Tuesday, November 25, 2014

கதவை அடைக்காதே

நான் வழக்கமாய்
திறக்கும் கதவை
அடைக்காதே
அவ்விடத்தில்
பத்து புதிய கதவுகளை
திறப்பேன்
என்னை உதாசீனிக்காதே
தொடர்ந்து நினைவு படுத்தியபடியே இருப்பேன்.
என்னை பார்க்க தவிர்த்தால்
உன் பார்வை படும்
இடமெல்லாம் இருப்பேன்
ஒரு மலையுச்சியின் விளிம்பில் இருந்து
தள்ளி விடப் பார்த்தால்
உன் காலை இறுக
பற்றிக் கொள்வேன்


நாம் பரஸ்பரம் நகர்த்தும்
காய்களின் குறுக்குமறுக்கான நகர்வுகளால்
சதுரங்க பலகை
கலைந்தபடியே இருக்கிறது
காலம் கலைந்த எறும்பு வரிசை போலாக
அடுத்தவர் வாழ்வின்
ஒழுங்கு குலைந்து போகிறது
மனிதர்கள் பாதை கலைந்து
அடுத்தவர் வாசலை திறந்து
தம் வீட்டுக்குள் வருகிறார்கள்
வெற்றியின் பாதைகள் தோல்வியிலும்
தோல்வியின் பாதைகள் வெற்றியிலும்
முடிகின்றன
இன்றுள்ள பல
எழுச்சிகளுக்கும் சீரழிவுகளுக்கும்
பாராட்டுக்கும் கண்டனத்துக்கும்
உள்ளாகிறோம்.
சினிமா சண்டைக்காட்சியில் வரும்
கட்டுப்பாட்டை இழந்த காரைப் போல்
நம் காலத்தை
ஒரு வேடிக்கை காட்சியாக்கி விட்டோம்.

போதும்.
நீ ஒரு திசையில்
இழுக்காதே
நானும் இன்னொரு திசைக்காய்
இழுக்க மாட்டேன்
வகுப்பில் சதா கைகளை பிணைத்துக் கொண்டு
ப்ரியமாய் திரியும் குழந்தைகள்
மணியடித்ததும்
கைகளை விடுவிப்பது போல்
விட்டு விடு
வீட்டுக்கு போயாக வேண்டும்.

மாலையாகி விட்டது
இருட்டிலும் களைப்பிலும்
நிழலுருவங்களாய்
தொலைதூர சதுர ஒளிப்புள்ளிகளை
நோக்கி நிற்கிறோம்.
முதலில்
கையை விடு!
இதோ
பொங்கி வழியும் கோப்பையின்
நீர் போல்
நீ என்னிலிருந்து

அகல்கிறாய்

No comments: