Tuesday, April 25, 2017

அன்புள்ள எஸ்.ராமகிருஷ்ணனுக்கு


 Image result for தேவதச்சன்
அன்புள்ள எஸ்.ராமகிருஷ்ணனுக்கு
கடந்த ஞாயிறன்று நடந்த (நீங்கள் ஒருங்கிணைத்த) தேவதச்சன் கருத்தரங்கில் நான் பேசிய சில கருத்துக்கள் உங்களுக்கு உவப்பற்று இருந்தன. நான் பேசி அமர்ந்தபின் நீங்கள் மேடையில் என் பேச்சை கடுமையாய் கண்டித்தீர்கள். அயோக்கியத்தனமான பேச்சு என்றீர்கள். நான் மிகவும் மதிக்கிற, நேசிக்கிற எழுத்தாளர் என்ற முறையில் என் கருத்துக்கள் உங்களை கோபமூட்டியது கண்டு நான் மிகவும் வருந்தினேன். அதற்காக என் வருத்தங்களை மன்னிப்பை இங்கே தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
அதே நேரம் (நீங்கள் எதிர்பார்ப்பது போலவே) எனக்கு சில வினாக்கள் எழுகின்றன.

1)   நான் தேவதச்சன் போன்ற ஒரு மகாகவியை “பெயர் சொல்லக் கூட தகுதியற்ற” ஒரு வணிக எழுத்தாளனுடன் (தபு சங்கர்) ஒப்பிட்டதாய், அதுவும் தேவதச்சன் பார்வையாளர்கள் மத்தியில் இருக்கையிலே பேசியதாய் குறிப்பிட்டீர்கள். எனக்கு இது மிகவும் ஆச்சரியம் அளித்தது. முதலில் நான் ஒரு எழுத்தாளனை இன்னொரு எழுத்தாளனுடன் ஒப்பிடவில்லை. தபுசங்கரின் ஒரு வரியை மட்டுமே தேவதச்சனைப் பற்றி பேசுகையில் குறிப்பிட்டேன். ஒருவரை மற்றொருவருடன் ஒப்பிட்டால் அவர் ஒப்பிடத்தக்கவர் (comparable) ஆவதில்லை. இரண்டும் வெவ்வேறு. இது ஏன் உங்களுக்குப் புரியவில்லை என்று இரண்டு நாட்களாய் நான் என் மண்டையை உடைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

அப்போது தான் எனக்கு சில விசயங்கள் புரிந்தன. நீங்கள் என் பேச்சை முழுமையாய் பின் தொடரவில்லை. அங்கங்கே சில வினாடிகள் மட்டுமே கவனித்திருக்கிறீர்கள். அதை வைத்து ஒரு கருத்துநிலையை உருவாக்கி இருக்கிறீர்கள். நான் ஹெய்டெக்கரில் இருந்து பேச்சை ஆரம்பித்தேன். மொழியின் கட்டுமானங்களை உடைப்பது தேவதச்சனின் முக்கியமான பங்களிப்பு என்று திரும்ப திரும்ப சொன்னேன். அதே பணியை வேறொரு நிலையில் தபு சங்கர் அவ்வரியில் செய்திருப்பதாய் கருதுவதால் தான் அவர் பெயரையும் குறிப்பிட்டேன். விழி-வழி போன்ற சந்த விளையாட்டையும் தேவதச்சன் செய்வதை நான் குறிப்பிட்டேன். அந்த காரணத்துக்காகத் தான் வைரமுத்துவையும் அங்கு குறிப்பிட்டேன். மீண்டும் சொல்கிறேன். மூவரும் ஒரே நிலையிலான எழுத்தாளர்கள் என்பதல்ல நான் கூறுவது. ஆனால் வெகுஜன எழுத்தாளர்களின் மொழிவிளையாட்டை தேவதச்சன் பிரக்ஞைபூர்வமாய் செய்வதாய் நினைக்கிறேன் என்பதால் தான் ஒப்பிட்டே. இதை நான் மேடையில் சொல்லவும் செய்தேன்.. (இதை ஒன்று நீங்கள் கவனிக்கவில்லை, அல்லது நான் சரிவர விளக்கவில்லை.)
இவ்வாறு மொழிவிளையாட்டு மூலம் தான் தேவதச்சன் மொழிக்குள் காலம், வெளி சார்ந்து நாம் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் கட்டுமானங்களை உடைக்கிறார். இது மொழியின் முக்கியமான வேலை என ஹெய்டெக்கர் கருதுகிறார். மத்-தியானம் என தேவதச்சன் ஒரு சொல்லை உடைப்பது இதனாலே. இதை நகுலன், தேவதேவன், கலாப்ரியா, பசுவய்யா, கல்யாண்ஜி, பிரமிள், விக்கிரமாதித்யன், ஏன் இன்று எழுதும் மனுஷ்யபுத்திரன் கூட செய்வதில்லை. ஏனென்றால் தீவிர இலக்கியத்தில் இம்மாதிரி சொல் விளையாட்டுகள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. வெகுஜன எழுத்தாளர்களே இதை செய்கிறார்கள். ஆனால் இன்றைய பின்நவீனத்துவ எழுத்தில் இதற்கு ஒரு முக்கிய இடம் உள்ளது. அவ்வகையில் தேவதச்சன் ஒரு முக்கிய பின்நவீனத்துவ படைப்பாளி ஆகிறார் என்றேன். இது என்ன தவறு உள்ளது?

