apply those theories to parallels in Tamil.”

What makes the blinkered perspective of Tamil academia bewildering is the progressiveness of Tamil literary circles. “Senior writers in my hometown, Nagerkoil, would hold discussions on modern literature and critical theories. I was familiar with terms like ‘structuralism’ and ‘post-modernism’ from those times, and only came across them again during my MA,” Abilash says.

Ramakrishnan fears that all these will be lost forever unless a concentrated effort is made at archiving. “We don’t have a search engine that will facilitate a search for Tamil literature, or written accounts of what great Tamil writers discussed. No biographies are written. The speeches made by random Britishers in India during Bharathiyaar’s time were recorded, but not any of the fiery ones he made. We don’t know what our writers looked like, what their handwriting was like, what they sounded like. No one has documented their cultural activity. We don’t even have a year index of all the books published in Tamil, leave alone an index of their content. No one analyses seminal works. We simply read them. When I go on tours of Europe, and see how little things their writers used have been preserved, and how the cultural calendar you pick up at cafés has details of programmes to commemorate them, it strikes me that we have nothing of the sort here.”

The Writer’s Calling

“I think of my time as currency,” Ramakrishnan says, “How much can I do in these 24 hours? What can I give the reader to keep him or her interested? What does he or she want, what does he or she need? People say that reading is on its way out because of mass media. I disagree. I meet a lot of youngsters who read. Their focus has shifted. Let me explain. Now, we say people watch TV. But why do they do that? Everyone at home is busy with their own lives, and they need to hear echoes of their thoughts, and so they turn to television characters, and nod along. Give them those echoes in literature. People don’t want fantasy literature anymore, because it’s too much trouble to imagine these things, when TV spares you the trouble of having to envision things. But people want to read about complications in relationships – not just between partners, but among friends, families. People want to read about moral dilemmas. People want to read about things that are related to their daily lives. About 50 years ago, people looked for the exotic – a man writing about America when so few people went there was exotic. Their lives were boring, and they wanted to escape into literature. Our lives are complicated, and we seek solutions in literature. You need to engage people. A writer can do so much! Why flog the same dead horse over and over?”

Abilash feels writing in Tamil needs to become more politically aware. “All international writers are associated with some movement,” he says, “Look at Marquez and Fidel Castro, American writers and feminism or racism. Even in India, writers from Karnataka played a role in the creation of the state, writers in Kerala are mostly allied with Communism. But we Tamil writers tend to look within, and only within. At the most, if an issue that affects us, such as the shifting of the Anna Centenary Library comes up, we sign petitions. Writing should be politically informed. The problem with this was that a few decades ago, writing of this kind became politicised rather than political. So you have the DMK writers, and the Periyaarists, and they took their agenda into cinema as well as academics. Many of them were professors before they entered cinema (lyricist Vairamuthu included). So people who wrote serious literature distanced themselves from politics. They shunned writing about politics, and would joke about how one must either be a journalist or a DMK man to bring politics into what was considered a higher plane. They didn’t get along with Communists either. So, you often find that among writers from that period, politics is considered cheap, trivial. They feel a writer’s task is to focus on the mind, on spiritual doubts.”

Why is there a shift towards political and social issues now, in Tamil writing? “It’s just getting started,” Abilash says, “One is that a lot of Dalit writing has come in, and their crisis is not spiritual or psychological, but social and political. And the meaning of ‘politics’ has expanded – it’s not about administrative politics or activism alone, but about interaction. How does one engage with a friend, a colleague, a partner, a workplace, society, country, the world? Journalism, politics and writing have become allied fields. J Mohan, who swore he would never speak about politics, wrote a piece on Anna Hazare. You can’t escape that. But the association of writers in Tamil Nadu with politics is not as much as in Kerala, Karnataka and Bengal.”

Abilash feels a writer must look beyond the individual, or at least study the individual in the context of the world. And this is what he does in the novel he is working on, Kaalgal (Legs), which is about a polio-afflicted teenager, and the mutual guilt in her relationship with her parents, and her interactions with society.

Ramakrishnan agrees. “Writers observe life, they look at it with a keen perspective. Einstein once said Dostoevsky gave him more to think about than any scientist has. The reason I like Russian writers so much is that they tore the moral fabric of society and held up the pieces. They questioned, they enquired. Now, our culture is not something we adopted willingly; it was created and imposed on us. We like smoking cigarettes, and we pretend we don’t. We sneak one in when no one’s at home, and gloat at our daring. We like checking women out, but pretend we don’t. Those aspects of our personality remain secret. Being polite and dressing well is a code we conform to, and that makes sense. But what about the silly ones?”

With an amused smile, he says, “There’s one sight I will never forget. Once, at the Palani bus stand at night, there was a family of 5 waiting for a bus – a man, his wife, two teenage daughters and a small child. The wife slept on the floor, and the child cuddled up next to her. These two girls couldn’t lie down and sleep. So, they both leaned against each other and dozed off. Every time they closed their eyes, the father would hit them on the backs and wake them up. Why? Because a girl should not sleep in a public place. There were about 500 people there, activity all night. But, from 12.30 to 4 am, the father kept up this ritual. He’d nod off himself, wake up, see the girls snoozing, and yell. I thought to myself, ‘This Nazi believes himself to be a good father, protecting the reputation of his daughters’.”

He continues, “There are so many cultural constructs like that – women can’t go to a tea shop and drink from a glass. They must sip coffee from a steel tumbler. A daughter who is tall is a burden, because no one will marry her. Once, a family from my village came here, and we all went to a movie. The man of the house asked, ‘How does this theatre not have separate sections for men and women, sir? This city has gone to the dogs!’ The writer’s duty is to break this kind of mindset. And it’s not about women’s issues alone. One of my favourite stories by Jayakantan is about a family, where the father is 60, and the son is about to get married. Then, the mother finds out she is pregnant. When everyone’s cursing her for embarrassing the family, the son says, ‘How can we decide that our parents shouldn’t continue to do what they did to give birth to us?’ The story shocked people, because it’s perceived that someone’s sexual life gets over at 40. Writers, especially vernacular writers, should teach people how to realise, appreciate and value their independence.”

ஆண்-பெண் நட்பு: காமம் மற்றும் சமஅந்தஸ்து

2012-01-09T04:15:00.000-08:00

வெறும் தோழியான ஒரு girl friendஐ எப்படி அழைக்க? நான் பங்கேற்ற ஆண்-பெண் சமநிலை பற்றின ஒரு நீயாநானா விவாத படப்பிடிப்பின் போது இந்த சிக்கலை பல பங்கேற்பாளர்கள் ஏதோ புதுசு என்பது போல் திடுக்கிட்டவாறு எதிர்கொண்டனர். கோபிநாத் தொடர்ந்து ஒவ்வொரு முறையும் “அந்த கெர்ல் பிரண்ட் இல்லீங்க” என்று சொல்ல நேர்ந்தது. Female friend என்ற சொல் ஏதோ மிக்ஸி கிரைண்டர் போன்ற இரைச்சலை கொண்டுள்ளது. சிநேகிதி, தோழி ஆகிய பதங்களை வானம்பாடிகளில் இருந்து இடதுசாரிகள், பெண் பத்திரிகைகள் வரை அர்த்தம் திரித்து விட்டனர். ஆண்நண்பர்களும் இருக்கும்பட்சத்தில் ஒரு பெண்ணின் தோழி கெர்ல் பிரண்டா வெறும் பிரண்டா? ஆனால் இது ஒரு சொல்லாக்கம் பற்றின பிரச்சனை அல்லவே! ஆண்-பெண் நட்பு அதன் உள்முரண் காரணமாக ஒரு சங்கடமான உறவாகவே இருந்து வருகிறது.

முதலில் இருவரும் செக்ஸை உட்படுத்துவதா, குறைந்த அளவில் பரஸ்பர கவர்ச்சி மற்றும் அடியோடும் கிளர்ச்சிக்காகவேனும், வேண்டாமா வேண்டுமா என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டும்.

அடுத்து இருவரும் காமம் மேலிட்டால் உறவை முறிப்பதா அல்லது தொடர்வதா என்றும் தீர்மானிக்க வேண்டும். இவ்விசயத்தில் பெண்கள் தாம் அதிகம் கவனமாக இருப்பதாக ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. இங்கு ஒரு சுவாரஸ்யமான விசயம். ஒரு நட்பில் காமம் மேலிட்டால் அது காதலாக வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அங்கும் இதை வெளிப்படையாக பேசி தங்களது தேவைகள் என்னவென்பதை விவாதித்து காமத்தை நேரடியாக எதிர்கொண்டு தொடர்ந்து நட்பாகவே தொடரும் ஜோடிகள் உள்ளனர். இவர்கள் 66% மேல் என்கின்றது ஒரு ஆய்வு. காமத்தை முழுக்க தவிர்ப்பது ஆண் பெண் நட்பை வலுப்படுத்தும் ஆழமாக்கும் எனும் ஒரு தரப்பும் உள்ளது. எப்படியும் வெளிப்படைத்தன்மை நல்லது என்கிறார்கள் உளவியலாளர்கள். அதற்கு நம்மூரில் “சிஸ்டர்” என்றொரு சொல் எளிதாக பலருக்கும் பயன்படுகிறது. அல்லது ஒரு சஞ்சலமான தருணத்தில் தத்தமது பரஸ்பர கணவன் மனைவி பற்றி விசாரிப்பது (பலருக்கும் நண்பனின் மனைவி பால் பெரிய அக்கறை இல்லையென்றாலும்). ஆண்கள்/பெண்கள் குழுவில் ஒரே பெண்/ஆண் மட்டும் இருப்பதும் இறுக்கத்தை தளர்த்த மற்றொரு உத்தி.

அடுத்த முக்கிய தடை சம உரிமை.

அலுவலக உரையாடல்களின் போது “இந்த ஆம்பளைங்களே/பொம்பளைங்களே இப்படித்தான்” என்று மெல்லிய கிண்டலுடன் எதிர்பாலினத்தை தாழ்த்த முயல்வது சகஜம். திருமணமானவர்கள் என்றால் கணவன்/மனைவி ஜோக்ஸ், திருமணம் எனும் படுகுழி வகை புலம்பல், குடும்பம் மீதான புகார்கள் ஆண்-பெண் நண்பர்களுக்கு உறவில் தமது படிநிலை என்னவென்பதை நிறுவ பயன்படுகின்றன. பெண்கள் வெறும் குடும்பப் பெண்களாக இருந்த காலத்தில் இந்த வகை நட்பே அவசியமற்றதாக கருதப்பட்டது. இன்று காஸ்மோபொலிடன் கல்லூரிகளில் இருந்து கார்பரேட்டு உறவுநிலைகள் வரை இவ்வுறவு ஊக்குவிக்கப்படுகிறது, அதற்கான ஒரு கட்டாயம் ஏற்பட்டுள்ளது. ஆனாலும் ஒரு தராசு சதா ஆண்-பெண் நட்பின் முன் தொங்குகிறது. அநேகமாய் ஆண்கள் தாம் அதிகாரமும் அந்தஸ்தும் மிக்கவராக இவ்வுறவு நிலையில் இருக்கிறார்கள். ஒரு பெண்ணை வழிநடத்தும், பாதுகாக்கும், ஊக்குவிக்கும் பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். ஆண்களும் பெண்களும் சமநிலையாக பழகுவதாய் தெரியும் வகுப்புகள், அலுவலகங்களில் கூட இந்த நுட்பமான படிநிலையை காண்கிறோம். எப்படியும் கிண்டலும் கேலியும் பரஸ்பர அக்கறைக்கு நிகராக தேவைப்படுகிறது.

ஆண்-பெண் உறவுக்கு ஒரு இயல்பற்ற தன்மை உள்ளது. இருவேறுபட்ட உணர்வுநிலைகள், சிந்தனை மற்றும் செயல்பாட்டு முறைகள் கொண்ட ஆண்-பெண்கள் தங்கள் பாலினத்துக்குள் பழகும் போது ஒரு இயல்பான பாதுகாப்பை, கூட்டுணர்வை, புரிந்துணர்வை அடைகின்றனர். ஒரு கூட்டத்திலோ அமர்விலோ விளையாட்டு விருந்துகளிலோ அவரவர் குழுவிலாய் ஆண்-பெண்கள் சென்று சேர்ந்து மனம் திறப்பது ஒரு கட்டாயமோ சமூக கூச்சமோ காரணமாக அல்ல, அதன் காரணம் ஒரு இயல்பான சமூகமயமாக்கம். ஆக ஆண்-பெண் நட்புக்கான சந்திப்பு தளங்கள் உயிரியல் மற்றும் சமூக ரீதியாக மிகவும் குறுகிப் போய் விடுகின்றன. சமூக tabooக்கள் போன்ற தடைகளையும் ஆண்-பெண் நட்புகள் கடந்தாக வேண்டும்.

திருமணத்துக்கு பிறகு ஆண்-பெண் நட்பு ஆபத்தானதா அதற்கு எல்லைகள் உண்டா ஆகிய கேள்விகளையும் நாம் இன்றைய கலாச்சார வேளையில் விவாதித்தாக வேண்டும். உள்ளார்ந்த ஆபத்துக்களையும் கடந்து திருமணத்துக்கு பின்பான எதிர்-பால் நட்புகள் திருமணத்தை வலுப்படுத்துகின்றன என்கிறார்கள் உளவியல் ஆய்வாளர்கள். கணவன் மனைவிகள் முயற்சியெடுத்து அடுத்தவரின் ஆண்-பெண் நட்புகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் பல சம்பவங்களை தினசரி காண்கிறோம். வேறெப்போதையும் விட ஆண்-பெண் நண்பர்கள் மோசமாய் காயம்படுவது அப்போது தான். உதாரணமாய் ஒரு மனைவி தனது கணவனின் தோழியை வன்மமாக உறவுப்பரப்பில் இருந்து நீக்குவது நீண்ட கால கசப்புக்கு வழிவகுக்குகிறது. அவமதிக்கப்பட்ட ஒரு தோழி “உன்னை புரிந்து கொள்ளாத ஒரு மனைவிக்காக என்னை நிராகரிக்கிறாயே” என்று நண்பனை நொந்து கொண்டு பிறகு திருமணமான நண்பர்கள் மீது அநாவசிய ஜாக்கிரதையுடன் பழக நேரலாம். “என் மனைவி ரொம்ப பொஸஸிவ்” என்று ஒரு ஆண் சுயசமாதானம் செய்து கொண்டாலும் தாம்பத்ய அவநம்பிக்கை அத்தருணமே ஸ்தாபிக்கப்படுகிறது. அதற்கு மேல் நீங்கள் ரெண்டு பக்கமும் பார்த்துக் கொண்டே புன்னகைப்பீர்கள். பிறகு அதற்கும் சேர்த்து குற்றவுணர்வு கொள்வீர்கள். உண்மையில், ஆண்-பெண் உறவு தனக்கு எந்த அனுகூலமும் தராது என்கிற ஒரு தவறான முன்தீர்மானம் தான் இதற்கு காரணம். ஒரு புத்திசாலியான மனைவி தன்னில் இருந்து வேறுபட்ட ஒரு பெண்ணை கணவனின் தோழியாக அனுமதிக்கவே செய்வாள். ஏன்?

அநேகமான தம்பதிகளுக்கு பரஸ்பர ஆர்வங்களும், ஒத்த நிலைப்பாடுகளும் இருப்பதில்லை. காதல் திருமணங்களில் கூட. திருமண உறவுகள் பொருந்துவதற்கு இந்த ஆளுமை வேறுபாடு தேவையும் கூட. அதனால் தம்மை ஒத்த ஒருவருடன் நட்பை அனுமதிப்பதன் மூலம் ஒரு கணவனோ மனைவியோ தமது உறவில் உள்ள குறையை சமனம் செய்ய முடியும். உதாரணமாய் ஒரு பெண் தன் நண்பனிடம் இலக்கிய ஆர்வத்தை பகிர அனுமதிப்பதன் மூலம் வீடுதிரும்பும் கணவன் திராபையான பல உரையாடல்களில் இருந்து தப்பிக்க முடியும். மேலும் பரஸ்பர பொருத்தமின்மை குறித்து குற்றவுணர்வோ வெறுப்போ உற்று அதை வன்மமாக புகாராக வெளிப்படுத்த நேராது.

ஆண்-பெண் நட்பு சுமூகமாக இயங்குவதற்கான தேவை நடைமுறையில் உள்ளதை அறிவோம். இதைக் கடந்து மற்றொரு உளவியல் அனுகூலமும் உள்ளது. இருபாலினமும் உளவியல் ரீதியாக மாறுபட்டவர்கள் என்பதால் தம்மவர்களிடம் கிடைக்காத சில விசயங்கள் எதிர்பாலின நட்பில் கிடைக்கின்றன. உதாரணமாக பெண்கள் வாழ்வின் உணர்ச்சிகரமான பிரச்சனைகளை தர்க்கப்படுத்தாமல் தீர்வு கேட்காமல் வெறுமனே வெளிப்படுத்த பகிர விரும்புபவர்கள். ஆண்கள் ஒன்று சேர்ந்தால் சமூக, அரசியல், கலாச்சார தளங்களில் சில பொதுவான அபிப்பிராயங்களை வைத்து உரையாடுவார்கள். தனிப்பட்ட நெருக்கடிகளை வெளிப்படையாய் உரையாடுவதில் ஆண்களுக்கு அதிக உவப்பில்லை, அவர்கள் அதை ரொம்ப பாதுகாப்பாயும் நினைப்பதில்லை. பெண்களின் குற்ற ஒப்புதல்களும், கண்ணீர் மன்றாடல்களும் சரி ஆண்களின் நிதானமான உலக நடப்பு ஆய்வுகளும் சரி அதன் மிகை காரணமாய் சலிப்பேற்படுத்துகின்றன. போலியாக படுகின்றன. இந்த மிகையை ஓரளவு மட்டுப்படுத்த ஆண்-பெண் உரையாடல்கள் உதவுகின்றன. ஆண் தன்னை எளிதாக மனதளவில் ஒப்புக் கொடுத்து வெளிப்படுத்த ஒரு பெண் தோழியின் அருகாமை தேவை இருக்கிறது. அங்கு அவன் பயமின்றி தன் அந்தரங்க நெருக்கடிகளை பேச முடியும். அதன் உக்கிரமான ஒரு நிலையில் தஸ்தாவெஸ்கியின் ரஸ்கோல்நிக்கோவுக்கு ஒரு சோன்யா போல.

பெண்களுக்கு ஆணுடனான உரையாடல் ஒரு நல்ல மாற்றாக உள்ளது. குறிப்பாக அறிவுத்தேடல் அல்லது கலை ஆர்வம் கொண்ட பெண்கள் நம் சமூகத்தில் ஆண் நட்பை வேண்டுவது இதனாலே. பெண்களுடன் அழுது புரண்டு களைத்து பின் ஒரு ஆணுடன் உரையாடுகையில் அவர்களுக்கு நிச்சயம் ஆசுவாசமாக உள்ளது. எப்படியும் ஆண்-பெண் உரையாடலில் ஆண்களே அதிகம் உளவியல் ரீதியாய் பயன்பெறுவதாய் மற்றொரு ஆய்வு சொல்லுகிறது.

ஆண்-பெண் நட்பு நடைமுறை அவசியமாக வளர்ந்து வரும் சூழலில் ஆண்மை பெண்மை ஆகிய மரபான அடையாளங்களும் மெல்ல கலைந்து வருகின்றன. இறுக்கமான பால் அடையாளத்தை வைத்துள்ள ஆணோ பெண்ணோ தனது படிக்கும்/வேலை செய்யும் சூழலில் லகுவான எதிர்பால் உறவுகளை ஏற்படுத்த இயலாது. ஆண்கள் சற்று ஆண்மை கொண்ட பெண்களையும், பெண்கள் சற்று பெண்மை கொண்ட ஆண்களையுமே நட்பாக ஏற்று பழக விரும்புவதாய் பல ஆய்வுகள் சுட்டுகின்றன. இதை நடைமுறை வாழ்விலும் எளிதில் காண்கிறோம். Androgynous நபர்களுக்கு ஆண்-பெண் நட்பு சுலபமாவது ஏன்?

முதலில் சம்பிரதாயமான அந்தஸ்து மற்றும் அதிகார உரசலை இது வெகுவாக குறைக்கிறது. சுயபாலின பண்புகள் ஒரு அணுக்கத்தை நட்புக்குள் எளிதாக ஏற்படுத்துகிறது. ஒரு அடையாளம் என்ற நிலையில் நவீன சமூகம் இன்று androgynousஆக மாறி வருவது வேறு விசயம். தைரியமான உறுதியான பெண்ணும் நெகிழ்ச்சியான கவித்துவமான ஆணும் அச்சமூகத்தின் லட்சிய பிரதிநிதிகள். இந்த புள்ளியில் இருந்து காமம் மெல்ல மெல்ல ஒரு பிரச்சனையாக தேய்ந்து போவதும் சுவாரஸ்யமான விசயம்.

என் நாவல் வெளியீட்டில் இயக்குநர் பாலாஜி சக்திவேலின் பேச்சு

2012-01-08T02:31:00.001-08:00

Catcher in the Rye – அன்பும் வெறுப்பும் சந்திக்கும் இடம்

2012-01-05T08:42:00.000-08:00

ஜெ.டி சாலிங்கர் எனும் ஆநாமதேய ஆசாமி Catcher in the Rye எனும் 200 பக்க நாவலை எழுதி 80 வருடங்களுக்கு முன் அதிவிரைவில் உலகப்புகழ் பெற்றார். இப்போதும் 2 லட்சத்திற்கு மேற்பட்ட இந்நூலின் பிரதிகள் வருடந்தோறும் விற்கப்படுகின்றன. பின்னர் சாலிங்கர் குறிப்பிடும்படியாய் ஒன்றும் எழுதவில்லை என்பது மட்டுமல்ல அவர் தன்னைப் பற்றி பொது அரங்கில் எந்த தனிப்பட்ட வாழ்வு சார் அடையாளத்தையும் விட்டுச் செல்லாமல், மீடியாவிடம் இருந்து பதுங்கி நாவலுக்கு முன்பான ஆநாமதேய ஆசாமியாகவே வாழ்ந்து மறைந்தார். சாலிங்கரின் தொடர்ந்த புகழுக்கு இந்த புதிரான தன்னடக்க வாழ்வும் ஒரு காரணம். இன்றும் இந்நாவல் பல இளைஞர்களால் ஆர்வமாக படிக்கப்பட்டு ஒரு cult அந்தஸ்தை தக்க வைத்துள்ளது. அதாவது Catcher in the Rye படித்து ஆமோதிப்பவர்கள் தம்மை ஒருமித்த மன அமைப்பு கொண்டவர்களாக, வாழ்க்கை கொள்கை கொண்டவர்களாக, கருதிக் கொள்ளலாம். இந்நாவல் ஒரு பிரச்சனையை மட்டும் பேசவில்லை, வலுவான ஒரு வாழ்வியல் நிலைப்பாட்டை முன் வைக்கிறது. அதனாலேயே இந்நாவல் படித்து ரசிக்கக் கூடியதாக மட்டுமல்லாமல் ஒரு கலாச்சார தரப்பாக, அதன் பதாகையாக, சின்னமாக உள்ளது. இவை இரண்டும் என்ன என்பதை பார்க்கலாம்.

அதற்கும் முன் மொழி பற்றி கொஞ்சம்.

சாலிங்கரின் இந்நாவல் அனைத்துத் தரப்பினராலும் படிக்கப்படுகிறது. அதாவது ஒரு நடைபாதை கடையில் திருட்டுப்பதிப்பிலும் கூட பரவலாக கிடைக்கக் கூடிய ஆனால் எலைட் மக்களும் படித்து பேசக் கூடிய வகை புத்தகம். இலக்கியத் தன்மை இருந்தாலும் எந்தவித பாசாங்கும் சிடுக்கான கதைகூறல் பாணியும் இல்லை என்பதால் Catcher in the Ryeயை யார் வேண்டுமானாலும் ஒரே நாளில் எளிதில் வாசித்து முடித்து விட முடியும். கதைசொல்லியே நேரடியாக கதை சொல்லும் முறை பயன்படுத்தப்படுவதால் ஒரு மேஜிக் நிகழ்கிறது. ஒரு சுயவழிபாட்டு மனநிலை கொண்ட குரல் சுவாரஸ்யமாக தன்னைப் பற்றியே பேசிக் கொண்டு செல்கையில் ஒரு கட்டத்தில் வாசகன் ஹிப்னாடிக் மனநிலைக்கு செல்கிறான். Catcher in the Ryeயில் விவரணைகள் குறைவு, அதிகமும் உரையாடல் தாம். நேரடியாக கதை சொல்கிற இடங்களில் கூட கதைசொல்லி வாசகனிடம் அந்தரங்கமாக உரையாடுகிறான். நாவலின் சரளத்தன்மை மற்றும் ஈர்ப்புக்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.

மற்றொரு விதத்தில் சாலிங்கர் மிக புத்திசாலித்தனமாக மொழியை பயன்படுத்துகிறார். நாவலின் நாயகன் ஹோல்டன் கொல்பீல்டு 16 வயது இளைஞன். பள்ளியில் எல்லா பாடங்களிலும் தோற்கும் அவனுக்கு ஆங்கிலம் நன்றாக வரும். ஆனால் அவன் புத்தகப் புழுவோ அரும்பி வரும் புத்திஜீவியோ அல்ல. ஆக சாலிங்கர் அவனை கெட்டவார்த்தைகள் சரளமாக உதிரும் கொச்சை மொழி பேச வைக்கிறார். இதுவரை எல்லாரும் செய்வது தான். ஆனால் சாலிங்கர் ரோல்டனை சில சொற்களை நாவல் முழுக்க திரும்ப திரும்ப பயன்படுத்த வைக்கிறார். உதாரணமாய் ஹோல்டன் தனக்கு பிடிக்காத மனிதர்கள், இடங்கள் மற்றும் விசயங்களை corny, phoney போன்ற சொற்களால் மீண்டும் மீண்டும் அடையாளப்படுத்துகிறான். இவற்றின் பொருள் “போலி” அல்லது “பாசாங்கானது” என்பதே. ரோல்டனால் போலியான எதையும் பொறுத்துக் கொள்ள முடிவதில்லை. இப்படி சொற்களை மீள்பயன்படுத்துதல் ஒரு வெற்றிகரமான கவிதை உத்தி. ஒரு விசயத்தை நோக்கி நம் கவனத்தை குவிக்க, உக்கிரமான மனநிலைக்கு இட்டு செல்ல, நகைமுரண் ஏற்படுத்த இது உதவுகிறது. சாலிங்கர் மற்றொரு விசயத்தையும் உத்தேசிக்கிறார். அது மொழியின் குறைபாடு. ரோல்டனுக்கு உலகில் நிறைய விசயங்கள் பிடிக்கவில்லை தாம். ஆனால் அவன் பிரச்சனை இந்த பிடிக்காத உலகம் அல்ல, அதை தெளிவாக மொழியில் வடிக்க தன்னால் முடியவில்லை என்பதே. அவன் தொடர்ந்து தன் குறைபட்ட மொழியுடன் போராடுகிறான், கையில் மொண்டு வழியில் நீரில் உலகையே பிரதிபலித்து பார்க்க தவிக்கிறான். உலகம் விரல்வழி ஓடு மறைகிறது. அவனது மொழிக்குறைபாடு என்பது குறைவான வார்த்தை வளம் என்று நினைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. இந்த உலகின் எண்ணற்ற போலித்தனங்களை அளவிட்டு அறிந்து அதற்கான தர்க்கத்தை வடிவமைப்பதற்கான ஒரு சட்டகம் அவனிடம் இல்லை. அதனாலேயே அவன் தொடர்ந்து தன் தரப்புடன் உடன்படாதவர்களை “போலியானவர்கள்” (phoney, corny, fake) என்று வரையறுத்துக் கொண்டே இருக்கிறான். ஒவ்வொரு காக்காயாக பார்த்து கறுப்பு கறுப்பு என்கிறான். தான் எத்தனை எண்ணிய பிறகும் உலகின் காகங்கள் மீண்டும் மிண்டும் கறுப்பாகவே உள்ளது எண்ணி மேலும் தன்னையே நொந்து கொள்கிறான். உலகம் தீமையாக இருக்கிறது என்பதல்ல அவன் வருத்தம், ஏன் நன்மையாக மட்டும் இல்லை என்பதே. பின்னர் God of Small Thingsஇல் அருந்ததி ராய் பிரபலமாக்கிய இந்த மொழிநுட்பம் தான் சாலிங்கரை தனித்து காட்டுகிறது.

