Sunday, July 9, 2017

காந்தியின் கொலையில் காங்கிரஸின் மறைமுக பங்கு?

Image result for காந்தியை கொன்றவர்கள்

   
மனோகர் மல்கோங்கர் எழுதிய “காந்தியை கொன்றவர்கள்” (தமிழில் க.பூர்ணசந்திரன்; எதிர் வெளியீடு) காந்தி கொலை பற்றின ஒரு முக்கியமான கோணத்தை அளிக்கிறது. அது காந்தியின் மரணிக்க வேண்டும் என உள்ளார்ந்து விரும்பியவர்கள் பிரிவினையின் போது இந்தியா திரும்பின அகதிகளும், அவரது இஸ்லாமிய ஆதரவினால் அவர் மீது கோபம் கொண்டிருந்த இந்து மகாசபையினரும் மட்டும் அல்ல. காங்கிரஸ் தலைமையும் தான் என்பது.

 விடுதலைக்கு பின்பான காலத்தில் காந்தி காங்கிரஸுக்கும் கடும் தலைவலியாக மாறிக் கொண்டிருந்தார். காங்கிரஸ் ஆட்சி அதிகாரத்தை துறந்து மக்கள் சேவை அமைப்பாக மாற வேண்டும், காங்கிரஸுக்குள் தலைவர்கள் மேற்கொள்ளும் அதிகாரப் போட்டியும் காட்டும் தன்னல வெறியும் கண்டிக்கத்தக்கது என அவர் அறிக்கைகள் விடுத்துக் கொண்டிருந்தார். ஆரம்பத்தில் நேரு அவருக்கு செல்லப்பிள்ளை. இந்தியாவின் பிரதமராய் நேருவே இருக்க வேண்டும் என அவர் தீர்மானித்தார். ஆனால் நேருவுக்கு கடும் அதிகாரப் போட்டி அளிக்கக் கூடியவராக வல்லபாய் பட்டேல் இருந்தார். படேல் நேருவை விட திறமையான, நடைமுறை விவேகம் மிக்க நிர்வாகியாக இருந்தார். நேருவுக்கும் பட்டேலுக்கும் உரசல் அதிகமாகியது. காந்தியின் இறுதி நாட்களின் போது பட்டேல் தன் துணைப்பிரதமர் பதவியை துறக்க முடிவெடுத்து காந்தியை அணுகி அறிவுரை கேட்டார். காந்தி இக்கட்டத்தில் நேரு மீது சற்று அதிருப்தி கொண்டிருந்தார். அதனால் அவர் பட்டேலை பதவி விலக வேண்டாம் என கேட்டுக் கொண்டார். படேலுக்கும் நேருவுக்கும் இடையில் சுமூக உறவு சாத்தியமேயில்லை என காந்தி அறிந்திருந்தார். அவரது திட்டமென்ன? யாருக்கும் தெரியாது. ஆனால் படேல் அதிகார களத்தில் நீடிக்க வேண்டும் என கேட்டுக் கொண்டதன் வழி அவர் நேருவுக்கு மறைமுகமாய் செக் வைத்தார் என ஊகிக்கலாம்.
 காந்தி கொல்லப் பட்ட போது “ஒளி மறைந்து விட்டது; பாப்பு நம்மை விட்டு பிரிந்து விட்டார்” என நேரு கலங்கினாலும், உள்ளுக்குள் அவர் காந்தியின் இன்மையால் நிம்மதி கொண்டிருக்கவே வாய்ப்பதிகம். ஏனெனில் படேலே பிரதமராக தகுதியுள்ளவர் என காந்தி அறிவித்திருந்தால் நேரு கடும் நெருக்கடியை சந்தித்திருப்பார். தன் கடைசிக் காலத்தில் காந்தி இத்தகைய அதிரடியான, எதிர்பாராத முடிவுகளை எடுப்பவராக இருந்தார்.