நான் பேசிதைத் தொடர்ந்து இரண்டு முக்கியமான மூத்த எழுத்தாளர்கள் என்னிடம் பேசினார்கள். இருவருமே தேவதச்சனை தனிப்பட்ட முறையில் அறிந்தவர்கள். தேவதச்சன் வெகுஜன எழுத்தை கவனமாய் வாசிக்கிறார். அவருக்கு அதில் மிகுந்த ஆர்வம் உண்டு. அவர் தெரிந்தே வெகுஜன எழுத்தின் சில தந்திரங்களை இலக்கிய எழுத்தில் கொணர்கிறார் என அவர்கள் தெரிவித்தனர். நீங்கள் பேசியதை தேவதச்சன் ரசித்திருக்கவே வாய்ப்பதிகம் என அவர்கள் என்னிடம் சொன்னார்கள்.
இன்றைய விமர்சகர்கள் இலக்கிய எழுத்து, வெகுஜன எழுத்து என பிரித்துப் பார்ப்பதில்லை. எளிய விளம்பர வாக்கியங்களை முன்வைத்தே பெரும் ஆய்வுகள் நடக்கின்றன. கட்டிட அமைப்பு, ஒரு மனிதன் தன் வீட்டுக்குள் பொருட்களை அடுக்கி வைக்கும் விதத்தை வைத்தே கூட தத்துவ ஆய்வுகள் நடக்கும் காலம் இது. போன வருடம் சென்னை பல்கலையில் ஒரு மாணவி நவீன சேலைகள் பற்றி ஆய்வு செய்து இலக்கியத்தில் முனைவர் பட்டம் வாங்கினார். அவர் தன் உரையில் முக்கியமான இலக்கியவாதிகளையும் கருத்தாளர்களையும் தாராளமாய் குறிப்பிட்டார். நீங்கள் அன்று மேடையில் இருந்திருந்தால் அவருக்கு பட்டம் வழங்கப்படுவதை தடுத்திருப்பீர்களா?

ஸிஸெக் ஒரு முக்கியமான சமகால தத்துவ சிந்தனையாளர். கார்ல் மார்க்ஸ், லகான், இமானுவல் காண்ட் ஆகியோர் அவரது முன்னோடிகள். அவர் பேட்மேன் படங்களைப் பற்றி விரிவாய் ஆய்வு செய்து எழுதுகிறார். அவர் கீஸ்லாவஸ்கி பற்றி எழுதுவதில்லை. அவர் கமர்ஷியல் படங்கள் பற்றி எழுதி தத்துவ முன்னோடிகளை அவமதிப்பதாய் யாரும் கூறுவதில்லை.

2)   பிரதியே முக்கியம், படைப்பாளி அல்ல எனும் நிலைப்பாட்டுக்கு விமர்சகர்கள் வந்து கிட்டத்தட்ட அரைநூற்றாண்டி ஆகி விட்டது. ஆனால் (தமிழில் பின்நவீனத்துவ எழுத்தை முன்னெடுத்த ஆளுமைகளில் ஒருவரான) நீங்கள் ஏன் தேவதச்சனின் வரிகளை உலக கவிஞர்களுடன் மட்டுமே ஒப்பிட வேண்டும் என அடம் பிடிக்கிறீர்கள் என புரியவில்லை. தேவதச்சனின் கவிதைகளை விமர்சித்து அடுத்த நிலைக்கு கொண்டு செல்வதற்கு உங்களது இந்த பிடிவாதம் தடையாக இருக்கிறது என்பதை நீங்கள் உணர வேண்டும்.

3)   அடுத்து தேவதச்சனுடன் ஒப்பிடத்தக்க ஒரு உலகக் கவிஞர் கூட உங்களுக்கு கிடைக்கவில்லையா என கோபமாய் என்னை நோக்கி கேட்டீர்கள். இது முழுக்க நிலைப்பாடு சம்மந்தப்பட்ட பிரச்சனை. நீங்கள் ரசனை மரபில் வருகிறீர்கள். உங்களுக்கு பிடித்த எந்த உலகக் கவிஞனையும் தமிழ்க் கவிஞனுடன் ஒப்பிடுவீர்கள். பல வருடங்களுக்கு முன்பு கா.நா.சு செய்ததையே இப்போது நீங்கள் செய்கிறீர்கள். உங்களுக்கு பகுப்பாய்வில் நம்பிக்கை இல்லை. வகைப்படுத்துவதில், மொழியியல் ஆய்வில் விருப்பம் இல்லை. ரசனை மட்டுமே உங்கள் அளவுகோல். நான் நேர்மாறானவன். மொழி, வடிவம், தொனி, கருத்துநிலை / தத்துவம் ஆகிய அளவுகளில் மட்டுமே நான் படைப்பாளிகளை ஒப்பிடுவேன். உதாரணமாய், நான் மனுஷ்யபுத்திரனின் கவிதைகளை எந்த நவீன கவிஞனிடமும் ஒப்பிட முடியாது என்று சொல்லி, அவரை இங்கிலாந்தில் பதினேழாம் நூற்றாண்டில் எழுதிய முக்கிய மெட்டாபிஸிக்கல் கவிஞர்களுடன் ஒப்பிட்டு எழுதினேன். தமிழவன் ஒருமுறை மனுஷை பாரசீக கவிஞர்களுடன் ஒப்பிட முடியும் எனக் கூறினார். இது மனுஷை அவமதிப்பதாகாது. மனுஷும் அப்படி கருதவில்லை. சமீபத்தில் நிக்கொனர் பார்ராவுடன் மனுஷை ஒப்பிட்டு சாரு எழுதிய போது பெருந்தேவி அந்த ஒப்பீடு தவறு என்றார். இதன் பொருள் மனுஷ் உயர்வான கவி அல்ல என்பதல்ல. மொழி மற்றும் கருத்தாக்க அளவுகளில் அவரை ஒரு குறிப்பிட்ட படைப்பாளியுடன் பொருத்த முடியாது என்பதே.
தமிழில் ஒரு சிக்கல் உள்ளது. நாம் முக்கியமாய் கருதுகிற படைப்பாளிகளை ஒரு உலகப் படைப்பாளியுடன் ஒப்பிட வேண்டும் என தவிக்கிறோம். (இது நமது காலனிய அடிமை மனநிலையில் இருந்து வருகிறதா எனத் தெரியவில்லை.) எந்த பகுப்பாய்வும் இன்றி உலகின் அனைத்து சிறந்த படைப்பாளிகளுடனும் இங்குள்ள படைப்பாளிகளை ஒப்பிடுகிறோம். இது ஒரு நிலைப்பாடு. இது தவறு என நான் கூறவில்லை. ஆனால் இப்படி மட்டுமே செய்ய வேண்டும் என கோருவது ஒரு வன்முறை. ஒரு சிக்கல் இதையே உங்களிடம் மேடையில் நான் கண்டேன். தேவதச்சனை ஐரோப்பிய கவிகளுடன் ஒப்பிட மாட்டேன் எனக் கூறியதை நீங்கள் தேவதச்சனை அவமதிப்பதாய், மட்டம் தட்டுவதாய் முழுக்க தவறாக புரிந்து கொண்டீர்கள். உங்களைப் போன்றே நானும் ஏன் தமிழ்க்கவிஞன் ஒரு உலகக்கவிஞன் என்று ஒப்பிட்டு பாராட்டும் பணியை செய்யவில்லை என குழம்பினீர்கள். நான் பகுப்பாய்ந்து தேவதச்சனை ஜப்பானிய, சீன கவிஞர்களுடன் பொருத்துவதே சரியாக இருக்கும் என கூறினேன். (தேவதச்சனே தன் ஏற்புரையில் தான் ஐரோப்பிய கவி மரபில் வரவில்லை என கூறினார்.)

 எனக்கு தமிழ்க் கவிஞன், ஐரோப்பிய கவிஞன், உயிர்மை, காலச்சுவடில் எழுதும் கவிஞன், விகடன், குங்குமத்தில் எழுதும் கவிஞன் என பாகுபடுத்தி, ஒருவர் மேலானவர், இன்னொருவர் “பெயர் குறிப்பிடக் கூட தகுதியற்றவர்” என தீட்டு பார்ப்பதில் விருப்பம் இல்லை. எழுதப்படுவதும் அனைத்தும் ஒரு கலாச்சார பிரதி என்ற நிலையில் எனக்கு முக்கியமானவையே. நான் தினத்தந்தி செய்தியை கூட கவனமாய் படித்து, அதன் சொற்களை, அவற்றின் அடுக்கை ஆய்வு செய்ய விருப்பம் கொள்வேன். அதே ஆர்வத்துடன் தான் பிரமிளையும், தேவதச்சனையும் படிப்பேன். நான் சமீபத்தில் சுஜாதாவின் மொழி பற்றி ஆய்வு செய்யும் கட்டுரை ஒன்றை எழுதினேன். அதில் சுஜாதாவும், அசோகமித்திரனும் அமெரிக்க மினிமலிஸ பாணியை பின்பற்றுபவர்கள்; இருவருக்குமான வித்தியாசங்கள் என்ன என விவாதித்திருக்கிறேன். அதைப் படித்து விட்டு அசோகமித்திரனும் சுஜாதாவும் ஒன்றா, இது அசோகமித்திரனுக்கு செய்யும் அவமானம் அல்லவா என ஒருவர் கோபப்பட்டால் அது அபத்தம் அல்லவா? கடந்த ஐம்பது வருடங்களில் எழுதப்பட்ட எந்த விமர்சனத்தையும் படிக்காத ஒருவர் தான் அப்படி கேட்க முடியும்.
4) நான் நிச்சயம் ரில்கேவின் கவிதைகளுடன் தேவதச்சனின் கவிதைகள் பொருந்துவதாய் கூற மாட்டேன். காரணம் அக்கவிதைகளின் வடிவம், மொழி, தொனி, தத்துவம் வேறுவேறு. நீங்கள் பேசும் போது குறிப்பிட்ட உலக கவிகளுடன் நான் தேவதச்சனை ஒப்பிட இயலாது என மறுத்தது உங்களுக்கு கோபமூட்டியிருக்கலாம் என்பது எனக்குப் புரிகிறது. ஆனால் உங்களைப் போன்றே அனைவரும் யோசிக்க, கவிதையை வாசிக்க வேண்டும், நிலைப்பாடு எடுக்க வேண்டும் என நீங்கள் எதிர்பார்ப்பது தவறு அல்லவா?