ரோல்டனுக்கு ஆலி என்றொரு தம்பி உண்டு. அவன் படுசுட்டி, வகுப்பில், வீட்டில் ரொம்ப பிரபலம். புத்திசாலி. அவன் ஒருநாள் திடீரென்று இறந்து போய் விடுகிறான். இந்த இழப்பின் வலி தாங்க முடியாமல் சின்ன ஹோல்டன் தன் முஷ்டியால் வீட்டு ஜன்னல் கண்ணாடிகளை நொறுக்குகிறான். மெல்ல அவன் உளவியல் ரீதியாக பாதிப்படைகிறான். அவன் பைத்தியமல்ல, ஆனால் பிரச்சனைக்குரிய ஆளுமை கொண்டவன். அவனால் பிறருடன் எளிதில் ஒத்துப் போக முடியாது. தனது பள்ளிக்கூடம், ஆசிரியர்கள், வகுப்பு மற்றும் விடுதி தோழர்கள், காதலிகள் ஆகியோர் மீது அவனுக்கு உள்ள புகார் அவர்கள் நேர்மையாக வெளிப்படையாக இல்லை என்பது. நாவலின் முக்கியமான சுவாரஸ்யம் சாலிங்கர் பல தரப்பட்ட மனிதர்கள் தங்களது சுயபிரேமை அல்லது பாதுகாப்பின்மை காரணமாக எப்படியெல்லாம் அசட்டுத்தனமாக அபத்தமாக நடந்து கொள்கிறார்கள் என்பது. கர்த்தரில் இருந்து அறிவுஜீவிகள், ஆசிரியர்கள், ஒழுக்கவாதிகள், கலைஞர்கள், குழந்தைகள் வரை எப்படி தம்மைத் தாமே வேடிக்கையாக மாற்றிக் கொள்கிறார்கள் என்று நுட்பமான அங்கதத்துடன் விவரிக்கிறார். ஓரளவுக்கு நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவர்களை கூட சற்றே கரிப்பு கலந்த சாலிங்கரின் நகைச்சுவை சத்தமாக பல இடங்களில் சிரிக்க வைக்கும். ஒருவித மனித அவலத்தை இவ்வளவு நகைச்சுவையுடன் சொல்ல முடிந்திருப்பதே சாலிங்கரின் சாதனை. மனித வெறுப்பின் விளிம்பில் குதிகால் ஊன்றி நிற்கிற அங்கதம் இது. கலாச்சார நுண்ணுணர்வும், புத்திசாலித்தனமும் இல்லாத மந்தைமனநிலை கொண்ட மக்களை விடாமல் கேலி செய்யும் நீட்சேயிய எலைட்டிஸ்டு மனநிலை இந்நாவலில் உள்ளது. சாலிங்கரின் விமர்சகர்களின் முக்கிய குற்றச்சாட்டு இது தான் என்றாலும் நாவலை கொண்டாடுபவர்களின் முக்கிய கவர்ச்சியும் அதுவே. மந்தை மனிதர்களை வெறுக்கும் ஒவ்வொரு மேட்டுக்குடி புத்திஜீவியும் ரோல்டனில் தன்னை காண முடியும்.

அபத்தத்தின் மீதான அங்கதம் நாவலின் ஒரு பகுதி மட்டுமே. இந்நாவல் மற்றொரு பிரச்சனையை பேசுகிறது. இதன் இலக்கியத்தனம் அங்கிருந்தே தோன்றுகிறது. அது குழந்தையாக இருக்க ஆசைப்படும் அதே வேளை வளர்ந்து விட அவசரமும் படும் ஒரு பதின்வயது சிறுவனின் சுயமுரண். ஹோல்டன் தான் கிறித்துவத்தை அங்கீகரிக்கவில்லை, ஆனால் கிறுஸ்து தனக்கு பிடித்தமானவர் என்கிறான். அவனுக்கு புத்தகங்கள் வாசிக்க பிடிக்கும், ஆனால் பள்ளிக் கூட பாடங்கள் வேண்டாம். ஒரு வளர்ந்த நபரின் ஆதரவு வேண்டும், ஆனால் அது பெற்றோராகவோ, குடும்பமாகவோ, ஆசிரியராகவோ வேண்டாம். அவன் டேட்டிங் செல்லும் பெண்களை புணர முயன்று தோற்கிறான். ஆனால் தனக்குத் தெரிந்த பெண்ணை டேட்டிங்கின் போது தனது நண்பன் ஸ்டுராடுலெட்டர் புணர்ந்திருக்கக் கூடும் என்ற தகவல் அவனுக்கு கடுமையான கோபத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ஹோட்டலில் ஒரு விபச்சாரியை அழைத்து விட்டு ஆனால் அவளிடம் உறவு கொள்ளத் தயங்கி பின்னர் பணம் கொடுத்து அனுப்பி விடுகிறான். தொடர்ந்து யாராவது தன்னிடம் பேசிக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறான். ஆனால் அப்பெண் கூட ஐந்து டாலர் கேட்க மறுத்து அவளது மாமாவால் அடித்து பணம் பிடுங்கப்படுகிறான். பண விசயத்தில் பொதுவான கரார் அல்லாத அவன் இது பல சமயங்களில் அநாவசியமான சண்டைகள் இழுத்து அடிவாங்கி அதை ரகசியமாய் சிலாகிக்கிறான்.

பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்து ஹோல்டனை வெளியேற்றி விட அத்தகவல் தன் வீட்டுக்கு போன பின்னர் தான் அங்கு சென்றடைய வேண்டும் என்று மூன்று நாட்கள் வெளியே சுற்றுகிறான். அந்நாட்களில் நிகழும் சம்பங்கள் தான் நாவல். இம்மூன்று நாட்களும் ஹோல்டன் ஒரு பேச்சுத் துணைக்காத தான் ஏங்கியபடியே இருக்கிறான். ஆனால் யாரிடமாவது பேச ஆரம்பித்தால் ஒன்றில் அவர்களின் சுயதம்பட்டமோ, பாவனைகளோ அவனை எரிச்சலடைய வைக்கிறது; அல்லது அவன் தன் பிரச்சனைகளை பற்றி குழப்பமாக பேசி அவர்களை எரிச்சலடைய வைக்கிறான். இப்படி அவனால் யாரிடமும் தொடர்புறுத்த முடியாமல் போகிறது. ஒருவேளை அறிவுஜீவிகளால் தன்னை புரிந்து கொள்ள முடியும் என்று இருவரை நாடுகிறான். ஒருவர் லூசெ. அவர் அவனது பள்ளிக்கூடத்தில் மாணவர் ஆலோசகராக இருந்தவர். அவர் ரோல்டனை உளவியல் ஆலோசனை பெற சொல்லி அவனை தொடர்ந்து கவனிக்கும் பொறுமை இல்லாமல் கிளம்புகிறார். மற்றவர் அண்டோலினி. அவர் ரோல்டனின் முன்னாள் ஆசிரியர். அவர் வீட்டுக்கு சென்று உரையாடும் பகுதி நாவலில் மிக முக்கியமானது. இவ்வுரையாடல் வழி சாலிங்கர் ரோல்டனின் பிரச்சனை என்ன என்பது பற்றி வெளிப்படையான ஒரு விவாதம் வைக்கிறார்.

ரோல்டனின் மனக்கசப்புக்கு காரணம் அவன் உலகின் தீமையை கவனிக்கிறான், அதன் ஆன்மீக, கலாச்சார சீரழிவை பற்றி கவலைப்படுகிறான் என்பதே. அவனது மனத்தெளிவே அவனது வேதனைக்கு காரணமாகிறது. இதில் இருந்து மீள அவன் நடைமுறை வாழ்வின் விதிகளை பின்பற்றி வாழ்ந்து பின் தனக்கான வாழ்வுமுறையை பின்பற்றும் சுதந்திரத்தை அதில் இருந்து பெற வேண்டும். கல்வியின் வழி கிடைக்கும் அறிவு பயிற்சி அவனுக்கு தான் காணும் சீரழிவை அலசி ஆராய்ந்து அதற்கான தீர்வை கண்டறிய பயன்படும். உலகின் பல மேதைகள் இதை செய்திருக்கிறார்கள். மனித குலம் பற்றி கரித்துக் கொட்டுவதுடன் அவர்கள் நிற்கவில்லை. அதைத் தாண்டி மனிதனின் சீர்கேட்டுக்கான ஆதார காரணத்தை சுட்டுவதற்காக அறிவின் சட்டகத்தை கல்வி மூலம் அடைந்து அவன் மேம்பட ஆலோசனைகளை முன்வைத்தனர். அப்படி செய்வதே ரோல்டனுக்கான விடிவாக இருக்கும். அவன் நடைமுறை வாழ்வை வாழ்ந்து அதனை வென்றால் மட்டுமே மனித குலத்துக்கு பயனுள்ளவனாவான். இல்லையேல் மனிதவெறுப்பு சுயவெறுப்பு முற்றி தன்னை தானே அவன் அழித்துக் கொள்வான். அல்லது தனது தரப்பு என்ன என்ற குழப்பத்துடன் மறைந்து போவான். இவ்வாறு ஆண்டோலினி விளக்குகிறார். பின்னர் அவ்விரவை அவன் ஆண்டோலினியின் வீட்டில் கழிக்கிறான். நள்ளிரவில் தன் தலையை யாரோ கோதுவது உணர்ந்து திடுக்கிட்டு எழுகிறான். ஆண்டோலினி ஒரு ஒருபால் உறவுக்காரர் என்பதும் அவர் தன்னை பயன்படுத்த முயல்கிறார் என்பதும் அறிந்து அவன் அவசரமாக அங்கிருந்து வெளியேறி இரவை ரெயில்வே நிலைய காத்திருப்பு அறையில் கழிக்கிறான். அப்போது அவனுக்கு தன் வாழ்வில் பலமுறை இவ்வாறு ஒருபால் உறவு மீறல்கள் தனக்கு பிறரால் நிகழ்ந்துள்ளது நினைவு வருகிறது. இந்த இடம் மற்றொரு பொருளில் யோசிக்கத்தக்கது.

நாவல் ரோல்டனின் பாதுகாப்பின்மையை தொடர்ந்து விவாதிக்கிறது. மிகச் சின்ன குழந்தைகளும் வளர்ந்தவர்களும் எப்போதும் பாதுகாப்பாக தான் இருக்கிறார்கள். இடைப்பட்டவர்கள் தாம் தொல்லைக்குள்ளாகிறார்கள். அவர்களுக்கு தாம் யார் என்ற குழப்பமும் இருக்கிறது. ஹோல்டன் நாவலில் பல இடங்களில் மிக குழந்தைத்தனமாக நடந்து கொள்கிறான். பிறருடன் சண்டை வந்து மோதும் போது சத்தமாய் அழுது ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணுவது, விடாமல் பிறரை வைவது, தனக்குத் தானே ஒரு பாத்திரமாக கற்பனை பண்ணி நடிப்பது, அவசியமின்றி பொய் சொல்வது என்ற பல குழந்தைத்தனங்கள். அதே வேளை தன்னை வளர்ந்தவனாக காட்டிக் கொள்ளவும் பிரயத்தனிக்கிறான். நாவல் முழுக்க அவன் ஏதாவது ஒரு தருணத்தில் மது அருந்த புகைபிடிக்க முயன்று இதனை சாதிக்கிறான். ஆனால் அதனால் அவன் அதையெல்லாம் ரசிக்கிறான் என்றில்லை; குடியும் புகையும் அவனுக்கு தன்னை வளர்ந்தவனாக காட்டிக் கொள்ள தேவைப்படுகின்றன. இப்படி இடைத்தரப்பட்டவர்களுக்கான நாவலாக Catcher in the Ryeக்கு வரலாற்றில் ஒரு தனி இடம் உண்டு.

நாவலில் இரு காட்சிகள் ஒரு திறப்பாக அமைகின்றன. ஒன்று ஹோல்டன் தன் வீட்டுக்கு போகும் வழியில் ஒரு உணவகத்தில் மூன்று கன்னியாஸ்திரிகளை சந்திப்பது. அவர்கள் தம்மருகே ஒரு கூடையை வைத்திருக்கிறார்கள். பொதுவாக கிறித்துமஸின் போது அவர்கள் தெருவில் சென்று இந்த கூடையை காட்டி தானம் பெற்று ஏழை எளியோருக்காக செலவிடுவர். அன்று ஹோல்டன் பன்றிக்கறி தின்று கொண்டிருக்க கன்னியாஸ்திரிகள் எளிய உணவான பிரட் டோஸ்டும் காப்பியும் அருந்துகிறார்கள். கன்னியாஸ்திரிகளின் சுயமறுப்பு, எளிமை, வறுமை ஆகியவை அவனை வருத்துகிறது, நெகிழ்ச்சியடைய வைக்கிறது; அவன் தன்னிடம் இருந்து பத்து டாலர்கள் அவர்களுக்கு நன்கொடையாக அளிக்கிறான். மற்றொரு இடத்தில் ஹோல்டன் பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்து வெளியேறின பின் என்ன செய்வது என்று யோசிக்கையில் பாதிரியாருக்கு படித்தால் என்ன என்று பரிசீலிக்கிறான். ஆனால் அவன் கத்தோலிக்கன் அல்ல என்பதால் அது முடியாது என்று தெரிய வருகிறது. இந்த முரண்பாட்டை கவனியுங்கள். மனித குலத்தை அதன் குறைபாடுகளின் பொருட்டு இவ்வளவு வெறுக்கும் ஹோல்டன் கருணையும் சேவையும் தான் வாழ்வின் உத்தமமான பணி என்று நினைக்கிறேன். மனிதர்களை உளமார வெறுப்பதும் உக்கிரமாய் நேசிப்பதும் எப்படியோ ஒரு புள்ளியில் இணைந்து கொள்கின்றன. நாவல் பல இடங்களில் தஸ்தாவஸ்கியை நினைவுறுத்துவதும் இப்படி வேதனையில் துடிக்கும் ஆன்மாவின் வெறுப்பும் அன்பும் ஒரே இடத்தில் ரோல்டனிடம் குடியிருப்பதால் தான்.

