Saturday, July 23, 2016

கபாலி – இலக்கற்ற சினிமா

Image result for kabali ranjith

கபாலி பற்றி பேசுவோர் மூன்று முகாம்களாய் பிரிந்துள்ளார்கள். ஒரு முகாம், ரஜினி என்ன செய்தாலும் அற்புதம், அவருக்காகவே பார்க்கலாம் என்கிறது. இன்னொன்று ரஞ்சித்தின் படத்தை விமர்சிக்கிறவர்கள் சாதி வெறியர்கள், தலித் வெறுப்பாளர்கள் என்கிறது. இறுதியாய் எளிய சினிமா ரசிகர்களின் முகாம். அவர்களுக்கு இப்படம் ஏமாற்றமே. அந்த கோபத்தை பகடியாய் வெளிப்படுத்துகிறார்கள். அந்த பகடியில் அவர்கள் ரஜினி மற்றும் ரஞ்சித் மீது எவ்வளவு எதிர்பார்ப்பும் மரியாதையும் வைத்திருக்கிறார்கள் என்றும் தெரிகிறது. இந்த படத்தை அவர்களால் ஒரு சாதாரண வணிகப் படத்தின் தோல்வி என பார்க்க இயலவில்லை.

Wednesday, July 20, 2016

ஆலமர விழுதாக உன்னை புணர்வேன்

”கூடல் நகர்” படத்தில் வரும் ”என்னை உனக்குத் தருவேன்” என்ற பாடலை கேட்ட நினைவில்லை. அதை தேன்மொழி தாஸ் தன் பேஸ்புக் பக்கத்தில் பகிர்ந்து போது தான் அவர் எழுதியது என கவனித்தேன். எவ்வளவு அழகான வரிகள்:
“ஆலமர விழுதாட்டம் 
காலச்சுத்தி இருப்பேன்”

மஞ்சள் நிறமே மஞ்சள் நிறமே!

 

“கடலும் கிழவனும்” நாவல் பற்றி அருள் ஸ்காட் எழுதிய இந்த பதிவை ரசித்தேன். அந்த நாவலில் மஞ்சள் நிறம் எப்படி ஒரு குறியீடாக செயல்படுகிறது என அவர் சுட்டுவது எனக்கு புது புரிதலை அளித்தது. மஞ்சள் நோய்மையின், மரணத்தின் நிறம். எழுபது, எண்பதுகளின் தமிழ் கவிதையில் இந்நிறம் அடிக்கடி வரும். இந்நாவலில் கடலில், கீழவனின் உணவில் எங்கும் மஞ்சள் வியாபிக்கிறது. இன்னொரு விசயம் கடலை நெருங்கிப் பார்க்கையில் அது பழுப்பு நிறமானது என்பது. ஆக இது இயல்பாகவும் கதையில் பொருந்துகிறது. ஒரு படைப்பை திரும்ப படிக்கையில் அது குறித்து பேசுகையில் சட்டென ஒரு புதிய அவதானிப்பு கிடைப்பது சிலாக்கியமானது. இந்நாவலையும் நண்பர்கள் கூடி வாசித்து உரையாடும் போது தான் அருளுக்கு இந்த கருத்துக்களும் தூண்டுதலும் கிடைக்கிறது. இலக்கியம் தனியாய் வாசிக்க வேண்டியதல்ல. சினிமா, நாடகம் போல் கூட்டமாய் அமர்ந்து ரசிக்க வேண்டிய ஒன்றும்

நவீன புனைவுகளில் ஊனத்தை குறியீடாக்குவதன் சிக்கல்


சிதைவான உடல்களைப் பேசுவதில் ரெண்டாயிரத்துக்கு பிறகான நவீன எழுத்தாளர்களுக்கு தனி விருப்பம் உள்ளது. வாழ்வின் சிதைவுற்ற தன்மைக்கு, சிதறிப் போன மனதுக்கு குறியீடாக நவீன புனைவுகளில் சிதைவுற்ற உடல் அடிக்கடி வருகிறது. ஆனால் சிதைவுற்ற உடலை உடலாக மட்டுமே காண்கிற, அதாவது ஒரு தனி இருப்பாக சித்தரிக்கிற, படைப்புகள் நம்மிடைய பெரும்பாலும் இல்லை. இது நவீன இலக்கியத்தின் ஒரு முக்கிய சிக்கல். உடல் குறைகள் எப்போதும் அகத்தின் சிக்கலை காட்டும்படியாகவே இருக்கும். இதன் எதிர்விளைவு என்னவென்றால் உடல் குறை பற்றி சமூகத்தில் இருக்கும் தேய்வழக்குகளை இவை உறுதிப்படுத்தி விடுகின்றன.
 மேற்குலகில் இருந்து ஒரு உதாரணம் பார்ப்போம். ஷேக்ஸ்பியரின் புகழ்பெற்ற நாடகமான “மெக்பெத்” அதிகார ஆசையினால் கொலை தாண்டவம் ஆடும் ஒரு தளபதியின் கதை. தளபதி மெக்பத் இயல்பில் நல்லவன். அவனுக்குள் மன்னன் ஆகும் பேராசையை தூண்டி விடுகிறாள் அவனது மனைவி. அதிகார இச்சை அவனுக்குள் விஷமாக இறங்குகிறது. ஆனால் அப்போதும் அவன் குற்றவுணர்வால் தடுமாறுகிறான். அப்போதெல்லாம் மனைவி அவனைத் தொடர்ந்து ஊக்கப்படுத்தி மன்னர் உட்பட பலரை கொல்லும்படித் தூண்டுகிறாள். அவள் அற உணர்வு அற்றவளாய் காட்டப்படுகிறாள். அவளது ஒரே மோகம் அரியணையில் அமர்வது. ஷேக்ஸ்பியர் அவளுக்கு அளிக்கும் முக்கிய அடையாளம் அவள் மலடி என்பது.

Monday, July 18, 2016

கவலையில்லாமல் எழுதுவது எப்படி?

நண்பரும் எழுத்தாளருமான சுரேஷ் கண்ணன் சமீபத்தில் என்னிடம் எழுத்து சம்மந்தமாய் சில கேள்விகள் எழுப்பினார் அவை கொஞ்சம் அந்தரங்கமான கேள்விகள் எனப் பட்டதால் ஆரம்பத்தில் பதிலெழுத தயங்கினேன். அந்தரங்கம் என்றால் படுக்கையறை என்றெல்லாம் இல்லை. நான் எழுதும் போதான மனநிலை. பொதுவாக என் எழுத்து குறித்து பேச எனக்கு கூச்சம் அதிகம். ஏனென்றால் ஒரு குழந்தைக்கு ஏன் விரல் சப்ப பிடிக்கும் என கேட்டு அதுவும் விளக்க துவங்கினால் ரொம்ப தத்துபித்தென பித்துக்குளித்தனமாய் இருக்குமல்லவா! என் எழுத்துக்கான தயாரிப்பு, திட்டங்கள், முஸ்தீபுகள் குறித்த பதில்களூம் அப்படித் தான் அமையும்.

மம்முட்டி

என் அம்மா மம்முட்டியின் அதிபயங்கர விசிறி. டிவியில் மம்முட்டி வந்தால் அவர் உலகையே மறந்து விடுவார். அதனால் என் அப்பா மம்முட்டியை திட்டுவதையே வீட்டில் வழக்கமாய் வைத்திருப்பார். இன்று அம்மாவுக்கு மம்முட்டியை காட்டுவதற்காய் ”பேரன்பு” படப்பிடிப்பு தளத்திற்கு அழைத்து சென்றேன். மம்முட்டியை கண்டதும் வெட்கத்துடன் கைகூப்பினார். எவ்வளவோ சொல்லியும் கூட படம் எடுத்துக் கொள்ள வெட்கி விலகி விட்டார். நான் மம்முட்டியிடம் என் அப்பாவின் பொறாமை பற்றி சொன்னேன். அவர் தன் ஸ்டைலில் வாயை திறந்து கண்ணை சுருக்கி சிரித்தார்.

Sunday, July 17, 2016

இடதுசாரிகளும் ஆர்.எஸ்.எஸும் இணையும் புள்ளி

 சமீபத்தில் ஹிந்து நாளிதழ் நடுப்பக்கத்தில் ரொமிலா தாப்பரின் பேட்டி வெளிவந்தது. கருத்து சுதந்திரம், அறிவுஜீவிகள் மீதான பா.ஜ.கவின் ஒடுக்குமுறை குறித்து பேசியிருக்கிறார். ஒரு கருத்து என்னை கவர்ந்தது.
 ரொமிலா தாப்பர் சொல்கிறார்: “அறிவுஜீவிகள் புது கருத்துக்களை கண்டடைய வேண்டும் என்பதே எதிர்பார்ப்பு. …. ஆனால் அவர்கள் அச்சத்தில் வாழ நேர்ந்தால், பின் அந்த அச்சம் அவர்களைச் சுற்றி வாழும் மக்கள் மத்தியிலும் கசிந்து இறங்கும். சமூகச் சூழல் அச்சத்தால் ஆனதாகும்….”. இப்படியே அவரது வாதம் தொடர்கிறது.
அறிவுஜீவிகள் பாதிக்கப்பட்டால் சமூகமே பாதிப்புக்குள்ளாகுமா? அறிவுஜீவிகள் சமூகத்தின் நியூக்ஸியசா? அதற்கு வரலாற்று சான்று உண்டா?

Saturday, July 9, 2016

எழுத்தாளனும் மனிதன் தானே?


 விருதுகள் எந்த சார்பும் இல்லாமல் முழுக்க புறவயமான தேர்வுக்கு உட்பட முடியுமா? ஒருவேளை கணினியால் முடியும். மனிதனால் முடியாது. சமீபத்தில் ஒரு ஈழக்கவிஞர் ஒரு பேஸ்புக் பதிவு இட்டிருந்தார்: “கனடா இலக்கிய தோட்ட விருதுகள் நாகர்கோயிலில் துவங்கி ரொரொண்டோவில் போய் முடிகின்றன”. அதன் கீழ் ஒருவர் இப்படி பின்னோட்டம் இடுகிறார்: ”அவ்விருதை பெற நீங்கள் ஜெயமோகன் காலை பூஜிக்க வேண்டும்.”

Thursday, July 7, 2016

விஜய மகேந்திரன்



எல்லா வகுப்பிலும் ஒரு துடிப்பான, காரிய சாமர்த்தியம் கொண்ட, பழகுவதற்கு இனிதான மாணவன் இருப்பான். ஆசிரியர் கேட்கும் முன்னரே “இதை செய்யட்டுமா, அதை இப்படி மாற்றலாமா?” என முன்வருவான். எந்த முயற்சியையும் எடுப்பதற்கும் ஆசிரியர் அவனையே நம்பி இருப்பார். பிற மாணவர்கள் சோம்பி உட்கார்ந்திருந்தாலும் இவன் ஒருவன் தரும் நம்பிக்கையை ஆசிரியர் நம்பி இருப்பார். நம் இலக்கிய உலகம் ஒரு வகுப்பறை என்றால் விஜய மகேந்திரன் தான் அந்த மாணவர்.

ராம்குமார் துணிந்து பேசும் போது…


ராம்குமார் கைது செய்யப்பட்ட போது மனுஷ்யபுத்திரன் எழுதினார் “ராம்குமார் பேச வேண்டும். அப்போது தான் வழக்கின் உண்மைகள் வெளியே வரும்.” இப்போது சிறையில் இருக்கும் ராம்குமார் தன்னை சந்திக்க வந்த வக்கீல் ராமராஜிடம் சுருக்கமாக இரண்டு விசயங்களை கூறியிருக்கிறார். 1) குற்றத்தில் தனக்கு பங்குள்ளது. ஆனால் பிரதான குற்றவாளி தான் அல்ல. காவல்துறை பிரதான குற்றவாளிகளை காப்ப்பாற்றவே தன்னை பலிகடாவாக்குகிறது.