இந்தியா-பாகிஸ்தான் பிரிவினையின் போது இந்தியாவிடம் இருந்த செல்வத்தில் ஒரு பகுதியை (55 கோடிகள்) பாகிஸ்தானுக்கு அளிக்க வேண்டும் என ஆங்கிலேய அரசு தெரிவித்தது. அப்போதைக்கு காங்கிரசார் இதை ஏற்றுக் கொண்டாலும் பின்னர் ஜின்னா பிரிவினை கலவரங்களின் போது வன்முறையை இந்துக்களுக்கு எதிராக தூண்டிய முறையும், காஷ்மீருக்குள் இனக்குழுப் படையினரின் வேடத்தில் ராணுவத்தை அனுப்பியதும் நேரு தலைமையிலான அரசுக்கு கடும் கோபத்தையும் சங்கடத்தையும் ஏற்படுத்தியது. ஒரு பக்கம் போர்ச் சூழலின் வன்மம் நெருப்பாய் எரிந்ததென்றால், இன்னொரு பக்கம் வைஸ்ராய் மவுண்ட்பேட்டன் மறைமுகமாய் பாகிஸ்தான் ஆதரவு நடவடிக்கைகள் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார். காஷ்மீருக்கு இந்திய ராணுவம் உடனடியாய் சென்று பாகிஸ்தான் படையினரை எதிர்கொள்ளக் கூடாது என அவர் நேருவை வலியுறுத்தினார். பாகிஸ்தானுடனான போரைத் தடுப்பதே தன் நோக்கம் என அவர் தெரிவித்தாலும், இரு தேசங்கள் இடையிலும் பகைமையை தூண்டி, தான் ஒரு பஞ்சாயத்துத் தலைவராக நடுவில் இருந்து அதிகாரம் செலுத்த வேண்டும் என்பதே பிரித்தானிய அரசின் நோக்கமாய் இருந்திருக்க வேண்டும்.
 இந்தியா மீது போர் தொடுத்த பாகிஸ்தானுக்கு 55 கோடிகள் தர இயலாது என நேருவின் அரசு அறிவித்தது. இப்போது மவுண்ட்பேட்டன் பாகிஸ்தானுக்காய் பரிந்து பேச காந்தியிடம் சென்றார். தார்மீக ரீதியாய் இந்தியா செய்வது தவறு என காந்தி நினைத்தார். மேலும் பணத்தை அளிப்பது இரு நாடுகள் இடையிலும் உள்ள உஷ்ணத்தை தணிக்க உதவும், பாகிஸ்தான் நேசக் கரம் நீட்டும் என அவர் கனவு கண்டார். ஆனால் முக்கியமாய் மவுண்ட்பேட்டனின் பொறியில் காந்தி மாட்டினார். பாகிஸ்தானின் தரகர் மவுண்ட்பேட்டன் என்றால், மவுண்ட்பேட்டனின் அழையா தரகராய் காந்தி அப்பாவித்தனமாய் செயல்பட்டார். மவுண்ட்பேட்டனின் வேண்டுகோளை ஏற்று பாகிஸ்தானுக்கு உடனடியாய் 55 கோடிகள் வழங்கும்படி நேரு அரசை வற்புறுத்தி காந்தி சாகும்வரை உண்ணாவிரதம் இருந்தார். அதாவது இந்திய அரசின் தெளிவான வெளியுறவுத் துறை முடிவில் தேவை இன்றி தலையிட்டு சிக்கல்களை ஏற்படுத்தினார். காந்தியின் தேசம்தழுவிய தாக்கத்தைக் கண்டு அஞ்சியும், அவர் மீதுள்ள பக்தியினாலும் காங்கிரஸ் தலைவர்கள் நேருவின் தலைமையின் காந்தி முன் அடிபணிந்தனர். எதிரி நாட்டுக்கு பணம் அளிக்க முன்வந்தனர். இந்த தருணத்தில் தான் கோட்சேயும் அவரது நண்பரான ஆப்தேயும் காந்தி ஒரு தேச துரோகி என்றும், அவரைக் கொல்ல வேண்டும் என்றும் முடிவெடுக்கிறார்கள்.
நாம் பொதுவாக காந்தியின் உண்ணாவிரதம் எப்படி இந்து மகாசபையினரிடம் கொலைவெறியைத் தூண்டியது என்பதைப் பற்றி அதிகம் பேசியிருக்கிறோம். ஆனால் காங்கிரசினாரிடம் எப்படியான எரிச்சலை அது ஏற்படுத்தி இருக்கும் என கவனிப்பதில்லை. அதுவும், ஒரு பக்கம் படேல், இன்னொரு பக்கம் மவுண்ட்பேட்டனும் காந்தியும் என நேரு இரு பக்கமும் இடி வாங்கிக் கொண்டிருந்த காலகட்டம் அது. அப்போது தான் காந்திக்கு எதிரான முதல் கொலைமுயற்சி நடக்கிறது. 1948 ஜனவரி மாதம் 20 அன்று கோட்சே மற்றும் ஆப்தேவின் வழிகாட்டலின் கீழ் மதன்லால் பாவா, கார்க்கரே, கோட்சேவின் தம்பி கோபால், அவர்களுக்கு ஆயுதம் வழங்கிய பாட்ஜெ, பாட்ஜெவின் வேலையாள் சங்கர் ஆகியோர் காந்தியின் பிர்லா ஹவுஸுக்கு சென்று, காந்தி பிரார்த்தனைக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட போது குண்டு வெடித்தனர். குண்டுவெடிப்பு ஏற்படுத்தும் குழப்பத்தில் மக்கள் கலைந்து ஓட, அப்போது காந்தியின் சுற்றி நின்று அவர் மீது குண்டுகள் வீசவும் துப்பாக்கியால் சுடவும் திட்டமிட்டிருந்தார்கள். பாட்ஜெ முதலில் பதற்றத்தில் செயலற்று போகிறார். குண்டு வெடித்ததும் அவர் திட்டத்தில் இருந்து பின்வாங்கி தன் வேலையாளுடன் ஓடித் தப்பிக்கிறார். பிறரும் ஓட்டமெடுக்கிறார்கள். இப்படி காந்தியின் மீதான முதல் கொலை முயற்சி தோல்வியடைகிறது. மதன்லால் மட்டும் தப்பிக்க வழிதெரியாமல் பிர்லா ஹவுஸுக்குள் மாட்டிக் கொண்டு போலீசாரால் கைது செய்யப்படுகிறார். அவரை போலீசார் கடுமையாய் சித்தரவதை செய்து சில தகவல்களை பெறுகிறார்கள்.
 கொலைமுயற்சியில் கார்க்கரே மற்றும் இந்து ராஷ்டிரா எனும் ஹிந்து மகாசபை பத்திரிகையின் எடிட்டரும் (கோட்சே) சம்மந்தப்பட்டிருக்கிறார்கள், தான் பிடிபட்டதனால் காந்தி தப்பிக்க போவதில்லை, தன் கூட்டாளிகள் திரும்ப வந்து காந்தியை கொல்வார்கள் என மதன்லால் போலீசாரிடம் சொல்கிறார். அது மட்டுமல்ல, மதன்லால் முன்பு பேராசிரியர் ஜெயின் என்பவரின் புத்தகங்களை விற்கும் முகவராக இருந்தவர். அந்த பரிச்சயம் காரணமாய், அவர் ஜெயினை சென்று கண்டார். அப்போது காந்தியை கொல்ல தாமும் தமது நண்பர்களூம் திட்டமிட்டுள்ளதை சொன்னார். காந்தி மீதான கொலைமுயற்சி நடந்த சேதி கிடைத்ததும் ஜெயின் கடும் நெருக்கடியில் உழல்கிறார். மனசாட்சி உறுத்த, அவர் தானறிந்த உண்மையை தெரிவிக்க அப்போதைய மத்திய உள்துறை அமைச்சரும் காவல்துறை இலாக்காவின் பொறுப்பை மேற்கொண்டிருந்தவரான மொரார்ஜி தேசாயை சந்திக்கிறார். ஜெயின் தான் வந்துள்ள காரணத்தை சொன்னதும் மொரார்ஜி அவரிடம் இருந்து எழுத்துபூர்வமான அறிக்கையை பெறாமல், தனிப்பட்ட முறையில் விசாரித்து தகவல்களை அறிகிறார். இதை அடுத்து, அவர் காந்தியின் கொலைத்திட்டத்தில் சம்மந்தப்பட்டவர்களைப் பற்றி வெளியே அறிவிக்காமல் அதை ரகசியமாய் வைக்கிறார். அவர் மும்பை துணை கமிஷ்னரான ஜெ.டி நகர்வாலாவை அழைத்து ஜெயின் அளித்த தகவல்களை ஒட்டி விசாரிக்க சொல்கிறார். குறிப்பாக இந்து மகாசபையின் தார்மீகத் தலைவரான சாவர்க்கருக்கும் காந்தி கொலைமுயற்சிக்குமான தொடர்பு பற்றி விசாரித்து வழக்குக்கான சாட்சியங்களை சேகரிக்க கேட்கிறார்.
 மொரார்ஜியின் அறிவுறுத்தலின் படி சாவார்க்கரை கண்காணிக்கத் துவங்கும் நகர்வாலா, மதன்லாலும் ஜெயினும் குறிப்பிட்ட பிற குற்றவாளிகளை கைது செய்ய எந்த முயற்சியும் எடுப்பதில்லை. இது தான் இந்த வழக்கில் சுவாரஸ்யமானது.
அதாவது, காந்தியின் மீதான கொலைமுயற்சிக்கு முன்பும் பின்பும் அது குறித்த தகவல்கள் பரவி இருந்தன. ஆனால் அக்கொலை நடக்க வேண்டும் என ஆட்சியாளர்களும் காவலர்களும் ஒரே சமயம் காத்திருந்தது போல் தெரிகிறது.