மற்றொரு இடம் ஹோல்டன் இறுதியாக தன் தங்கை பீபெயை பார்க்க வருவது. புதன் கிழமைக்கு முன்பே பள்ளியில் இருந்து வந்தது பெற்றோருக்கு தெரிந்தால் தான் வெளியேற்றப்பட்டதும் தெரிய வரும் என்பதால் அவன் இரவில் தனது எட்டு வயது தங்கையை ரகசியமாய் வந்து அவள் அறையில் சந்திக்கிறேன். அவர்களின் உரையாடல் மிக அற்புதமானது. வளர்ந்தவர்கள் மட்டுமல்ல குழந்தைகள் கூட போலித்தனம் கொண்டவர்கள் தாம். ஆனால் அவர்களிடம் போலித்தனம் கூட இனிமையானது, சிலாகிக்கத்தக்கது என்கிறான் ஹோல்டன். பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்டதற்காக பீபெ அவனிடம் கோபித்து கொள்கிறாள். ஹோல்டன் அவளிடம் தான் மேற்குக்கு பயணித்து கவ்பாயாக வாழப் போவதாக சொல்கிறான். அவள் சொல்கிறாள் “அட அசடே உனக்கு குதிரை ஓட்டக் கூடத் தெரியாதே”

அவன் ஒருவழியாய் சுதாரிக்கிறான் “அதற்கென்ன குதிரை ஏற்றத்தை ரெண்டு நிமிடத்தில் படித்து விடலாம்”. இப்படி தன்னை ஒத்த தன்னிலும் மூத்தவர்களை சதா பகடி செய்து நிராகரிக்கும் ஹோல்டன் ஒரு எட்டு வயது பாப்பாவிடம் தொடர்ந்து தோற்கும் இடங்கள் மிக நெகிழ்ச்சியானவை. ஏனென்றால் அவனே அறியாமல் ஹோல்டன் அங்கு தன் தங்கையின் முன் ஒரு வளர்ந்தவரின் பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொள்கிறான். அவள் என்ன சேட்டை செய்தாலும் சீண்டினாலும் “இந்த குழந்தைகளே இப்படித்தான்” என்ற பெரியவர்த்தனமாக சலித்துக் கொள்கிறான். பின்னர் மெல்ல மெல்ல இந்த பாத்திர மாற்றத்தினால் தான் அவன் ஆற்றுப்படுகிறான்.

அடுத்த நாள் அவன் ஊரை விட்டு போகும் முன் தன் தங்கையை அருங்காட்சியகத்தில் சந்திக்கிறான். பீபெ ஒரு பெரிய சூட்கேஸை கஷ்டப்பட்டு சுமந்து அவனிடத்து வருகிறாள். முந்தா நாள் ஸ்கூலுக்கு போய் ஒழுங்காய் படித்து டாக்டர், வக்கீல் போல் யாராவது ஆவது வாழ்க்கைக்கு எவ்வளவு அவசியம் என்று அண்ணனுக்கு அறிவுரை சொன்னவள் இன்று மனம் மாறி “நான் பள்ளிக்கூடம் போக விரும்பவில்லை, உன் கூடவே வருகிறேன், என்னையும் அழைத்துக் கொண்டு போ” என்று அவனிடம் கெஞ்சுகிறாள். ஹோல்டன் திகைக்கிறான். அவனால் தங்கையின் முடிவை ஏற்க முடியவில்லை. ஏனெனில் முதன்முறையாக ஹோல்டன் தனக்குள் இருக்கும் வளர்ந்தவரின் மனம் முழுமையாக விழிப்பதை உணர்கிறான். தனது தங்கை பள்ளிக்கூடம் துறப்பதை அவனால் ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியவில்லை. கடுமையுடன் அவளை திரும்ப போக அறிவுறுத்துகிறான். மறுக்க அவளை அடிக்கிறான். அவள் கோபித்துக் கொண்டு அவனிடம் பேச மறுக்கிறாள். அவன் சமாதானம் செய்கிறான் “வேண்டுமானால் இன்று மட்டும் வகுப்புக்கு மட்டம் போடு. ஆனால் நாளை முதல் பள்ளிக்கூடம் போக வேண்டும் என்ன சரியா” என்கிறான். அவள் மசிய தயாராக இல்லை. அவளை மிருகக்காட்சி சாலை, ராட்டினம் என்று அழைத்துப் போய் மகிழ்வித்து மெல்ல ஆற்றுப்படுத்துகிறான். தான் இதுவரை ஏற்க மறுத்து எதிர்த்து கலகம் செய்த அதே போலியான வாழ்வுக்கு தன் தங்கையை மட்டும் ஏன் வற்புறுத்துகிறோம் என்று அவன் யோசிக்கவே இல்லை. ஏனென்றால் அத்தருணத்தில் அவன் ஒரு பொறுப்புகளை ஏற்க வேண்டாத ஊர்சுற்றியோ மரபான சமூக சடங்குகளின் எதிர்ப்பாளனோ அல்ல, அவன் ஒரு அண்ணன். ஒரு பொறுப்பான வளர்ந்த சமூக உறுப்பினன். பின்னர் பீபெயை சமாதானப்படுத்தி பள்ளிக்கு திரும்ப செய்ய அவனும் வீட்டுக்கு திரும்பி தான் விரும்பாத நடைமுறை போலி வாழ்வை வாழ சம்மதிக்கிறான். புதிய பள்ளிக்கூடம், மனநோய் சிகிச்சை என மீண்டும் செக்கு சுழல்கிறது. இப்படி நாவல் முடிகிறது.

Catcher in the Rye என்பது ராபர்டு பெர்ன்ஸின் ஒரு கவிதையில் இருந்து பெறப்பட்டு சற்றே திரிக்கப்பட்ட ஒரு வரி. மலை மீதுள்ள ரை பயிர்கள் ஒரு வயல். அங்கு சின்ன குழந்தைகள் ஓடிப் பிடித்து விளையாடுகிறார்கள். சில குழந்தைகள் மலையின் விளிம்புக்கு ஓடி வந்து விடும். அவர்களை விழாமல் காப்பாற்றும் வண்ணம் பிடித்து திரும்ப கொண்டு விடுவதே தன் பணி என்று தன் தங்கையிடம் ஒரு கற்பனை காட்சியை பற்றி ஹோல்டன் பேசும் போது சொல்கிறான். ஆக Catcher in the Rye என்பது ஹோல்டன் தான். பொதுவாக விமர்சகர்கள் இந்த மலை முகடு என்பது குழந்தைமையின் குறியீடு என்கிறார்கள். பருவமடைந்து குழந்தைகள் வளர்ந்தோரின் உலகுக்கு வந்து களங்கமுறுகிறார்கள். இதில் இருந்து அவர்களை காப்பாற்ற வேண்டும் என்று தனக்கொரு பணியை ஹோல்டன் நியமித்து கொள்கிறான். மற்றொரு காட்சியில் அவன் தன் தங்கையின் பள்ளியில் சில குறும்புக்காரர்கள் “fuck you” என்று சில இடங்களில் கிறுக்கி இருப்பதை கண்டு பதற்றப்பட்டு அதை அழிக்கிறான். பின்னர் அருங்காட்சியகத்தில் மம்மிகள் இருக்கும் இடத்திலும் இதே போல் வசைச்சொல் எழுதப்பட்டிருக்க “நாளை நான் செத்து சமாதியானாலும் அங்கும் என் கல்லறையில் வந்து இது போல் யாராவது fuck you என்று எழுதப்போகிறார்கள்” என்று பரிகாசமாய் கவலைப்படுகிறான். ஹோல்டன் ஒழுக்கவாதி அல்ல, ஆனால் அவன் உலகம் களங்கப்படுவது பற்றி ஓயாமல் கவலையுறுகிறான். இறுதியாக அவன் தங்கைக்காக தன் சுதந்திரத்தை தியாகம் செய்வதும் இப்படி களங்கமின்மையை காப்பாற்றுவதற்கு தான்.

ரோல்டனின் பிரச்சனை உலகம் போலியானது என்பதா அல்லது அதில் தன்னால் பங்கெடுக்க முடியவில்லை என்பதா என்ற கேள்வியை நுட்பமாக சாலிங்கர் எழுப்புகிறார். அவனது கதாபாத்திர மாற்றம் ஒரு புது பரிமாணத்தை வெளிப்படுத்தி Catcher in the Ryeஐ அதன் உச்சத்துக்கு கொண்டு செல்கிறது.

நாளை ”கால்கள்” நாவல் வெளியீடு

2011-12-30T22:42:00.000-08:00

ஜோசியம் பித்தலாட்டமா?

2011-12-30T22:38:00.000-08:00

நோபல் பரிசு பெற்ற இந்திய விஞ்ஞானி வெங்கட்ராமன் ராமகிருஷ்ணன் ஜோசியம் வெறும் பித்தலாட்டம் என்று சமீபமாய் சொன்னது இந்தியர்கள் பலரை எரிச்சலூட்டியுள்ளது. இதன் பொருள் இந்தியர்கள் அறிவியல் பார்வை இல்லாதவர்கள் என்று அல்ல; நமக்கு அறிவியல் புரியும். ஆனால் நாம் வாழ்வை தர்க்கரீதியாக அளந்து கூறு போட விரும்பாதவர்கள். நடைமுறையிலும் தத்துவார்த்தமாகவும் வாழ்வு சிடுக்கானதாக உள்ளது இங்கே. நாம் உள்ளுணர்வு சார்ந்து இயங்க தலைப்படுகிறோம். ஜோசியம் பொய்யாக இருந்தாலும் நமக்கு அது தேவையாக உள்ளது. மேலும் அறிவியல் பூர்வமாக சிந்திக்கும் சமூகமே முன்னேறும் என்று வெங்கி சொல்வது முழுக்க உண்மையல்ல. அறிவியலும் ஊகங்களையும் கற்பனையையும் தர்க்கரீதீயாக ஸ்தாபிக்க முயல்கிறது என்று நிரூபித்துள்ளார்கள். கூச்சலும் குழப்பமுமாக உலகமே நமக்கு சௌகரியம். ஜோசியமும், மித்துகளும் இந்த சமூகத்தின் மாய-எதார்த்த கதைகள்.

பாலியலும் தமிழ்ப்புனைவும்: பிராய்டில் இருந்து கலகம் வரை

2011-12-28T19:48:00.000-08:00

பாலியலை காத்திரமாக நேரடியாக பேச பொதுவெளியில் தடை உள்ளது. அதனால் வெகுஜன இதழ் கதைகளில் பாலியல் வேறுவிதமாக எழுதப்பட்டது. மிகையாக குற்றவுணர்வு தோன்ற சற்று வக்கிரமான சித்திரங்களுடன். ஆனால் சிற்றிதழ்களில் பாலியல் எழுத அபாரமான சுதந்திரம் இருந்தது. பாலியல் கதைகள் எழுதினவர்கள் உடனடியாக கவனிக்கப்பட்டார்கள்

அவை பொதுவாக மூன்று வகை. கிளர்ச்சி பாலியல் எழுத்து. உளவியல் பாலியல். அரசியல் பாலியல். இந்த மூன்று வகையுமே முக்கியம் தான்.

கிளர்ச்சி பாலியல் எழுத்தின் சமகால உதாரணம் வா.மு.கோமு, ஜே.பி சாணக்யா ஆகியோர். இருவருக்கும் சில வித்தியாசங்கள் உண்டு. கோமுவின் சித்தரிப்புகள் பெண் காமம் பற்றின ஆணின் பகற்கனவுகள். ஏற்கனவே பாலகுமாரன், புஷ்பா தங்கதுரை போன்றவர்கள் ஒரு ஒழுக்கமனதுக்குள் இருந்து எழுதியவற்றை அநேகமாய் அதே மொழியில் ஆனால் ஒழுக்க நெருக்கடி இன்றி அரை சிட்டிகை எதார்த்தமும் சேர்த்து எழுதுவது கோமுவின் பாணி. அவரை தீவிர இலக்கிய-வணிக இலக்கியத்துக்கு இடையேயான பாலியல் பாலம் எனலாம். ஜே.பி சாணக்யா ஒருவகையில் கோணங்கி, எஸ்.ராவின் மரபின் தொடர்ச்சி. குறியீட்டு/உருவக மொழியில் பாலியல் உறவுகள் பற்றி பேசுபவர். ஆனால் நமது பாலியல் கதை மரபை உடைத்து காமப் பிறழ்வை சுவாரஸ்யமான நடையில் எழுதியவர் சாரு நிவேதிதா. ஒருபால் உறவு, சுயமைதுனம், taboo காமம் ஆகியவை அவரது களம். பரவசமான நடையில் எழுதப்பட்ட “உன்னத சங்கீதம்” தமிழின் கிளர்ச்சியான பாலியல் எழுத்தின் சிறந்த உதாரணம். சாருவை நாம் தி.ஜானகிராமனுடன் ஒப்பிடலாம்.

தி.ஜா இரண்டாவது வகை பாலியல் எழுத்தாளர். Taboo தான் அவரது முக்கிய களம். ஆனாலும் நிகழாமல் அடக்கி வைக்கப்பட்ட காமம். இதனால் மிக கற்பனை சாத்தியம் கொண்டதாக தி.ஜாவின் புனைவுகள் விளங்குகின்றன. வயதில் மூத்த யமுனாவை பாபு மோகிக்கும் கதை “மோகமுள்”. மகன் அம்மாவை காமுறும் கதை “அம்மா வந்தாள்”. தி.ஜா சாரு, கோமு, சாணக்யா அளவுக்கு சர்ர்சைகளை உருவாக்கவில்லை. அதற்கு இரு காரணங்கள். ஒன்று அவர் ஒரு இலக்கிய காமத்தை எழுதினார். நிஜ வாழ்வில் இருந்து சற்றே விலகிய நாடகீயமான காமம் ஆ.மாதவனும் இந்த ராஜபாட்டையில் தான் சென்றார். உதாரணமாய் “முலைகளை வெறித்தான்” என்பதை “கழுத்துக்கு கீழ் மேடிட்ட பகுதியில் பார்வையை ஓட்டினான்” என எழுதுவது. இரண்டாவது சொற்றொடர் தான் அதிக கிளர்ச்சி தருவது என்று சொல்லத் தேவையில்லை. ஆனால் அது நம்மை அதிர்ச்சியுற வைக்காது. தி.ஜாவும் ஆ.மாதவனும் பிராய்டின் உளப்பகுப்பிவியலால் கவரப்பட்டவர்கள். வெளிப்படாமல் மனதுக்குள் தேங்கிய காமமே மனிதனின் அனைத்து செயல்பாடுகளையும் செலுத்துகிறது என்றார் பிராயிட். ஆக “அம்மா வந்தாளில்” அம்மா தன் பாலியல் குற்றவுணர்வில் இருந்து விடுபட மகனை வேதபாடசாலையில் பயிற்றுவிக்க அனுப்புகிறாள். மகனுக்கு அம்மா மீது உள்ள மோகத்தில் இருந்து விடுபட வேண்டும் அதற்கு அவன் வேதம் படிக்காமல் அம்மாவுக்கு நிகரான மற்றொரு பெண்ணை அணுகி காதலிக்கிறான். ஆனால் ஆ.மாதவனை விட தி.ஜாவில் வாசிப்பு சுதந்திரம் அதிகம். சமீபமாக வெளிவந்த பிரான்சிஸ் கிருபாவின் “கன்னி” மற்றொரு குறிப்புணர்த்தும் taboo கதை. சாரு “மோகமுள்ளுக்கான” ஒரு எதிர்வினைக்கதை எழுதி உள்ளார். “முள்” என்றொரு சிறுகதை. அதில் கதைசொல்லி தன் அத்தை உடனான காமத்தை வெளிப்படையான லகுவான மொழியில் பேசுகிறான். தி.ஜாவில் இருந்து சாரு மற்றும் கோமுவரை உள்ள தூரம் வாசலுக்கும் படுக்கைக்கும் இடையே இருப்பது தான். இன்றுள்ள “மலர்மஞ்சத்தை” அடைய நமக்கு ஐம்பது ஆண்டுகள் பிடித்துள்ளன. அதே வேளையில் நிகழ்ந்து முடியும் காமத்திற்கு இலக்கியமதிப்பு குறைவு என்ற நகைமுரணையும் சொல்லியாக வேண்டும்.

இன்றைய பாலியலுக்கும் நேற்றைய பாலியலுக்கும் மற்றொரு முக்கிய வித்தியாசம் உள்ளது. அது அரசியல்.

காமமும் வன்முறையும் நமக்குள் உறைந்துள்ள பண்புகள். அவை நம் தீமையை வெளிப்படுத்துகின்றன என்று இருபதாம் நூற்றாண்டின் நவீனத்துவ எழுத்தாளர்கள் நம்பினார்கள். உதாரணமாக புதுமைப்பித்தனின் “காஞ்சனையில்” காமம் ஒரு மோகினிப் பேயின் வடிவில் வெளிப்படுகிறது. இதன் தொடர்ச்சியாக ஜெயமோகன் தம்புரானும் தம்புராட்டிகளும் தோன்றும் காமப் பேய்க் கதைகள் (“நிழல்வெளிக் கதைகள்”) எழுதினார். தீமை கொடியது என்பதால் இந்த வகை கதைகளில் காமத்துடனான மனப்போராட்டம் பிரதானமாகிறது. ஜெயமோகன் காமத்தை தூயமிருக நிலையாக (“ஊமைச்செந்நாய்”), உளவியல் சிடுக்கின் விடுபலாக (“பின்தொடரும் நிழலின் குரல்”) சித்தரிப்பவர். அவரது பாத்திரங்கள் காமத்தின் உச்சத்தை எட்டியதும் ஏமாற்றமும் வெறுப்பும் அடைகின்றனர் (“நாகம்”, “காடு”)

ஜி.நாகராஜன் விபச்சாரிகளை முன்வைத்து பல கதைகள் எழுதினார். ஆனால் அவரது விபச்சாரிகள் அபலைகள். ஒரு ஆண் தோன்றி தன்னை காப்பாற்றக் கூடும் என்று ஏங்கும் காமக் கைதிகள். இவர்கள் ஆணின் பார்வையில் படைக்கப்பட்ட கற்பனாவாத பாத்திரங்கள் என்றொரு குற்றச்சாட்டு உண்டு. ஜி.நாகராஜன் பாலியலை கையாண்ட விதம் பிரத்யேகமானது.

அவரது பாத்திரங்களுக்கு கட்டற்ற காமம் லட்சியம். ஏன்? ஜி.நாவுக்கு காமம் என்பது காமம் அல்ல. மரபில் இருந்து விடுதலை. இருபதாம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் எந்திரமயமாக்கம், உலகப்போர், அறிவியல் வளர்ச்சி ஆகிய காரணங்களால் மரபான விழுமியங்கள் மீது மனிதன் நம்பிக்கை இழந்தான். பரஸ்பர அன்பும் காதலும் அப்படியான ஒரு விழுமியம். ஜி.நாவின் நாயகன் காதலை மறுத்து காமத்தை மட்டும் ஏற்கிறான். அதன் எதிர்விளைவுகளை சந்திக்கிறான். இந்த மரபு vs காமம் மோதலை லா.ச.ரா தனது “அன்புள்ள ஸ்நேகிதனுக்கு” கதையில் சித்தரித்திருக்கிறார்.

ஆனால் கலாச்சார அரசியல், அதிகார அரசியல், பெண்ணியம் போன்ற சமகால கருத்தாக்கங்கள் காமத்தை ஒரு அரசியல்/தத்துவப் பிரச்சனையாக்கின. சுருக்கமாக காமம் ஒரு கலகம் ஆகியது. சமூகம் காமத்தைக் கொண்டு மனிதனின் மீது அதிகாரம் செலுத்துகிறது. காமத்தை நேரடியாக எழுத்தில் சந்திப்பது இந்த அதிகாரத்துக்கு எதிரான ஒரு கலகம். ஆக இன்றைய எழுத்தில் ஒருவன் சுயமைதுனம் அல்லது ஆசனப்புணர்ச்சியில் ஈடுபட்டால் அது பீறிடும் காமத்தால் மட்டுமல்ல, சமூக அடக்குமுறையை எதிர்க்க; பொதுப்போக்கோடு உடன்படாத தனது அடையாளத்தை வலியுறுத்த. இவர்களுக்கான முன்னோடிக் கதைகளை எண்பதுகளில் எழுதியவர்கள் ராஜேந்திர சோழன், ஜெயகாந்தன் போன்றோர். பிராயிடிய காமத்துக்கும் இன்றைய அரசியல் காமத்துக்கும் இடையில் உள்ள புள்ளி இவர்கள்.

குழந்தைகள் மீதான காமம்? சுஜாதாவின் “சங்கிலி” கதையில் ஜெஞ்சுலட்சுமி என்ற லட்சணமான சின்ன குழந்தை ரயிலில் வருகிறது. பிரயாணிகள் அதை வாங்கி ஆளாளுக்கு ‘பச்சக் பச்சக்’ என்று முத்துகிறார்கள். சுஜாதா எழுதுகிறார் “பேருக்கு பேர் கொடுத்த எல்லா முத்தங்களிலும் களங்கமில்லை என்று என்னால் சொல்ல முடியவில்லை”

கவிதையில் கடந்த பத்துவருடங்களில் எழுத வந்த பெண் கவிஞர்கள் அனைவருமே அநேகமாக பாலியல் அரசியல் கவிதைகள் எழுதினார்கள். ”பெண்மொழி” என்ற சொல்லாடல் பிரபலமாகியது. சரி “ஆண்மொழி” என்றால் என்ன? “திமிறிப் புடைத்து எழுந்தது காமம்” என்ற சாதாரண வாக்கியத்தில் உள்ளது ஒரு ஆண்குறி விரைப்பு பற்றின உருவகம் தான் அது. இப்படி தமிழ் முழுக்க கறைப்பட்டுள்ளதால் அதனை பெண்மொழியாக்கி சலவை செய்வது இவர்களின் நோக்கம் சுகிர்தராணி குறிப்பிடத்தக்கவர். சுவாரஸ்யமாக, பிரமிளை தவிர நமது ஆண்கவிஞர்கள் மிக அரிதாகவே பாலியல் தொனிக்கும் வரிகளை (“ஆடையின் இரவினுள் உதயத்தை தேடும் பருவ இருள்”) எழுதினர். பெண்ணிய கவிஞர்கள் தங்களது லட்சியம் “இரவினுள் உதயத்தை (லிங்கத்தை)” தேடுவது அல்ல என்று உறுதியாக மறுக்கிறார்கள். 1960இல் இருந்து இன்று நாம் பாலியல் கவிதையில் வந்துள்ள புள்ளியை பிரமிள் vs பெண்ணியம் என்று சுருக்கலாம்.
(2011 டைம்ஸ் நவ் தீபாவளி மலரில் வெளியானது)

இருளுக்குள் சகஹிருதயர்கள்

2011-12-28T00:57:00.000-08:00

ஒரு அந்நிய நகரத்தில்

ஒரு சின்ன அறைக்குள்

திரைகள் மூடியிருக்க

செவ்விசை கேட்டபடி பசித்திருந்தது நினைவுள்ளது

இளம் வயது, மிகவும் இளமையென்பதால்

உள்ளே துளைத்த கத்தியை போல்

அது வலித்தது

ஏனெனில் முடியும் வரை மறைந்து இருப்பதை விட

வேறுவழி இருக்கவில்லை ---

தன்னிரக்கத்தில் அல்ல ஆனால் குறைவான வாய்ப்புகள் தந்த அவநம்பிக்கையினால்:

தொடர்புறுத்த முயன்று கொண்டிருந்தேன்.

என்னிடம் பேசியவர்கள் பழைய இசையமைப்பாளர்கள் –

மொசார்டு, பாக், பீத்தோவன்,பிராம்ஸ்;

அவர்கள் உயிரோடு இல்லை.

கடைசியில், பட்டினியால் வாடி தோற்று செல்ல வேண்டி இருந்தது

குறைந்த சம்பள,

சலிப்பான வேலைகளுக்காய்

மேசைகளுக்கு பின்னால் உள்ள விநோத மனிதர்களால்

கண்களற்ற மனிதர்களால் முகமற்ற மனிதர்களால்

என் நேரத்தை பிடுங்கி

நொறுக்கி

அதில் மூத்திரம் பெய்யும்

மனிதர்களால்

நேர்முகத் தேர்வு செய்யப்பட.

இப்போது வேலை செய்கிறேன் பத்திரிகை ஆசிரியர்களுக்கு வாசகர்களுக்கு

விமர்சகர்களுக்கு

இருந்தும், கூட சேர்ந்து தண்ணியடிப்பேன்

மொசார்ட், பாக், பிராம்ஸ் மற்றும்

பீத்தோவனுடன்

சில தோஸ்துகள்

சில மனிதர்கள்

சில வேளைகளில் தனிமையில் நாம் தொடர்ந்து இயங்க தேவையெல்லாம்

நம்மை சூழும்

சுவர்களை தடதடக்க வைக்கும்

இறந்து போனவர்கள்

என் முதல் நாவல்

2011-12-27T20:08:00.000-08:00

என் முதல் நாவல் “கால்கள்” உயிர்மை வெளியீடாக ஜனவரி 1, 2012 க்கு வருகிறது. ஜனவரி 1 மாலை ஆறுமணிக்கு LLA Building அரங்கத்தில் வெளியீட்டு விழா. நண்பர்களையும் வாசகர்களையும் பிளாகர்களையும் அன்புடன் அழைக்கிறேன்.

நவீன இலக்கியமும் கல்வித்துறையும்

2011-12-25T20:28:00.000-08:00

நமது கல்வி அமைப்புகளுக்கும் இலக்கியத்துக்கும் இடையே ஒரு பெரும் இடைவெளி நிலவியது. அது ஓரளவு தற்போது குறைந்துள்ளது. பெரும்பாலான தமிழாசிரியர்களுக்கு நவீன இலக்கிய பரிச்சயம் இல்லை. நவீன தமிழில் நேர்ந்துள்ள மாற்றங்கள் பற்றியும் போதம் இல்லை. இந்த இடைவெளி எப்படி உருவானது? இதற்கு வரலாற்று கலாச்சார ரீதியான காரணங்கள் உண்டு. ஆரம்பத்தில் தமிழாசிரியர்கள் சைவ, வைணவ இலக்கியங்களில் தோய்ந்தவர்களாக இருந்தனர். இந்த சமயப்பற்று தான் மொழிப்பற்றாக இருந்தது. பின்னர் திராவிட கழகங்கள் தமிழகத்தில் புயலாக கிளம்பியதும் தமிழாசிரியர்களில் ஒரு பகுதியினர் திராவிடப் பற்றாளர்களாக மாறினர். திராவிட இலக்கிய மறுமலர்ச்சி தமிழின் விபூதியை அழிக்கும் மேலோட்ட புரட்சியை தான் செய்தது. அது இலக்கியத்தை மொழி மற்றும் இனப்பற்றாக சுருக்கியது. இலக்கியத்தை மேலும் அணுகி அறிய கோட்பாடுகளும் தத்துவமும் அவசியம். இந்த மாற்றத்தை எழுபதுகளில் இடதுசாரிகளும் வானம்பாடிகளும் கல்வித்துறை தமிழ் அறிஞர்களிடத்து கொண்டு வந்தனர். தமிழ்ப்புதுக்கவிதை வடிவத்தை கல்விப்புலத்தில் பிரபலமாக்கிய பெருமை தமிழன்பன், மூ.மேத்தா, அப்துல் ரகுமான், வைரமுத்து போன்ற வானம்பாடிகளை சேரும். துரதிஷ்டவசமாக பிறகு ஒரு தேக்கம் ஏற்பட்டது. நவீன தமிழ் இலக்கியத்தில் நிகழ்ந்த மாபெரும் மாற்றங்களை, பரீட்சார்த்த முயற்சிகளை, முக்கிய சாதனைகளை அறியாமலே ஒரு தலைமுறை தமிழ்படித்து வந்தது. அவர்கள் வரையில் நவீன புனைகதை என்பது ஜெயகாந்தனில் ஆரம்பித்து தொடர்ந்து முடிந்தது. இதற்கு திராவிட×ஆரிய அரசியல் கோஷம் ஒரு காரணம்.

தமிழின் நவீனத்துவ பிதாமகர்களில் அநேகமானவர்கள் பிராமணர்கள். திராவிட கட்சிகள் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுக்கும் சீரழிவுக்கும் பார்ப்பன சதியே ஏக காரணம் என்று கருதின. திராவிட ஆதரவு ஆசிரியர்களிடத்து பார்ப்பன விரோதம் வலுவான இருந்தது. அவர்கள் நவீனத்துவ இலக்கியத்தை பிராமண இலக்கியம் என்று மேலோட்டமாக புரிந்து கொண்டனர். தமிழ் நவீனத்துவவாதிகளோ திராவிட, மார்க்ஸிய தரப்பின் சமூகத் தரப்பை காண மறுத்தனர். இப்படி இரு தரப்பினரும் கண்களை இறுக்கக் கட்டிக் கொண்டு தொட்டுத் தடவி புரிந்து கொண்டதில் யானை கையடக்க பொருளாக மட்டுமே தென்பட்டது.

க.நா.சு, சுந்தர ராமசாமி, அசோகமித்திரன் ஆகியோர் தங்களது முன்னோடிகளாக பிரெஞ்சு, ஜெர்மானிய, அமெரிக்க எழுத்தாளர்களையே கண்டார்கள். கம்பனையோ இளங்கோவையொ வள்ளுவனையோ அல்ல. சு.ராவும் அவரது வழிவந்தவர்களும் வள்ளுவம் இலக்கியம் அல்ல என்று மறுத்தனர். க.நா.சு இலக்கியத்தை தமிழ் ஆசிரியர்களிடம் இருந்து காப்பாற்றுவதே தலையாய பணி என்று நினைத்தார். இவ்வாறு நவீன எழுத்தாளர்களுக்கு மரபின் தொடர்ச்சி இருக்கவில்லை. தமிழாசிரியர்களில் அநேகம் பேருக்கு அன்று ஆங்கில பயிற்சியோ உலக இலக்கிய வாசிப்போ இருக்கவில்லை. நவீன தமிழ் இலக்கியம் மக்கள் இலக்கியம் அல்ல என்று தமிழாசிரியர்கள் வெகுகாலமாய் மறுத்தனர். பிராமணியம் போக, இது அவர்களின் முக்கிய புகாராக இருந்தது நவீனத்துவவாதிகளுக்கு வெகுஜன ரசனை என்பது ஒவ்வாமையாக இருந்தது. இது ஏற்படுத்திய பிளவு காரணமாய் இரு தரப்பினருக்கும் இழப்பு ஏற்பட்டது.

மரபை புத்துருவாக்குவதன் மூலமே நாம் நவீனத்துவத்தை அறிய முடியும். மரபை அறியாமல் நாம் பத்மவியூகத்தில் மாட்டிக் கொள்வோம். அனைத்து விதிகளையும் உடைத்துக் கொண்டு உள்ளே செல்லலாம்; ஆனால் வெளியேறத் தெரியாது. மரபுக்கும் நவீனத்துக்கும் இடையிலான இணைவு தான் படைப்பூக்கத்தை தூண்டும் என்றார் டி.எஸ் எலியட். மரபை புறக்கணித்தது நவீன தமிழுக்கு ஒரு இழப்பு தான். மேலும் மேற்கத்திய நாடுகளில் போல் இங்கு நவீன இலக்கியத்தை அறிமுகப்படுத்தி வாசிக்க வைக்கும் பயிற்சியை தமிழ் கல்வியாளர்கள் செய்யவில்லை. முந்நூறு பிரதிகள் விற்ற சிற்றிதழ்கள் மூலம் நவீன இலக்கியம் ஒரு ரகசிய இயக்கமாகவே அரைநூற்றாண்டு இயங்கியது. நவீனத்துவவாதிகளுக்கு வெகுஜன ஊடகத்தில் எழுதுவதில் உவப்பின்மை இருந்ததால் தீவிர இலக்கியம் மீதான அரை-இருட்டு முழு இருட்டானது.

இருபதாம் நூற்றாண்டில் ஏகப்பட்ட அறிவுத்துறைகள் இலக்கிய வாசிப்பில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தின. இலக்கியம் வாசிக்க ஒருவர் அரசியல், உளவியல், மொழியியல், தத்துவம், பண்பாட்டு தத்துவம், மானுடவியல், வரலாற்றுவாதம் போன்ற எண்ணற்ற கருத்தியல்களை அறிய வேண்டியதானது. இந்தப் புதுவாசிப்பு முறைகள் தமிழர்களுக்கு நவீன இலக்கியம் வழியாகவே அறிமுகமானது. கண்ணை மூடி பால்குடித்துக் கொண்டிருந்த தமிழய்யாக்கள் உலகம் மாறி வருவதை அறியாமல் விமர்சனம் என்பதை எளிய பொழிப்புரையாக களிம்பேறிய மொழியில் கற்பித்தார்கள். இதன் காரணமாக தொண்ணூறுகள் வரை தமிழ் படித்தவர்கள் சமகால போக்குகள் குறித்த எந்த பிரக்ஞையும் இல்லாதவர்களாக உருவானார்கள். இன்றும் தமிழ்ப்பேராசியர்களில் இருந்து தமிழின் சிறந்த படைப்பாளிகளாக உருவாகி வந்தவர்களை அரிதாகவே பார்க்க முடியும். மேற்கில் இதற்கு முற்றிலும் மாறான நிலை நிலவுகிறது என்பதை கவனிக்க வேண்டும்.

அண்மையில் தமிழ் கலாச்சார பரப்பில் குறிப்பிடத் தக்க மாற்றங்கள் நடந்தன. சிற்றிதழ்-வெகுஜன லட்சுமணக் கோடு அழிந்தது. சிற்றிதழ்வாதிகள் வெகுஜன ஊடகங்களை ஆக்கிரமித்தனர். பாலகுமாரனையும் பட்டுக்கோட்டை பிரபாகரையும் வாசித்தவர்கள் ஜெயமோகனையும் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனையும் நாடி வந்தனர். நவீன இலக்கியத்தை நிராகரிப்பது இனிமேல் இயலாது என்ற நிலை கல்வியாளர்களுக்கு ஏற்பட்டது. திராவிட-மார்க்ஸிய சிந்தனைக்கு மாற்றாக பின்நவினத்துவமும் தலித்தியமும் பெயரளவிலேனும் தமிழ் வகுப்புகளுக்குள் பிரவேசித்தன. இன்று தமிழ்ப்படித்து வரும் பலருக்கும் தீவிர இலக்கியம் தெரிந்திருக்கிறது; குறைந்தபட்ச பரிச்சயமாவது உள்ளது. பாடத்திட்டத்திலும் ஓரளவு நவீன மற்றும் சமகால இலக்கியம் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. இந்த இடத்தில் ஒரு முக்கியமான குற்றச்சாட்டு வருகிறது.

சென்னை பல்கலையில் பாடத்திட்டத்தில் நவீனத் தமிழ் பகுதி எந்த எழுத்தாளனிடம் இருந்து துவங்குகிறது? கவிமணி தேசிய விநாயகம் பிள்ளை. அவரைத் தொடர்ந்து பாரதியும், பாரதிதாசனும் வருகிறார்கள். பிறகு கொஞ்சம் வானம்பாடி கவிதைகள். அதன் தூய அர்த்தத்தில் இவர்கள் நவீன எழுத்தாளர்கள் அல்ல என்று நாம் அறிவோம். இந்த வெளிநபர்களுடன் நீங்கள் சில அசல் நவீனத்துவ கவிஞர்களையும், சமகால பெண்கவிஞர்களையும் சேர்த்து படிக்கும் போது ஒரு வரலாற்றுக் குழப்பம் ஏற்படுகிறது. தோட்டக்காரரின் கத்திரிக்கோலை கொண்டு மீசை திருத்த முடியாதே? பிரமிளிலும் பாரதிதாசனிலும் நாம் ஒரே பண்புக்கூறுகளை காண முடியாது. புனைவிலும் தொ.மு.சி, ஜெயகாந்தன், மு.வா ஆகியோரை சு.ரா, எஸ்.ரா, ஜெ.மோவுடன் ஒரே தட்டில் வைத்து படிக்க முடியது. ஆக பொத்தாம்பொதுவாக நவீன இலக்கியத்தை புகட்டும் இந்த போக்கு கல்வியாளர்களின் அக்கறையின்மையை காட்டுகிறது. நவீன இலக்கியத்தில் திராவிட இலக்கியம், மார்க்ஸிய இலக்கியம், நவீனத்துவ இலக்கியம், பின்நவீனத்துவ இலக்கியம், பெண்ணிய இலக்கியம், தலித் இலக்கியம் என்ற தெளிவான பகுப்புகள் வேண்டி உள்ளது.

அடுத்து மரபிலக்கியத்தின் நவீன கோட்பாடுகளை கொண்டு காத்திரமான ஆய்வுகளை செய்யவும் அந்த புரிதலை மேற்கொண்டு பாடத்திட்டம் மற்றும் படிப்பித்தல் வழி மாணவர்களை ஏற்படுத்தவும் செய்ய வேண்டும். சென்னை பல்கலைக்கழக ஆய்வரங்கங்கள், அமெரிக்கன் கல்லூரியின் பாடத்திட்டம் ஆகியவை இதை நோக்கி நல்ல முயற்சிகள் என்றாலும் நாம் இன்னும் வெகுதூரம் செல்ல வேண்டி உள்ளது.
(2011 டைம்ஸ் நவ் தீபாவளி மலரில் வெளியானது)

17 கர்ப்பங்களின் கலகம்

2011-12-20T06:19:00.000-08:00

பதின்வயதின் கலக விழைவு பற்றி நேர்மையான அக்கறை கொண்ட படங்கள் மலையாளத்தில் சில வந்துள்ளன. பத்மராஜனின் “தேசாடனக் கிளி கரயாறில்லா” (பிரயாணம் செல்லும் கிளிகள் அழுவதில்லை) குறிப்பிடத்தக்க ஒன்று. இரண்டு பள்ளிக்கூட பருவ பெண்கள் சுதந்திரமாய் வாழும் ஒரே இச்சையுடன் ஓடிப் போய் பெயர் அடையாளம் மாற்றிக் கொண்டு வாழ்கிறார்கள். வேலை பார்த்து சிரமப்பட்டு வளர்ந்தவர்களின் அன்றாட வாழ்வின் சில அனுகூலங்களை அனுபவிக்கிறார்கள். சுயபொறுப்பின், குடும்ப அந்தஸ்தின், சின்ன சின்ன சுதந்திரங்களின் மகிழ்ச்சியை அலாதியாக அனுபவிக்கிறார்கள். யாரிடமும் ஈடுபாடு கொண்டு உறவை வளர்க்க கூடாது, அது தம் அடையாளத்தை காட்டிக் கொடுத்து விடும் என்று உறுதி எடுக்கிறார்கள். ஒரு பெண் மென்மையாளவளாகவும் மற்றவள் வலிமையானவளாகவும் இருப்பது ஒரு பரஸ்பர சார்பை ஏற்படுத்தி அவர்களை ஒரு பாலியலற்ற ஒருபால் குடும்பமாகவே மாற்றுகிறது. பிறகு ஒரு பெண் ஒரு அந்நிய ஆணிடம் காதல் வயப்பட அவன் வழியாக அவர்களின் பெற்றோர்களுக்கு தெரிய வந்து அவர்கள் மீண்டும் வீட்டில் ஒப்படைக்கப்படும் நிலை ஏற்படுகிறது. ஒரு தோழி தற்கொலை செய்வதில் படம் முடிகிறது. வாழ்க்கை ஒரு சுதந்திரமான பிரயாணம் என்றால் அதில் ஏற்படும் தடை என்ன என்பது இப்படத்தில் மட்டும் அல்ல பத்மராஜனின் “ஓரிடத்து ஒரு பயில்வான்”, “தூவானத்தும்பிகள்” போன்ற வேறு பல படங்களிலும் வரும் கேள்வி. இச்சை தான் அந்த பிரச்சனை என்ற கோணத்தில் அவர் அணுகியிருப்பார். தமிழில் இந்த வகையான படங்கள் சில வாழ்வை பற்றின பரந்துபட்ட பார்வையை வைக்காமல் எளிய உபதேச நோக்கங்களுடன் தொய்ந்து போயின. தற்போது நடந்து வரும் சென்னை உலகத்திரைப்பட விழாவின் போது திரையிடப்பட்ட “seventeen girls” பிரஞ்சு படம் வளர்இளம் பருவத்தினரின் இப்படியான ஒரு கலகத்தை முற்றிலும் புதிய கோணத்தில் அலசுகிறது.

இது தான் ஒற்றைவரி: ஒரு பள்ளியில் 17 பெண்கள் சுயவிருப்பத்துடன் கர்ப்பமாகிறார்கள். அவர்கள் சேர்ந்து குழந்தைப் பெற்றுக் கொண்டு ஒரு commune வாழ்வு வாழ உத்தேசிக்கிறார்கள்.

படத்தின் சுவாரஸ்யம் கர்ப்பம் இவர்கள் வாழ்வை என்னவாக்கிறது என்பதல்ல, பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள், மற்றும் சமூகம், ஊடகங்கள் ஆகியவர்கள் எப்படி எதிர்வினையாற்றுகிறார்கள் என்பதே. அதாவது இப்பெண்களுக்கும் சமூகத்துக்குமான உறவு.

பெற்றோரிடம் மனஸ்தாபம், காம வேட்கை போன்ற காரணங்களால் பள்ளி மாணவர்கள் வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறார்கள், பின்னர் சீரழிந்து மனம் திருந்துகிறார்கள் என்றொரு அசட்டுவாதம் கஸ்தூரிராஜா, பாலசந்தர் போன்ற தமிழ் இயக்குநர்களிடம் உண்டு. ஆனால் பத்மராஜனின் படங்களைப் போன்றே மேற்சொன்ன படமும் இப்பிரச்சனையை எளிமைப்படுத்தாமல் வளரிளம் பருவ கலகத்தின் காரணங்கள் தனிமை, வாழ்க்கையின் சலிப்பு, அந்தஸ்தை உருவாக்கும் முனைப்பு, மற்றும் சமூகமாக்கல் விழைவு ஆகியனவாக இருக்கலாம் என ஆழமான சாத்தயங்களை நோக்குகிறது.

ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கு ஒவ்வொரு பிரச்சனை. கெமைல் எனும் மத்திய வர்க்க பெண் அப்பா இல்லாதவள். சிறு வயதில் அம்மா அவளை பல மணிநேரம் வேலைக்காக தனியே வீட்டில் விட்டு விட்டு சென்று விடுவாள். அது ஒரு காயமாக அவளுக்குள் ஆழமாக உயிருடன் இருக்கிறது. அந்த நினைவில் உள்ள உளவியல் தனிமையை கடக்க அவளுக்கு ஒரு குழந்தை தேவையாகிறது. அவள் எதேச்சையான ஒரு உறவில் தான் கர்ப்பமாகிறாள். முதலில் பதற்றப்பட்டாலும் பிறகு கரு நல்லது என படுகிறது. அவளை பின் தொடர்ந்தே மேலும் பல தோழிகள் கர்ப்பமாகிறார்கள்.

கெமைலின் மிலிட்டிரி அண்ணன் ஓரிடத்தில் அவளிடம் சொல்கிறான் “நானும் பெருங்கனவுகளுடன் தான் ராணுவத்தில் சேர்ந்தேன். ஆனால் இப்போதோ எனக்கு எந்த தீங்கும் செய்யாதவர்களை சுட்டு கொல்லுகிறேன்”. தங்கையின் குழந்தை வளர்ப்பும் இப்படித்தான் முடியும் என்று அவநம்பிக்கை உறுகிறான். ஆனால் தனிமையின் கரிப்பின் முன் ஏமாற்றத்தின் கண்ணீர் அவளுக்கு மேலானதாக தோன்றுகிறது.

கெமைலின் அம்மா ஆரம்பத்தில் கர்ப்பத்தை கடுமையாக எதிர்க்கிறாள். பின்னர் சகஜமாக எடுத்துக் கொண்டு நட்புணர்வுடன் தன் மகளுக்கு சம அந்தஸ்து அளித்து நடத்துகிறாள். கெமைல் இதையும் தான் விரும்புகிறாள். குழந்தை எனும் பாத்திரத்தில் இருந்து விடுபட்டு பெண் என்ற அடுத்த நிலையை அடைய வேண்டும் அவளுக்கு. படத்தில் இது ஒரு கூர்மையான இடம். குழந்தைப் பேறை நாம் ஒவ்வொருவரும் அதனோடு தொடர்பற்ற ஏதோ ஒன்றோடு தான் சம்மந்தப்படுத்துகிறோம். அது அந்தஸ்தோ, வாழ்வுக்கான அர்த்தமோ, சலிப்பை கடப்பதோ ஆகலாம். உயிரியல் விழைவு காமத்தின் மொழி மட்டுமே. அதற்கு பிறகு குழந்தைப்பேறின் போது நம் சமூக மனம் தான் செயல்படுகிறது.

கிளமண்டெயின் என்கிற பெண் மெல்லிய குழந்தைத்தனமான தோற்றம் கொண்டவள். மனதளவிலும் அவள் பத்தாம்பசலிதான். அவளுக்கு தான் எளிதில் ஜோடி மாட்ட மாட்டேன் என்கிறது. இறுதியில் ஒரு இளைஞனுக்கு முப்பது டாலர்கள் தருவதாய் ஆசை காட்டி தன்னை புணர செய்கிறாள். கருவுற்ற பிறகு அவளுக்கு பெற்றோரையும், வாழ்வைவும் எப்படி நேரிட என்று தெரியவில்லை. தொடர்ந்து எல்லாவற்றில் இருந்து தப்பித்து ஓடி விட்ட இடத்தில் இருந்து திரும்பியும் ஒரு குழப்பமான கலகத்தை நிகழ்த்துகிறாள். கிளமெண்டெயின் கெமைலின் எதிர்முகம் என்ற அளவில் சுவாரஸ்யமான பாத்திரம்.

இந்த தொடர் கர்ப்பங்கள் பற்றி தலைமை ஆசிரியர் தமது ஆசிரியர்கள் மற்றும் பெற்றோர்களுடன் நடத்தும் கூட்டங்கள் இன்னும் சுவாரஸ்யமானவை. தலைமை ஆசிரியர் தனக்கு காரணமே தெரியவில்லை என, ஒரு ஆசிரியை இது பெண்ணிய வெற்றி என்கிறார். உடற்பயிற்சி ஆசிரியர் கர்ப்பமான பெண்களை ஹைஜம்ப் செய்ய வைக்கலாமா கூடாதா என்று கவலைப்படுகிறார். மீடியாவில் சேதி பிரபலமாக ஒரு நிருபர் இது பிரஞ்சு சமூகத்தின் பல்வேறு சீரழிவுகளின் நோய்க்கூறு என்று அறிவுஜீவு அலசல் செய்ய அதை டி.வியில் பார்க்கும் கெமைல் அலுப்படைந்து அணைக்கிறாள். பெண்களை அச்சுறுத்த பள்ளி உள்ளரங்கில் குழந்தைப்பேறு வீடியோ ஒன்றை காட்டுகிறார்கள். “இதெல்லாம் பார்த்து நாம் மிரண்டு விடுவோமா” என்று கலாய்க்கிறார்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் கர்ப்பமான பெண்கள். ஆண்கள் பெண் வயிற்றில் இருந்து வெளியெடுக்கப்படும் சிசுவை பார்த்து அருவருப்படைகிறார்கள், சிலர் சிரிக்கிறார்கள்.

வேறு வழியின்றி தொடர் கர்ப்பங்களுக்கு முடிவு காண ஒரு அச்சுறுத்தலாக கெமைலை பள்ளியில் இருந்து நீக்குகிறார்கள். ஆனால் ஒரு கார் விபத்தில் அவளது கரு இறந்து போக, மிச்ச 16 பேரும் குழந்தை பெறுகிறார்கள். அதை விட முக்கியமாய், குழந்தை பெற்ற அவர்கள் ஒன்றுமே நடக்காதது போல் படிப்பை தொடர்ந்து வாழ்வையும் முன்பு போல் நடத்துகிறார்கள். குழந்தை பெற முடியாத கெமைலின் வாழ்வு தான் முற்றிலும் மாறிப் போகிறது. அவள் ஒரு மறைமுக வாழ்வு வாழ்கிறாள். இந்த நகைமுரண் வாழ்வின் மிகத்தீவிரமான செயல்கள் எப்படி அபத்தமான முடிவுகளை அடைகிறது என்று காட்டுகிறது. உண்மையில் கலக வாழ்வின் தீவிரமான சாகசங்கள் இது போல் சாதாரண வாழ்வு போல் முடிந்து விடுகிறது. அடிக்கடி யாரும் மூச்சு வாங்குவதோ நெட்டுயிர்ப்பதோ இல்லை..

கெமைல் ஒரு காட்சியில் பள்ளிக்கூட செவிலியிடம் வளர்ந்தவர்கள் தோல்வி மனப்பான்மையுடன் வாழ்கிறார்கள், தம்மைத் தாமே ஏமாற்றுகிறார்கள் என்று குற்றம் சாட்டுகிறாள். படித்து ஒழுங்காய் மணம் புரிந்து குழந்தை பெற்று வளர்த்து யாரும் மகிழ்ச்சியாய் இல்லை. இவை யாவும் செய்யாதப் போது உள்ள ஆதார பிரச்சனைகளான தனிமை, அர்த்தமின்மை, சலிப்பு ஆகியவை அப்போதும் தொடரத்தான் செய்கின்றன. பிறகு விருப்பப்படி வாழ்ந்தால் தான் என்ன என்று அவள் வியக்கிறாள். ஆனால் பால்யகால கர்ப்பம் எனும் கலகத்துக்கு பின்னரும் கூட கெமைலின் வாழ்வும் பிறரும் வாழ்வின் எந்த விதத்திலும் மேம்படாமல் இருப்பது தான் உச்ச அபத்தம். மரபான வாழ்வும் சரி எதிர்கலாச்சாரமும் சரி நம்மை பிரச்சனைகளின் பொறியில் இருந்து தப்புவிப்பதில்லை என்கிறது 17 Girls.

2008இல் அமெரிக்காவின் மெஸசூசட்சில் இது போல் 18 பள்ளிக்கூட பெண்கள் திட்டமிட்டு கர்ப்பமடைந்தது பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியது. டெல்பின் மற்றும் முரியல் கூலின் ஆகிய சகோதரிகள் இணைந்து இந்த உண்மைக்கதையை சார்ந்து ஒரு கூர்மையான பகடியை முயன்றிருக்கிறார்கள். ஒரு டிராமாத்தனமான கதையை மிகக் குறைவான நாடகீயத்துடன் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

“மயக்கம் என்ன”: செல்வராகவன் தவறி நுழைந்த ஏரியா

2011-12-15T02:42:00.001-08:00

செல்வராகவனின் படங்கள் இறந்த கால துயரில் இருந்து மீள முடியாது தவிக்கும் தனிமனிதர்களின் தனிமை, வன்மம், சீரழிவு, இறுதியில் மீட்பு என்று முழுக்க முழுக்க உள்குவிந்தவை. கடந்த சில வருடங்களில் தமிழ்-உலக சினிமா என்ற பெயரில் சேப்பியார் டோனில் ஏகப்பட்ட தனிமனித சீரழிவு சினிமாக்கள் இங்கு எடுக்கப்பட்ட போதும் செல்வராகவனின் படங்கள் ஒரு முக்கிய காரணத்துக்காக காலாவதியாகவில்லை. அதற்கு ஒரு காரணம் அவரது மையபாத்திரங்கள் அனுபவிக்கும் தத்துவார்த்த தனிமை. காலத்தின் முன் தன்னை வெறும் பகடைக்காயாக உணரும் முத்துவும் கொக்கிகுமாரும் தமிழ் சினிமாவின் தளத்தை நிச்சயம் விரிவடைய வைத்தனர். “மயக்கம் என்ன” படத்தில் செல்வராகவன் இப்படியான தனிமனித அகப்போராட்டத்தை drama என சொல்லப்படும் வகை சினிமாவுக்கு நகர்த்தி பாத்திருக்கிறார்.

தமிழில் டிராமா மிக வெற்றிகரமான ஒரு வடிவம். ஆனால் குரசாவோவில் இருந்து சத்யஜித்ரே வரைக்குமான மாற்றுப்படங்கள் மற்றும் டாக்சி டிரைவர், காட்பாதர் போன்ற ஹாலிவுட் படங்கள் ஆகியவையில் நாம் காணும் டிராமாவுக்கும் தமிழில் பாலசந்தர், மணிரத்னம், கவுதம் மேனன் ஆகியோர் பிரபலப்படுத்திய டிராமாவுக்கும் ஒரு முக்கிய வித்தியாசம் உள்ளது. நம்மூரில் டிராமா முழுக்க அதன் உணர்ச்சிகரமான கதாபாத்திர மோதல்களில் மையம் கொண்டது. காட்சிபூர்வமான நுணுக்கங்கள் குறைவாக இருக்கும். காட்சிக்கு காட்சி திரை பாத்திரங்களால் நிரம்பி இருக்கும். முகங்களை விட நீட்டப்படும், சைகை காட்டும், கட்டிப்பிடிக்கும் கரங்களும், குரல் ஏற்ற இறக்கங்களுமே அதிகம் நடிக்கும். செல்வராகவனின் டிராமா முயற்சி ரசிகர்களை பல இடங்களில் அலுப்படைய வைக்கிறது. இருந்தும் இது நாம் பார்த்து விவாதிக்க வேண்டிய படமாகவே உள்ளது. அதற்கு இரு காரணங்கள்.

பொதுவாக டிராமா வகையறா படங்கள் தனிமனிதனின் அகப்போராட்டத்தை பற்றியவை. காட்சிகள் வழியாக அல்லாமல் கதாபாத்திர மோதல்கள், சந்திப்புகள், பரஸ்பர அறிதல்கள் வழியாக உள்போராட்டம் சித்திரிக்கப்படும். படம் முழுக்க ஏதாவது ஒரு தனிமனித சீரழிவு தொடர்ந்து வரும். பல நல்ல டிராமாக்களில் சீரழிவுக்கு வெளிப்படையான காரணமோ எளிய தீர்வுகளோ இருக்காது. “செவன் சாமுராயில்” வீரர்களின் சமாதிகள் வரும் காட்சியை உதாரணம் காட்டலாம். விவசாயிகளை கொள்ளைக்காரர்களிடம் இருந்து காக்க போராடி மூவர் தவிர மீதி வீரர்கள் மாண்டு விட்டனர். ஆனால் விவசாயிகளுக்கு தமக்காக உயிரை கொடுத்த சாமுராய்கள் மீது வெறுப்பும் அவநம்பிக்கையும் அப்போதும் அப்போதும் கொண்டுள்ளனர். இந்நிலைமையில் வயதான தளபதி கம்பெய் அமைதியாக, ஏதோ இது வழக்கம் தான் என்பது போல், சொல்கிறார்: “நாம் மீண்டும் தோற்கடிக்கட்டோம்”. உண்மையில் மனித சீரழிவுக்கு எந்த விளக்கங்களும் இதுவரையில் இல்லை.

“மயக்கம் என்ன” படத்தில் ஒரு கலைஞனின் ஒழுக்க சீரழிவும் தன்னழிப்பு முனைப்பும் காட்டப்படுகிறது. கார்த்திக் எனும் புகைப்பட கலைஞன் தனது படம் திருடப்பட்ட ஏமாற்றம் மற்றும் பல்வேறு தொழில்முறை அவமானங்கள் காரணமாகவும் வாழ்வில் அவநம்பிக்கை அடைகிறான். ஒரு கட்டத்தில் விபத்தில் மனம் பேதலிக்கிறான். வன்மம் மிக்கவனாக, மூர்க்கமானவனாக மாறும் அவனுக்கு தன் காதல் மனைவியை நேசிக்கவோ நண்பர்களை பழையபடி ஏற்றுக் கொள்ளவோ முடிவதில்லை. தான் பயின்ற புகைப்பட கலை மீது கடுமையான வெறுப்பு கொள்கிறான். இதுவரை நாம் பார்த்த குடிகார போக்கிரி நாயகர்களுக்கும் கார்த்திக்குமான வித்தியாசம் அவன் காதல் தோல்வியால் பைத்தியம் ஆகவில்லை என்பது.

யோசித்து பாருங்கள், எத்தனை எத்தனை சினிமாக்கள் இப்படி ஒரு அபத்த கற்பனையை நம்பி உருவாகி உள்ளன. அன்றாட வாழ்வில் எந்த ஆணும் காதல் தோல்வியால் மனம் சிதறவோ சீரழிவதோ இல்லை. ஆணின் ஆதார தேவை தன்னை ஒரு திறன் சார்ந்து முன்னிறுத்துவது. தொழில்முறையில் தோல்வியடையும் ஆண்கள் தாம் அதிகமாக உருக்குலைகிறார்கள். அரசியல், வணிகம், கலை என பல துறைகளில் இதற்கான உதாரணங்களை நடைமுறை வாழ்வில் காணலாம். இந்த உண்மையை அவதானித்ததற்காக இப்படத்தை முதலில் பாராட்டலாம்.

இந்த வேளையில் செல்வராகவன் செய்யும் ஒரு தவறு கார்த்திக்கின் சீரழிவுக்கு தீர்வாக அவனது மனைவியின் தளராத ஆதரவையின் காதலையும் முன்வைப்பது. காதலோ பேரன்போ அல்ல மனிதனை காப்பாற்றுவது. எதேச்சையாக ஒரு நொடியின் தெளிவில் நாம் நம்மை கண்டுணரும் போது தான் சீரழிவில் இருந்து மீள முடியும். வெளியில் இருந்து யாரும் உதவ முடியாது. கார்த்திக் கர்பிணியான தன் மனைவியை தாக்கி கருக்கலைய அவளது கர்ப்ப உதிரத்தை வெறித்து பார்த்து அமர்ந்திருக்கும் அற்புதமான காட்சி இப்படியான ஒரு தன்னை உணரும் தருணத்தை தான் காட்டுகிறது. தன்னைத் தானே ஒரு மனிதன் அழிக்கும் போது அவன் தன்னை சுற்றி உள்ளோரையும் சேர்த்து அழிக்கிறான். ஒரு குழந்தையின் உயிரை போன்ற வாழ்வின் அற்புதங்களை அழிக்கிறான். கார்த்திக் இதை உணர்ந்த பின் மெல்ல மெல்ல நடைமுறை வாழ்வின் வழமைக்கு மீள்கிறான். அதுவரை கீழானது என்று கருதின புகைப்பட வேலைகள் பலவற்றுக்கும் செல்கிறான். அலுவலக அவமதிப்புகளை மௌனமாக ஏற்கிறான். அவனது அகங்காரம் கரைய கரைய வாழ்வில் தெளிவு பிறக்கிறது. வெளிச்சம் தோன்றுகிறது. அதிர்ஷ்டமும் மெல்ல திரும்புகிறது.

ஆனால் செல்வராகவன் இங்கு ஒரு தவறு செய்கிறார். இந்த நுட்பமான தருணங்களை நாடகீயமான உணர்ச்சிமேலிடல்கள் மூலம் மூழ்கடிக்கிறார். தேவதைக் கதை முடிவும் தருகிறார்: கார்த்திக் உலகப் புகழ் புகைப்பட கலைஞனாகி சர்வதேச விருது வாங்கி அங்கு தன் மனைவியை கண்ணீர் மல்க நன்றி பாராட்டி அதை நேரலையாக டீ.வியில் கண்ட மனைவியும் கண்ணீர் மல்க திரையரங்கில் மெகாதொடர் விசிறிகளுக்கே நெஞ்சு வலிக்க ஆரம்பிக்கிறது. படம் இப்படி போலி கண்ணீரில் நனைந்து முடிந்ததும் மற்றொரு நுட்பமான காட்சி கடைசி இணைப்பாய் வருகிறது. கார்த்திக் விருது விழாவின் போது தன்னை ஆரம்பத்தில் அவமானப்படுத்தி புகைப்படத்தை வேறு திருடி புகழ் சம்பாதித்த மானசீக மாஜி குரு மாதேஷ் கிருஷ்ணசாமியை பார்க்கிறான். அவர் இவனை தவிர்க்க பார்க்கிறார். விடாமல் அருகில் போய் அவரிடம் பக்குவமாய் நன்றி சொல்கிறான். ஏனென்றால் புகைப்பட கலையை கற்பிக்க மறுத்தாலும் இந்த குருநாதர் ஒரு முக்கிய பாடத்தை எதேச்சையாக அவன் படிக்க உதவுகிறார். பெரும் வீழ்ச்சிகள், குற்றங்கள், சீரழிவுகளுக்கு பிறகும் ஒரு மனிதனுக்கு முன் மீட்பின் சிறு பாதை திறந்தே உள்ளது, அதை அறிய அவன் கலைஞனாக உயர வேண்டியதில்லை, அன்றாட வாழ்வின் எளிமையை கொண்டாட ஏற்க தெரிந்தால் போதும் என்பதே அது. மாதேஷ் கிருஷ்ண சாமி ஆரம்பத்தில் அவனை உதவியாளனாக ஏற்று கற்பித்திருந்தால் அவன் தனது கலையின் எல்லைகளுக்குள் மட்டும் வாழ பழகி இருந்திருப்பான். ஆனால் அவர் மூலம் பெற்ற அவமானமும் புறக்கணிப்பும் மேன்மையும் கீழ்மையும் சமமானது என்று அவனுக்கு கற்றுக் கொடுக்கிறது. வாழ்வின் ஆகப்பெரும் அற்புதம் ஒரு குழந்தையின் சிந்தப்படும் குருதி என்று அவனுக்கு விளங்க வைக்கிறது.

சற்று மிகைப்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும் அண் நட்பு பற்றிய பதிவு கூர்மையாகவே படத்தில் கையாளப்பட்டுள்ளது. கார்த்திக் தனது ஆத்ம நண்பனின் காதலியான யாமினியை பார்த்ததுமே ஈர்க்கப்படுகிறான். ஆனால் அதை வெளிப்படுத்த தயங்கி கடுமையான வெறுப்பை அவள் மீது காட்டுகிறான். ஒரு கட்டத்தில் காதல் வெளிப்படுகிறது. சுந்தர் இதை அறிந்து நண்பன் மீது கடுமையாக ஆத்திரம் கொள்கிறான். சுவாரஸ்யமாக கார்த்திக் நண்பனுக்காக தான் யாமினியை கைவிட தயார் என்று தற்காலிகமாக சொன்னவுடன் சுந்தரின் கோபம் மறைந்து மீண்டும் நட்பு வலுவாகிறது. மற்றொரு காட்சியில் கார்த்திக் குடிகாரனும் பைத்தியக்காரனுமாக மாறிட அவனது அப்போதைய மனைவியான யாமினியை மற்றொரு நண்பனான ஷங்கர் தன்வசமாக்க முயல்கிறான். ஆண் மனம் பெண்கள் விசயத்தில் எப்போதுமே இப்படி ஒரு தூய மிருக நிலையில் தான் உள்ளது. எத்தனை மேலான நண்பனும் இப்படி சமயம் வாய்த்தால் அபகரிப்பதில் அபரித ஆர்வம் கொண்டவாக இருக்கிறான். நண்பனின் காதலி கூடுதல் கவனம் பெறுவதற்கு நண்பன் மீதான பொறாமை மட்டும் அல்ல அவனது தேர்வு மீதான நம்பிக்கையும் அதை ஒரு உணவை அல்லது பொருளை போல் பகிரும் தன்னியல்பான விருப்பமும் காரணமாகலாம். நண்பனின் இணையை மோகிப்பது மனப்பிறழ்வோ அறம்பிழைத்தலோ அல்ல ஆழ்மனதில் விழித்துள்ள ஆதிமனித இச்சை. நண்பர்கள் என்றாலே காரணமின்றி கூட்டமாக கொலைகளிலும் திருட்டுகளிலும் ஈடுபடுவது என்கிற வகையில் “சுப்ரமணியபுரம்” படத்திற்கு பிறகு ஒரு பாணி தமிழின் “மதுரைக்கார உலக சினிமா” இயக்குநர்களால் கடைபிடிக்கப்படுகிறது. இது எத்தனை மேலோட்டமானது என்பது “மயக்கம் என்ன” பார்த்தால் விளங்கும். ஒரு நல்ல நண்பனின் இலக்கணம் அவன் ஒரு நல்ல எதிரியும் கூடத் தான் என்பதே. அதனாலே நண்பர்கள் தேவையானவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

இந்த படத்தில் செல்வராகவன் பாலசந்தர், மணிரதனம், கவுதம் மேனன் ஏரியாவுக்குள் நுழைந்தது தான் ஒரு முக்கிய தவறு. அதைத் தவிர தனது எதிர்கலாசார தளத்தில் காலூன்றும் போது தான் இப்படத்தில் சில அற்புதங்கள் நிகழ்கின்றன. அவை இப்படத்தை மறக்க முடியாததாக்கு கின்றன.

ஒரு கவிதை உரையாடலும் நிறைய சிரிப்பும்

2011-12-11T17:08:00.000-08:00

நேற்று திருச்சி எஸ்.ஆர்.வி பள்ளியில் அவர்களின் படைப்பாற்றல் ஸ்டுடியோ எனும் நிகழ்வுக்காக 11ஆம் வகுப்பு மாணவர்களிடம் நவீன கவிதை குறித்து இரு பகுதிகளாக ஐந்து மணிநேரம் உரையாடினேன். நான் எதிர்பார்த்ததை விட மாணவ மாணவிகள் கூர்மையாக ஆர்வமுடன் இருந்தார்கள்.

பொதுவாக என் வகுப்பில் கவிஞர்கள் யாராவது உள்ளார்களா என்று விசாரித்தால் ரொம்ப தயங்கிய பிறகு ஒருவர் இருவர் கை தூக்குவார்கள். ஆனால் இங்கே அநேகமாய் மொத்த வகுப்பும் தம்மை எழுத்தாளர்கள் என்று தன்னம்பிக்கையுடன் அறிவித்தது. பலரும் ஆர்வமுடன் வந்து தம் கவிதையை வாசித்தனர். அதற்கு பிறர் அசட்டுத்தனமாய் கமெண்ட் அடிக்காமல் ஒழுங்காய் கைத்தட்டி ஆதரித்தார்கள், அங்கங்கே பிசிறாய் சிரித்தார்கள். தொடர்ந்து எழுத்தாளர்களை சந்தித்து உரையாடுவது தான் இந்த எழுத்தாள ஆர்வத்துக்கு காரணம் என்று யூகித்தேன்.

யாரெல்லாம் வாழ்வில் தனிமையை உணர்கிறீர்கள் என்று கேட்டால் பத்து பேர் எழுந்து கொண்டார்கள். சற்று அதிர்ச்சியாகவும் வருத்தமாகவும் இருந்தாலும் தங்கள் தனிமையின் காரணத்தை தயக்கமின்றி அவர்கள் வெளிப்படுத்தியது ஆறுதல் ஏற்படுத்தியது.

கற்பனாவாத கவிதைக்கும் நவீன கவிதைக்குமான வித்தியாசங்களை விளக்கி நவீன கவிஞர்களை கவிதைகளை அறிமுகப்படுத்துவதில் முடித்தேன். பயர்பாயிண்ட் பயன்படுத்தியது எனக்கு ஒரு வித்தியாசமான உபயோகமான அனுபவமாக இருந்தது. உரையாடல் முடித்ததும் செஸ்லோவ் மற்றும் பசுவய்யாவின் இரு கவிதைகளை காட்டி அவை என்ன வகை மற்றும் அவற்றில் உள்ள கவிதைக்கருவிகளை அடையாளப்படுத்த கேட்டேன். பசங்க எந்தளவுக்கு கூர்மை என்றால் பலரும் பகடி, குறியீடு,படிமம் என்று சரளமாக பேச ஆரம்பித்து விட்டார்கள். அதுவும் செஸ்லோவின் கவிதையில் வரும் குறியீடு வீடு தான், அக்குறியீட்டின் பொருள் வாழ்க்கைக் கனவுகள் என்று இரு மாணவர்கள் சொன்னது போது ரொம்பவும் நெகிழ்ந்து போனேன்.

தமிழ் மற்றும் ஆங்கில நவீன எழுத்தாள ஆளுமைகளை விவரித்த போது ரொம்பவும் ரசித்தார்கள். குறிப்பாய் விக்கிரமாதித்யன். பிற்பாடு அவரது “வாழவும் பிடிக்கவில்லை, வாழாமல் இருக்கவும் பிடிக்கவில்லை” கவிதையில் வரும் “குடிக்கவும் பிடிக்கவில்லை குடிக்காமல் இருக்கவும் பிடிக்கவில்லை” என்று வரிக்கு சிரிப்பலை எழுந்தது. தேவதேவன் எப்படி பேசுவார் என்று பேசிக்காட்டிய போது விழுந்து விழுந்து சிரித்தார்கள். கலாப்பிரியாவின் பெயர்க்காரணம் சொன்ன போதும் அப்படியே.

இரண்டாவது அமர்வில் பிரமிள், நகுலன், பசுவய்யா, மனுஷ்யபுத்திரன், விக்கிரமாதித்யன், குட்டிரேவதி, யுவன், முகுந்த் நாகராஜன், என்.டி ராஜ்குமார், அப்பாஸ், ஆத்மாநாம் ஆகியோரின் கவிதைகளை அதிகமாய் விவாதித்தேன். மனுஷ்யபுத்திரனை ஏதோ சொந்த தம்பி போல் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். என்.டியின் வட்டார மொழி அவர்களை வசீகரித்தது. அவரது இரு கவிதைகளின் எதார்த்தம் பாதித்தது கண்களில் தெரிந்தது. அவர் கவிதைகளை எப்படி ஒரு தாளலயத்துடன் வாசிக்க வேண்டும் என்று காண்பித்தேன். அப்பாஸின் “ஒரு பெருவெளி”யை அவர்கள் உள்வாங்கியது ஆச்சரியம் அளித்தது. யுவனின் குள்ளச்சித்தன் சரித்திரத்தில் வரும் ஒரு சம்பவத்தோடு ஒப்பிட்டு நம் வாழ்வில் எப்படி இத்தகைய அனுபவங்கள் ஏற்படுகின்றன என்று சொன்னேன். எதிர்பார்த்தது போல் பெண்களுக்கு பிடித்தமானவராக முகுந்த் இருந்தார். கூட “எனக்கு இரங்கல் கூட்டங்கள் நடத்த வேண்டாம் என்னால் வர முடியாது” என்ற வரி மூலம் நகுலன் சில பெண்களின் ஆதரவையும் புன்னகையையும் பெற்றது ஒரு சின்ன ஆச்சரியம்.

வழக்கம் போல் உரையாடலை முடிக்க மனமின்றி கிளம்பி வந்தேன்.

எஸ்.ஆர்.வி பள்ளியினரின் விருந்தோம்பல் சிறப்பாக இருந்தது. விடிகாலையில் சென்னை வந்தேன். மனைவியும் நாய்க்குட்டியும் இல்லாத பட்சத்தில் கதவை நெருங்கும் முன்னரே என் பூனை மோப்பம் பிடித்து என்னை அழைத்து, உள்ளே வந்ததும் வளைந்த முதுகும் நிமிர்ந்த வாலுமாய் கொஞ்சியபடி வாழ்வில் முதன்முறையாய் என்னை அப்படி வரவேற்றது. அப்படி ஒரு இனிய அனுபவம் முடிவுக்கு வந்தது.