4)   பகுப்பாய்வு செய்யும் போது ஒரு முடிவை எடுக்க வேண்டி வரும். அதை தவிர்க்க முடியாது. ”முடிவுகளுடன் கவிதைக்குள் வரக் கூடாது” என நீங்கள் மேடையில் எனக்கு திரும்பத் திரும்ப வலியுறுத்தினீர்கள். ரசனை மரபில் முடிவுகள் இல்லை; ஏற்பும் நிராகரிப்புமே உண்டு. ஆனால் நான் ரசனை மரபில் வரவில்லை. நான் தேவதச்சனின் கவிதைகளை ரசித்து உயரத்தில் தூக்கி வைக்க வரவில்லை. அவரை அறிவார்ந்து புரிந்து கொள்ளவே வந்திருக்கிறேன். நான் முடிவுகளுக்கு வந்தாகவே வேண்டும். அது தவிர்க்க முடியாதது. உங்களைப் போன்றே நானும் ரசித்து பாராட்ட மட்டுமே செய்ய வேண்டும் என ஏன் எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?

5)   இப்படி, நான் பேசியது உங்களுக்கு உவப்புறாமல் போனதற்கு காரணம் நம் நிலைப்பாடுகள், நம் வாசிப்பு உபகரணங்கள் மாறுபட்டவை என்பதே. நான் தேவதச்சனை உள்வாங்கி ஆழமாய் பேச தயாரிக்கிறேன். உழைக்கிறேன். எனக்கு கிடைத்த ஒரே ஓய்வு நாளில் நீங்கள் கேட்டுக் கொண்டதற்கு இணங்க கருத்தரங்கில் கலந்து கொண்டே விரிவாக பேசுகிறேன். அதற்கு நீங்கள் என்னை ஏன் அயோக்கியன் என அழைக்க வேண்டும்? அறிவார்ந்த முரண்பாடு எப்படி அயோக்கியத்தனம் ஆகும்? நீங்கள் ரசனைவாதியாக இருக்கையில் நான் பகுப்பாய்வாளனாக இருப்பது எப்படி அயோக்கியத்தனமாக இருக்கும்? அப்படி என்றால் என்னைப் போன்று கடந்த முப்பது வருடங்களாய் எழுதும் விமர்சகர்கள் அத்தனை பேரும் அயோக்கியர்களா?

நான் பேசி அமர்ந்த போது மேடையில் அமர்ந்திருக்கிறவர்களே என்னை வந்து கைகுலுக்கி பாராட்டினார்கள். நீங்கள் என்னை கடுமையாய் கண்டித்து பேசிய போது அரங்கம் முழுக்க அதிர்ச்சியே நிலவியது. ஏனென்றால் என்ன பிரச்சனை என்றே பலருக்கும் புரியவில்லை. ஆனால் நீங்கள் பேசி முடித்த பின் ஒருவேளை நான் தவறான ஒப்பீடு செய்து தேவதச்சனை அவமதித்ததாய் சிலர் கருதி இருக்கலாம். அது நியாயமற்றது அல்லவா? நான் அங்கேயே என் எதிர்ப்பை தெரிவித்திருக்க முடியும். அல்லது வெளியேறி இருக்க முடியும். உங்கள் மீது பெருமதிப்பு கொண்டவன் என்கிற முறையிலேயே, நீங்கள் எழுத வராவிட்டால் நான் எழுத்துலகுக்கே வந்திருக்க மாட்டேன் என்பதாலேயே, அதை தவிர்த்தேன்.

ஒரு கருத்தரங்கில் எல்லாரும் உங்களை ஒட்டி, உங்களை பிரதிபலித்தே பேச வேண்டும் என நீங்கள் எதிர்பார்த்தல் ஆகாது. அதே போல் ஒரு கருத்தரங்கில் ஒரு விசயத்தை ஸ்தாபிக்கும் நோக்கமும் கொள்ளக் கூடாது. நீங்கள் தேவதச்சனை ஒரு உன்னத படைப்பாளியாக, உலகின் ஆகச்சிறந்த கவியாக முன்வைப்பதற்காக ஒரு கருத்தரங்க அரங்கை பயன்படுத்தக் கூடாது. விருப்புவெறுப்பின்றி ஒரு படைப்பை அலசி ஆராய்வதே ஒரு கருத்தரங்கின் நோக்கம். அரங்கை ஒருங்கிணைப்பவர் ஒரு பேச்சாளனின் தர்க்கப் பிழைகளை சுட்டிக் காட்டலாம். ஆனால் என் பேச்சில் தர்க்கப்பிழை இல்லை. நோக்க வேறுபாடு மட்டும் தான். உங்களுக்கு தேவதச்சன் மீதுள்ள மட்டற்ற அன்பும், பக்தியும் உங்களை கோபப்பட வைத்தது. உங்கள் எதிர்பார்ப்புக்கு துளி மீறி யார் ஒரு சொல் கூறினாலும் நீங்கள் அப்படியே சினம் கொண்டிருப்பீர்கள். முன்பு அரசியல் மேடையில் அதிமுகவினர் ஜெயலலிதாவை நடத்தியது போல இலக்கிய கருத்தரங்கில் தேவதச்சனை நடத்த வேண்டும் என எதிர்பார்க்கிறீர்கள். இதெல்லாம் எனக்கு இதுவரை தெரியாது. மன்னிக்க வேண்டும்.

மன்னிக்க வேண்டும். இனிமேல் நீங்கள் அமரும் மேடைகளில் பின்நவீனத்துவ ஆய்வு முறைமைகளை தவிர்க்கிறேன். உங்களை எந்த விதத்திலும் காயப்படுத்த நான் விரும்பவில்லை. உங்களை மிகவும் மதிக்கிறேன். அதனால் தான்!

அன்புடன்

ஆர். அபிலாஷ்

Friday, April 14, 2017

எண்டமூரி வீரேந்திரநாத் – துளசி தளம்

Image result for எண்டமூரி வீரேந்திரநாத் துளசி தளம்

எனக்கு வணிக நாவல்கள் படிப்பதில் தனி ஆர்வம். தட்டையான மொழி, மிகையான சித்தரிப்பு, லாஜிக் சொதப்பல்களை மீறி அந்நாவல்களின் செண்டிமெண்டுகள், அவற்றில் பொதுமக்களின் உளவியல் தெரியும் விதம், வடிவம் ஆகியற்றை கவனிக்க பிடிக்கும். நேற்று அப்படித் தான் எண்டமூரி வீரேந்திரநாத்தின் “துளசி தளம்” என்ற பேய் / திகில் நாவல் படித்தேன். மூன்னூற்று சொச்சம் பக்கங்கள். ஆனால் அரைநாளில் படிக்கும் விதம் விருட்டென்று பறக்கும் கதை.

மறைந்து வாழும் மதவாதம்


Image result for modi rss flagImage result for ambedkar

இன்றைய ஆங்கில ஹிந்துவில் சஞ்சய் ஹெக்டெ அம்பேத்கரின் அரசியலமைப்பு சட்டத்தில் சேர்க்கப்பட்ட பசுவதையை குற்றமாக்கும் சட்டப்பிரிவை பற்றி ஒரு நடுப்பக்க கட்டுரை எழுதியிருக்கிறார். முக்கியமான விவாதம் இது. அம்பேத்கர் தனிப்பட்ட முறையில் பசுவை புனிதமாக்குவது தீண்டாமையை வலுப்படுத்தும் செயல் என நம்பியவர். அவர் அதை தன் The Untouchables: Who Were They and Why They Became Untouchables? என்ற நூலிலும் பதிவு செய்கிறார். மாட்டுக்கறி உண்பதே தலித்துகள் மீதான குற்றச்சாட்டாக வைத்து அவர்களை பிராமணர்கள் தீண்டத்தகாதோர் ஆக்கினார்கள் என்கிறார் அம்பேத்கர். அம்பேத்கர் தான் இயற்றிய சட்டத்தின் முதல் வடிவில் பசுவதை சட்டத்தை சேர்க்கவில்லை. அவர் அப்படி ஒரு சட்டத்துக்கு அடிப்படையில் எதிரானவர். ஆனால் 1948ஆம் வருடம் அரசியல் சட்டமைப்பின் மீது நடந்த பாராளுமன்ற விவாதங்களில் வலதுசாரிகள் பசுவதை சட்டத்தை சேர்க்க வேண்டும் என வாதிடுகிறார்கள். ஆச்சரியமாக அம்பேத்ர்கர் இவர்களை கடுமையாய் எதிர்த்து வாதிடவில்லை. ஆனால் பசுவதையை மத நம்பிக்கையின் பெயரில் குற்றமாக்க முடியாது என மறுக்கிறார்.

Tuesday, April 11, 2017

முடிவுக்கு வரும் கிரிக்கெட்டோகிராஃபி தொடர்

குமுதத்தில் நான் எழுதி வந்த கிரிக்கெட்டோகிராஃபி தொடர் முடிவுக்கு வருகிறது. 60வது கட்டுரையாக சச்சின் பற்றி எழுதுகிறேன். இது ஏற்கனவே திட்டமிட்டது: இறுதியாக முத்திரையாக சச்சினைப் பற்றி எழுத வேண்டும் என இத்தொடர் துவங்கிய போதே நினைத்தேன். ஆனால் சச்சினுக்கு முன்பு காம்பிளி பற்றி எழுத வேண்டும் என நினைத்தேன். ஆனால் காம்பிளியை மட்டுமே தவற விட்டேன்.

Sunday, April 9, 2017

சிவப்புத் தோலும் பாலியல் தேர்வும்

தருண் விஜய் சர்ச்சையை ஒட்டி சில நண்பர்கள் எழுதியிருந்த விசயம் நாம் எப்படி கறுப்புத் தோல் மீது தாழ்வுணர்வு கொண்டுள்ளோம், அதனாலே சிவப்பான பெண்களை அதிகம் விரும்புகிறோம் என்பது. நாம் எப்போதாவது கறுப்பான பெண்களை பொருட்படுத்தி காதலித்திருக்கிறோமா? கறுப்பான நாயகிகளுக்கு கவனம் கொடுத்திருக்கிறோமா? ஆண்களே தமது கறுப்பு நிறம் குறித்து லஜ்ஜை கொண்டதில்லையா?
ஆனால் நமது பாலியல் தேர்வை நாம் இப்படி எளிமையாக சுருக்க முடியாது என நினைக்கிறேன். பாலியல் தேர்வு இன்னும் சிக்கலானது. கறுப்பை எடுத்துக் கொள்வோம். கறுப்பு ஒரு குறைபட்ட நிலையை சுட்டுகிறது என நம்புகிறோம். சரி. அதனாலே நாம் கறுப்பான பெண்களை விரும்பவில்லை. அதுவும் சரி. இது சரி என்றால் மற்றொரு கேள்வி வருகிறது. ஏன் மேல்சாதிப் பெண்கள் தாழ்த்தப்பட்ட சாதி ஆண்களை விரும்புகிறார்கள்? ஏன் அவ்வளவு போராடி, பெற்றோரை, உறவினரை பகைத்து, ரிஸ்க் எடுத்து “குறைபட்டவராய்” நாம் நம்பும் தாழ்த்தப்பட்ட சாதி இளைஞன் ஒருவனை ஒரு பெண் காதலிக்கிறாள்? கறுப்பு பற்றி நாம் சொல்வது உண்மையெனில் ஒரு பெண் தன்னை விட மேலான சாதி (என நம்பப்படுகிற) ஆணைத் தானே தேர்வு செய்ய வேண்டும்?

Friday, April 7, 2017

நாம் இனவெறியர்களா?

Image result for tarun vijay
பா.ஜ.க முன்னாள் எம்.பி ”கறுப்பர்களான தென்னிந்தியர்களுடன் நாங்கள் வாழவில்லையா? நாங்கள் இனவெறியர்கள் அல்ல என்பதற்கு இதுவே ஆதாரம்” என்று ஒரு டிவி நிகழ்ச்சியில் கூறியதை ஒட்டி எழுந்த சர்ச்சை சற்று விசித்திரமானது.
தென்னிந்தியர்களை எப்படி கறுப்பர்கள் என்று கூறலாம் எனக் கேட்டு நம் அரசியல் தலைவர்களும் சமூகவலைதள எழுத்தாளர்களும் அவரை துவம்சம் செய்கிறார்கள். ”என் கருத்து சரியாக வெளிப்பட வில்லை, மன்னிக்கவும்” என தருண் விஜய் தெண்டனிட்டு விட்டார். ஆனால் இப்பிரச்சனை சுலபத்தில் ஓயும் எனத் தெரியவில்லை.
திமுகவின் டி.கெ.எஸ் இளங்கோவன் சொல்கிறார்: திமுக தலைவர் கருணாநிதி சிகப்பில்லையா? ஜெயலலிதா சிகப்பில்லையா? எப்படி தமிழர்களை கறுப்பு எனக் கூறலாம்?
நமக்கு இவ்வளவு கோபம் வரக் காரணம் கறுப்பின் மீதுள்ள தாழ்வு மனப்பான்மையா? நம் தோல் நிறத்தின் அடிப்படையில் வட இந்தியர்கள் நம்மை தாழ்வாக நடத்துகிறார்கள் எனும் எண்ணமா? நம் தோல் நிறம் மீது நமக்கு கழிவிரக்கம் இல்லையென்றால் நம்மை கறுப்பர்கள் என அழைக்கும் போது நமக்கு ஏன் ஆவேசம் வர வேண்டும்? ஏன் நம் மத்தியிலும் சிகப்பான தலைவர்கள் உண்டு என சொல்ல தேவை ஏற்பட வேண்டும்?

Monday, April 3, 2017

நம் கல்லறை வாசகங்களை நாமே செதுக்க வேண்டும்

Image result for வள்ளுவர்
நான் என் முனைவர் பட்ட ஆய்வை தமிழ் நவீனத்துவம் பற்றி செய்தேன். குறிப்பாக உடல் பிம்பம் எவ்வாறு கடந்த நாற்பது வருடங்களில் மாறி வந்திருக்கிறது என்பதை ஆய்வு செய்தேன். அப்போது நான் சந்தித்த முக்கிய இடைஞ்சல் துணை ஆய்வு ஆதாரங்கள் கிடைக்காதது. என் ஆய்வின் முதல் வருடத்தில் நவீன கவிதை பற்றி வந்த நூல்களை தேடி சேகரித்தேன். மிக மிக சொற்பமான நூல்களே கிடைத்தன. அவையும் எனக்கு உதவிகரமாய் இல்லை. ஏனென்றால் அவை தத்துவார்த்தமாயோ மொழி ரீதியிலோ நம் கவிதைகளை ஆராயும் புத்தகங்கள் அல்ல.
 இணையத்தில் நமது எழுத்தாளர்கள், அவர்களின் முக்கிய படைப்புகள் பற்றி சில கட்டுரைகள் கிடைக்கின்றன. அவையும் ஆழமான ஆய்வுகள் அல்ல. ஆனாலும் ஏதோ ஒரு மேற்கோள் என இருக்கட்டுமே என அவற்றை பயன்படுத்திக் கொண்டேன். அப்போது நான் கவனித்தது என்னவென்றால் ஒருசில பிளாகர்களே தொடர்ந்து புத்தகங்கள் பற்றி எழுதுகிறார்கள். ஒரு எழுத்தாளன் இறந்து போகும் போது மட்டும் தான் அவனைப் பற்றி விரிவான கட்டுரைகள் வருகின்றன. அசோகமித்திரன் பற்றி அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் இவ்வளவு தீவிரமான கேள்விகளை யாரும் எழுப்பி இருக்க மாட்டார்கள். (இப்போது வரும் அஞ்சலிக் கட்டுரைகளிலும் இலக்கிய ஆய்வுகள் என அதிகம் தேறுவதில்லை, என்றாலும் கூட)