கொலைமுயற்சிக்கு முன்பு சதிகாரர்கள் தில்லியில் தங்கியிருந்த மெரினா ஹோட்டல் அறையில் இந்து மகாசபையின் அஷுதோஷ் லஹிரியின் அறிக்கை ஒன்று போலீசாருக்கு கிடைக்கிறது. ஆனால் போலீசார் மதன்லால் குறிப்பிட்ட குற்றவாளியான அந்த எடிட்டர் யார் என லஹிரியிடம் விசாரிக்க வில்லை. தில்லி காவல் அதிகாரிகளான ஜஸ்வந்த் சிங் மற்றும் பால்கிஷன் இந்த எடிட்டர் யாரென விசாரிக்க மும்பை செல்கிறார்கள். ஆனால் மும்பையில் துணை கமிஷ்னர் நகர்வாலா அவர்களை திரும்ப செல்ல பணிக்கிறார். மதன்லாலும் ஜெயினும் குறிப்பிட்ட கார்க்கரே மற்றும் பத்திரிகை எடிட்டரைப் பற்றி விசாரிக்க மறுத்த நகர்வாலா இரு அதிகாரிகளையும் வீட்டுக்காவலில் வைக்கிறார். மும்பை போலீசார் அப்போது ஒரே தொலைபேசி அழைப்பின் மூலம் அந்த எடிட்டர் கோட்சே என அறிந்திருக்க முடியும். கார்க்கரே அப்போது பூனேவில் தன் வீட்டில் தான் பதுங்கி இருந்தார். அவரையும் சுலபத்தில் கைது செய்திருக்க முடியும். ஆனால் காந்தியின் மீதான அடுத்த தாக்குதல் நடைபெறுவதற்கான அத்தனை கதவுகளையும் திறந்து வைக்கும் ஆவலுடன் மும்பை காவல்துறை அவ்வேளையில் இருந்ததாக தெரிகிறது.
இன்ஸ்பெக்டர் ஜெனரலான சஞ்சீவி இந்த சந்தர்பத்தில் ரானா எனும் காவல் அதிகாரியிடம் மும்பை சென்று குற்றவாளிகளைப் பற்றி விசாரித்து கைது செய்யும்படி பணிக்கிறார். அவர் மும்பை வந்து நகர்வாலாவை சந்தித்து அவரது விருந்தாளியாக தங்குகிறார். நகர்வாலா அவரிடம் காந்தியை கொல்ல எந்த சதித்திட்டமும் இல்லை என வலியுறுத்துகிறார். அவர் தில்லிக்கு போன் செய்து சஞ்சீவியிடம் தன் பார்வையை தெரிவிக்கிறார். யாரையும் கைது செய்ய அவசியமில்லை என்கிறார். சஞ்சீவி அவரிடம் இது சம்மந்தமாய் அறிக்கை அனுப்ப கேட்கிறார். நகர்வாலா மூன்று நாட்கள் கழித்து அறிக்கை அனுப்புகிறார். காந்தி கொல்லப்பட்ட அன்று சஞ்சீவிக்கு அறிக்கை வந்து சேர்கிறது. அதில் காந்தியை “கடத்துவதற்காக” ஹிந்துமகாசபையினர் திட்டமிட்டிருப்பதாய் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
நகர்வாலா விடாப்பிடியாய் கொலைத்திட்டத்தை ஏன் மறுத்தார்? ஏன் அடிப்படை விசாரணை மேற்கொள்ள வந்த அதிகாரிகளை தடுத்தார்? ஏன் அவர்களை வீட்டுக்காவலில் வைத்தார்? காந்தியின் மீதான கொலைத்திட்டத்தை  தடுக்கக் கூடாது என காங்கிரஸ் தலைமையிடம் இருந்து அவருக்கு கட்டளை ஏதும் வந்ததா?
முதல் தோல்வி தோல்வியடைந்த நிலையில் ஜனவரி 30 அன்று கோட்சே தனித்து படுகொலையை நிகழ்த்த முடிவெடுக்கிறார். அவர் தான் கொல்லப் போகிறார் என தகவல் வந்தும், காவல்துறையினர் தடுக்காத நிலையில் மிக சுலபமாய் கோட்சே தன் முயற்சியில் வெற்றி காண்கிறார். அதன் பிறகு அவர் சரணடைகிறார்.
மேற்சொன்ன இவ்வளவு தவறுகள் செய்த நகர்வாலாவிடம் தான் காந்தி கொல்லப்பட்ட பின்பு விசாரணையின் மொத்தப் பொறுப்பும் ஒப்படைக்கப்பட்டது. விசாரணையின் போது அவரது முழுகவனமும் சாவார்க்கரை பிரதான குற்றவாளியாக வடிவமைப்பதில் இருந்திருக்கிறது. சாவார்க்கர் பின்னர் விடுவிக்கப்படுகிறார். காந்தி கொலை வழக்கில் ஆயுதம் வாங்க உதவியரும், கொலை முயற்சியில் தீவிரமாய் பங்கெடுத்தவருமான பாட்ஜெ என்பவர் அப்ரூவராக மாற்றப்படுகிறார். இதில் நகர்வாலாவின் பங்கு முக்கியமானது. பாட்ஜெவை மன்னிக்கும் அதிகாரம் நீதிபதிக்கு வழங்கும் படி சட்டதிருத்ததை காங்கிரஸ் கொண்டு வருகிறது. விளைவாக பாட்ஜெ விடுவிக்கப்படுவதுடன் அவருக்கு அரசு சார்பில் ஒரு வீடும், ஓய்வூதியமும் வழங்கப்பட்டது. காந்தியை கொல்ல முயன்ற ஒருவருக்கு, சதித்திட்டத்தில் முக்கிய பங்காற்றிய ஒருவருக்கு இவ்வளவு வசதிகளை ஏன் ஒரு அரசு பண்ணிக் கொடுக்க வேண்டும்? காந்தி கொலையாளிகள் தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் காங்கிரஸ் தலைமை உண்மையில் தீவிரமாக இருந்ததா?
அக்காலகட்டத்தில் காங்கிரஸுக்கு ஒரு முக்கிய போட்டி கட்சியாக ஹிந்து மகாசபையினர் திகழ்ந்தனர். காந்தி கொலை நிகழ்வது இரு விதங்களில் காங்கிரஸுக்கு அனுகூலம். 1) ஒவ்வொரு அரசு முடிவிலும் காந்தி தலையிட்டு உண்ணாவிரதம் இருந்து, தலைவலி கொடுக்க மாட்டார். காங்கிரஸ் தலைவர்கள் மீது கடும் விமர்சனம் கொண்டிருந்த அவர் உயிருடன் இருந்து எதிர்காலத்தில் காங்கிரஸ் தலைமைக்கு எதிராக மக்களைத் தூண்டும் முடிவுகள் எடுக்க மாட்டார். 2) காந்தியை கொன்றவர்கள் எனும் பழியை சுமத்தி ஒரேயடியாய் இந்து மகாசபையினரை ஒழித்துக் கட்ட முடியும்.
காந்தி கொலைவழக்கு முடிந்ததும், விசாரணையில் கடும் முட்டுக்கட்டைகள் போட்டு, படுகொலை நடக்க வசதி பண்ணிய நகர்வாலா போலீஸ் சூப்பரிண்டெண்டாக பதவி உயர்வு பெற்றார். இது சந்தேகம் கிளப்புகிறது.
காந்தி கொலையுண்டதாக செய்தி பரவியதும் மவுன்பேட்டனிடம் ஒருவர் வந்து “காந்தியை ஒரு இஸ்லாமியர் கொன்றது உண்மைதானா?” என கேட்கிறார். மவுண்ட்பேட்டன் உடனே “முட்டாள், காந்தியை கொன்றது ஒரு இந்து” என்கிறார். மவுண்ட்பேட்டனின் சமயோஜித புத்திக்காக உதாரணமாய் இந்த சம்பவத்தைக் கூறுவார்கள். அப்போது கோட்ஸே பிடிபட்ட சேதி மவுன்ட்பேட்டனுக்கு வந்து சேரவில்லை. ஆனாலும் அவர் மதக்கலவரத்தை தடுக்கும் நோக்கில் கொலையாளி இந்து என சொன்னதாக கூறுவார்கள். “காந்தியை கொன்றவர்கள்” நூல் படித்த பின் எனக்கு இந்த கோணம் மீதும் ஐயம் ஏற்படுகிறது. மொரார்ஜி தேசாய்க்கு தெரிந்த சேதி நேருவுக்கு தெரியாமல் இருந்திருக்குமா? மவுண்ட்பேட்டனுக்கு தெரியாமல் இருந்திருக்குமா? காந்தியை கொல்லப் போவது கோட்ஸே என கொலை நடக்கும் முன்னரே மவுண்ட்பேட்டன் தெரிந்து கொண்டிருப்பாரோ?


No comments: