Monday, May 2, 2016

“மலை மீது ஓய்வு கொள்ளும் கவிஞன்”

இம்மாத அம்ருதாவில் ஷங்கர்ராமசுப்பிரமணியன் விக்கிரமாதித்யன் பற்றி எழுதியுள்ள கட்டுரை “மலை மீது ஓய்வு கொள்ளும் கவிஞன்” சிறப்பானது. மிக நளினமான, அழகான மொழியில் ஷங்கர் விக்கிரமாதித்யனை அலசி மதிப்பிடுகிறார். அவரை தமிழ் மரபின் கடைசி கவி என்கிறார். நவீனத்துவத்துக்கும் மரபுக்கும் இடையில் ஒரு திரிசங்கு நிலையில் அவர் உள்ளதை குறிப்பிடுகிறார். கவிதை அவருக்கு ஒரே சமயம் கழுத்தில் தொங்கும், காலை சுற்றி வளைக்கும் பாம்பாக உள்ளதாக சொல்கிறார். அந்த பாம்பு உவமை எவ்வளவு ஆழமானது. விக்கிரமாதித்யனின் மனம் எப்போதும் இரண்டு எதிர்நிலைகள் இடையே மாட்டி அவஸ்தைப்படும் ஒன்று எனும் அவதானிப்பை ரசித்தேன்.

Sunday, May 1, 2016

”கபாலியும்” ரஞ்சித்தை பல்லக்கில் ஏற்றிக் கொண்டு போகிறவர்களின் அரசியலும்

Image result for kabali

முதலில் இதை சொல்லி விடுகிறேன். எனக்கு ”கபாலி” ட்ரெய்லர் பிடித்திருந்தது. குறிப்பாய் அந்த வசனம்: கபாலி என்றால் பழைய படத்தில் நம்பியார் டேய் கபாலி என்றதும் ஓடிப் போய் எசமான் என்று நிற்கிறவன்னு நினைச்சியா என வில்லனை நோக்கி ரஜினி பேசும் இடம். ரஜினியிடம் இப்போதும் அந்த நெருப்பு அணையாமல் இருக்கிறது. அதுவும் இறுக்கமான உடலை சட்டென நெகிழ்வாக்கி குழைத்து குனிந்து கைகளை குவித்து அவர் மிமிக்றி செய்யும் படுவேகம். அப்போது முகத்தை மட்டும் உணர்ச்சியில்லாமல் கண்களில் கோபத்தை தக்க வைப்பது. அந்த வசனத்தில் உள்ள நுணுக்கமான சாதி விமர்சனத்தையும் ரசித்தேன். தேவர் சாதியினர் பட்டவர்த்தமாய் தம்மை முன்வைப்பதற்கும் இதற்கும் வேறுபாடு உண்டு.
இந்த டிரெய்லரை ஒட்டி முகநூலில் ரஞ்சித்தின் சாதியை கொண்டாடி முன்வைக்கப்படும் பதிவுகளை விமர்சித்து ஸ்வர வைத்தீ வெளியிட்ட வீடியோவையும் பார்த்தேன். எனக்கு அவர் சொல்வதில் உடன்பாடு உண்டு. ரஞ்சித் தெளிவாகவே இருக்கிறார். அவர் சாதிப் பெருமைக்காக படம் எடுப்பதில்லை. “மெட்ராஸ்” படத்தில் வி.சி.க மீது நுணுக்கமான விமர்சனம் இருந்தது. எனக்குத் தெரிந்து சுயசாதியின் பிரச்சனைகளை கூர்மையாக பேசின ஒரே இயக்குநர் ரஞ்சித் தான். ஆனால் தலித் ஆதரவாளர்களும் முற்போக்காளர்களும் இந்த சுயவிமர்சனத்தை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு “தலித் வாழ்க்கை ஒரு தலித்தால் படமாக்கப்பட்டு விட்டது” என்பதை கொண்டாடுவதிலேயே குறியாக இருந்தனர். ”காட்சிப்பிழை” இதற்காக ஒரு தனி சிறப்பிதழே கொண்டு வந்தது. படத்தை ஆய்வு செய்ய அல்ல, தலித் சாதி அடையாளத்தை பதிவு செய்வதை ஒரு வரலாற்று நிகழ்வாய் மாற்றுவதற்கு. முழுக்க தலித்துகள் மட்டுமே வேலை செய்த படம் என்று ஒருவர் முகநூலில் அதை பாராட்டி இருந்தார். இப்போது “கபாலி” டிரெய்லர் வெளியாகும் போதும் இந்த சாதி புரொமோஷன் ஆரம்பித்திருக்கிறது. ஸ்வர வைத்தீ இதைத் தான் கண்டிக்கிறார்.
முன்னர் பிராமண ஆதிக்கம் கொண்ட படங்கள் வந்தன. அதன் பிறகு தேவர்கள், நாடார்கள், கௌண்டர்கள் என இடைநிலை சாதிகள் வெளிப்படையாகவே தம்மை கொண்டாடும் படங்கள் வந்தன. கடந்த சில வருடங்களில் இந்த வெளிப்படைப் போக்கு குறைந்திருக்கிறது. மதுரைப்படங்கள், மண்சார்ந்த படங்கள் எனும் போர்வையில் இப்படங்கள் வருகின்றன. அதையும் மீறி சாதிய ஆதிக்கமும் வன்முறையும் சித்தரிக்கப்படும் போது அதை விமர்சிக்கிறோம். நேற்றைய ஹிந்துவில் ரவிக்குமார் எவ்வாறு “தேவர் மகன்” போன்ற படங்கள் தலித்துகள் மீதான வன்முறைக்கு வித்திட்டன என கருத்து சொல்லி இருக்கிறார். என் ஐயமெல்லாம் தலித் ஆதரவாளர்கள் ரஞ்சித்தின் படங்களை ஒரு பதாகை போல் பயன்படுத்துவது ஆதிக்க சாதியினரின் அதெ கத்தியை கையில் தூக்குவது ஆகாதா என்பதே.
உன் சாதிப் பெருமையை நீ பேசு, என் சாதிப்பெருமையை நான் பேசுகிறேன் எனும் சூழல் ஆரோக்கியமானதா? இது நம்மை அந்நியப்படுத்தாதா? தலித்துகள் நாங்கள் தனிக்குழுவாய் இயங்கி படம் எடுக்கிறோம், எங்களைப் பற்றி மட்டுமே பேசுகிறோம் என்பதான பிம்பங்கள் பிறருக்கு எரிச்சல் ஏற்படுத்தாதா?
ஏனென்றால் “கல்யாண சமையல் சாதம்” போன்ற படங்கள் ரொம்ப பிராமணீயமாக இருக்கிறது என விமர்சிக்கப்பட்ட போது ஹிந்துவில் பரத்வாஜ் ரங்கன் ஒரு கேள்வி எழுப்பினார்: தேவர்கள் தம் சாதி வழக்கங்களை, வட்டார வழக்கை படமாக்கினால் அது பண்பாட்டு சினிமா, பிராமணர்கள் செய்தால் அது ஆதிக்க அரசியலா என்றார். தத்தமது சாதியின் வரலாற்றை பேசுவதில் சிக்கல் இல்லை. ஆனால் அங்கு பிற மக்களுக்கும் இடம் அளிக்க வேண்டும். முழுக்க சுயசாதி உணர்வு மட்டுமே நிரம்பி இருக்கக் கூடாது. எந்த படைப்பும் பிறருக்கு சுவாசிப்பதற்கான இடத்தை அளிக்க வேண்டும். “அட்டைக்கத்தியில்” அந்த இடம் இருந்தது. அது தலித் பிரச்சனையை, வரலாற்றை பேசும் படம் மட்டுமே அல்ல. அதில் சமகால வாழ்வின் பின்நவீனத்துவ கூறு சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தது. “மெட்ராஸ்” படத்தை தமிழகத்தை அனைத்து சாதியினரும் ரசித்தது அதில் தன் சமூகத்தின் அரசியலில், வன்முறைக்குள் மாட்டின ஒரு எளிய இளைஞனின் அவஸ்தையும் பயமும் சித்தரிக்கப்பட்டதாய் அவர்கள் அதை கற்பனை பண்ணிக் கொண்டதால் தான். ஆனால் தலித் ஆதரவாளர்களுக்கு இதெல்லாம் முக்கியமாய் படவில்லை. அவர்கள் ”மெட்ராஸை” மற்றொரு “தேவர் மகனாய்” மாற்றிக் கொண்டார்கள். இது அப்படத்துக்கு செய்யும் அநீதி என அவர்கள் புரிந்து கொள்ளவில்லை. அப்படத்தின் மையமே எப்படி தலித் சாதி அரசியல் இங்கு சீரழிந்து, தன் கண்ணையே குத்துவதாய் ஆயிற்று என்பது தானே. அதை இவர்கள் கவனமாய் பேசாமல் தவிர்த்து, “மெட்ராஸை” தலித் வாழ்க்கை ஆவணமாய் மட்டுமே பார்த்து முன்வைத்ததன் அரசியல் தான் என்ன?

 எப்போதும் இயக்குநர்களாலோ பார்வையாளர்களாலோ சிக்கல் இல்லை. படத்தின் மீது பல வண்ண பெயிண்ட் அடிக்கும் (ஒருவர் எப்படி நீலம் “மெட்ராஸ்” முழுக்க வண்ணமாய் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தது என சிலாகித்திருந்தார். இதில் என்ன பெரிய தத்துவம் இருக்கிறது வியக்க?) ஆட்களால் தான் பிரச்சனைகள் உருவாகின்றன. ரஞ்சித் தன் அரசியலை சுயசாதி விமர்சனத்தோடு நுணுக்கத்தோடு, சாதிய தம்பட்டம் அடிக்காமல் தான் முன்வைக்கிறார். ஆனால் அவரை பல்லக்கில் ஏற்றி கொண்டு போகிறவர்களை நினைத்தால் தான் பயமாக இருக்கிறது!

வாசிப்பு ஏன் ஆறுதல் தருகிறது?

ஒவ்வொருவருக்கும் ஓய்வு கொள்வதற்கு, மனதை ஆறுதல்படுத்துவதற்கு, உடலின் கடிகாரத்தை மீண்டும் முடுக்கி விடுவதற்கு தமக்கான வழிமுறைகள் இருக்கும். சிலருக்கு குடிப்பது, நண்பர்களுடன், பெண்களுடன், ஆண்களுடன் பேசுவது, கலவி கொள்வது, படம் பார்ப்பது, தூங்குவது, ஊர் சுற்றுவது, வீட்டு வேலைகள் செய்வது, சமைப்பது, வீட்டுப் பொருட்களை துடைத்து ஒழுங்கு பண்ணுவது. நான் அடிப்படையில் சோம்பேறி – எனக்கு வாசிப்பு தான் ஒரே மார்க்கம். வேலை நாள் முடிந்ததும் என் மனம் அம்பெய்த நாண் போல் அதிர்ந்தபடியே இருக்கும். அப்போதெல்லாம் நான் ஏங்குவது வீட்டுக்கு சென்று படுத்துக் கொண்டு சில பக்கங்களாவது படிக்க வேண்டும் என்பது.
வாசிப்பு இன்பம், அறிவுப்பெருக்கம், மொழிகூர்மை போன்ற பொதுவான காரணங்கள் தான் என்னையும் வாசிப்பை நோக்கி ஈர்ப்பது. ஆனால் ஓய்வு நேரத்தின் சிறந்த பொழுதுபோக்காக, ஆறுதல் அனுபவமாய் வாசிப்பு இருப்பது ஏன் என யோசிக்கிறேன்.

Friday, April 29, 2016

கால பைரவன் கதைகள் குறித்து உரையாடல்...

இன்று மாலை ஆறு மணிக்கு வாசக சாலையின் புத்தக விமர்சனக் கூட்டத்தில் கால பைரவனின் கதைகள் குறித்து பேசுகிறேன். நண்பர்களே சந்திப்போம்!

Sunday, April 24, 2016

எம்.அஷ்வின்

முருகன் அஷ்வின் எழுத்தாளர் இரா.முருகனின் மகன். இன்றைய ஐ.பி.எல் ஆட்டத்தில் பூனே அணிக்காக அவர் பந்து வீச்சு என்னை கவர்ந்தது. எம்.அஷ்வின் ஒரு வித்தியாசமான ஆக்‌ஷன் கொண்ட லெக் ஸ்பின்னர். அவர் கொஞ்சம் ஹர்பஜன் போல் இரு கைகளையும் தூக்கி லோட் செய்து பந்து வீச தயாராகிறார். அப்போது அவர் வலது கை ஷார்ட் லெக் நோக்கி இருக்கிறது. பந்து வீசி முடித்த பின்னரும் கையில் பொசிஷன் இப்படித் தான் முடிகிறது.

இவரது பந்து வீச்சில் நிறைய வித்தியாசமான அம்சங்கள் உண்டு.

1) பெரும்பாலான லெக் ஸ்பின்னர்களுக்கு உயர்வான ரிலீஸ் பொஸிஷன் இருக்கும். வேகமாய் வீசும் கும்பிளே, அப்ரிடிக்கு கூட. இது பவுன்ஸ் பெற உதவும் ஆனால் எம்.அஷ்வின் கொஞ்சம் round armish. பந்தை தோள் உயரத்துக்கு மேல்  தூக்குவதில்லை. இருந்தும் அவர் பந்தை எகிற வைக்கிறார்.

2) வேகமாய் வீசினாலும் பந்தை நன்றாய் திருப்புகிறார். சொல்லப் போனால் மெல்ல வீசும் போது இவர் பந்து திரும்புவதில்லை.

3) எம்.அஷ்வின் போன்று மாறுபட்ட ஆக்‌ஷன் கொண்ட மற்றொரு லெக் ஸ்பின்னரை நான் கண்டதில்லை. இதனாலே இவரை கணித்தாடுவது சிரமம். முதலில் பார்க்க ஒரு off spinner வேகமாய் தூஸ்ரா வீசுவது போல் இருக்கிறது. இவரது கூக்ளி அபாரமாய் திரும்புகிறது. பவுன்சும் ஆகிறது. இதை இவரது வேகமான ஆக்‌ஷன் மூலம் பார்த்து ஊகிப்பது எளிதல்ல. இன்று நன்றாய் ஆடி வந்த சூர்ய குமார் யாதவை கூக்ளி கொண்டது முறியடித்தது ஒரு அற்புதமான காட்சி

எம்.அஷ்வினுக்கு நிச்சயம் சிறந்த எதிர்காலம் உள்ளது. அவர் முதலில் தமிழ்நாடு அணியில் இடம் பெற வேண்டும். நிறைய பந்து வீச வேண்டும். நீண்ட ஸ்பெல்கள் வீச வேண்டும். இவரது முக்கிய சிறப்புகள் வித்தியாசமான ஆக்‌ஷன், வேகம் மற்றும் பந்தை அபாரமாய் திருப்புவது. இந்திய லெக்ஸ்பின்னர்களில் இப்போதைக்கு மிஷ்ராவுக்கு அடுத்த படியாய் பந்தை அரை அடிக்கு திருப்புவது எம்.அஷ்வின் தான். ஆனால் பந்து ஸ்பின் ஆகும் அளவை கட்டுப்படுத்த முடிந்தால் இவர் இன்னும் அதிக விக்கெட்டுகள் எடுப்பார். இல்லாவிட்டால் மிக அதிகமாய் சுழலும் பந்து மட்டையை கடந்து போகும், எட்ஜ் வாங்காது.

நீளம்

கணினியில் நீளமான வாக்கியங்களை வாசிப்பது சிரமம் என்பதாலே நாம் இன்று சிறு வாக்கியங்களாய் எழுதி பழகி விட்டோம். நீளவாக்கியங்கள் இன்று அச்சிதழ்களில் கூட வழக்கொழிந்து விட்டன.
இதை நான் துல்லியமாய் உணர்ந்தது சமீபத்தில் ஆண்டிராய்ட் போனில் உள்ள நோட்ஸ் செயலியில் எழுத ஆரம்பித்த போது தான். சமீபத்தில் இரண்டு பத்து பக்க கட்டுரைகளின் பாதியை நான் செல்பேசியில் எழுதினேன். அப்போது என் வாக்கியங்கள் மேலும் சின்னதாய் அமைவதை கவனித்தேன். குறிப்பாய் மிச்ச கட்டுரையை கணினியில் எழுதி முடித்த பின் கட்டுரையின் முதல் பாதி அதன் வடிவத்தை பொறுத்து தனித்து இருப்பதை கவனித்தேன். மே மாத உயிர்மைக்கு “கடவுள் இருக்கிறாரா?” என்று ஒரு கட்டுரை எழுதினேன். இதன் ஆரம்ப பத்திகளில் சொற்றொடர்கள் நறுக்கி தூவினது போல் இருக்கும். ஆனால் கணினியில் எழுதின பிற்பகுதியின் வாக்கியங்கள் நீளமாக இருக்கும்.

Thursday, April 21, 2016

தமிழக அரசியலில் தலைமை வெற்றிடம்


தமிழக அரசியலில் முன்னெப்போதும் இல்லாத விசித்திர சூழல் உருவாகி உள்ளது. ஜெயயலிதாவின் உடல்நலக் கேடு, கருணாநிதியின் முதுமை, அதிமுகவுக்குள் மாற்று சக்திகளின் எழுச்சி, தி.மு.கவில் ஸ்டாலின் தன் அப்பாவையே எரிச்சல்பட வைக்கும் அளவு வளர்ந்துள்ளது அடிப்படையில் இங்குள்ள் அரசியல் தலைமையை பலவீனமாக்கி உள்ளது. எம்.ஜி.ஆர் உடல் நலமற்று, கட்சியில் தன் பிடிப்பை இழந்த கட்டத்திலும் இங்கு மாற்றுத் தலைவராக திமுகவில் கருணாநிதி இருந்தார். இன்று ஜெயலலிதாவுக்கும் கருணாநிதிக்கும் மாற்றாக விஜயகாந்தும் ஸ்டாலினும் மட்டுமே உள்ளார்கள்.

Tuesday, April 19, 2016

அன்புக்கான நேரமும் இடமும்


அன்புக்கான நேரத்தைக் கூட தனியாய் அளந்து வைத்திருக்கிறாய் என மனைவி அடிக்கடி குற்றம் சாட்டுவாள். அப்போதெல்லாம் நான் அதை ஏற்றதில்லை.

குழந்தை பிறந்து வள்ர்ந்து வருகிற இப்போது நான் என் நாயுடன் செலவழிக்கும் நேரம் மிகவும் குறைந்து வருவதை குறிப்பாய் உணர்கிறேன். சொன்னால் நம்ப மாட்டீர்கள் முன்பு நான் என் நாயுடன் தினமும் ஒரு மணிநேரமாவது பேசுவேன். அது சுத்தமாய் கவனிக்காது. ஆனாலும் நான் லொடலொடவென அதனுடன் பேசுவதில் தனி மகிழ்ச்சி அடைவேன். அது மட்டுமல்ல, நான் வீட்டில் எங்கிருந்தாலும் என்ன வேலை பண்ணினாலும் நாய் என் காலடியிலேயே இருக்கும்.
குளிக்கும் போது வாசலில் காவல் இருக்கும். நான் சாப்பிட்டால் அதுவும் சாப்பிடும். போன் அடித்து நான் எடுக்காவிட்டால் குலைத்து ரகளை பண்ணும். ரொம்ப போரடித்தால் அதன் முகத்தில் பொய்யாய் குத்தி விளையாடுவேன். முகத்தில் என் முஷ்டி படும் முன் அது சரியாய் கவ்வி விட வேண்டும் என்பதே விதிமுறை.

இப்போது வீட்டில் பெரும்பாலான நேரம் குழந்தையுடனே இருக்கிறேன். எழுதும் போதும் சாப்பிடும் போதும் குழந்தை என் தோளில் இருக்கிறது. என் கவனம் முழுக்க குழந்தை பற்றின வேலைகளிலும் பிரச்சனைகளிலுமே. அது சாப்பிட விரும்புகிறதா, தூங்க வேண்டுமா, எப்படி அழுகையை நிறுத்துவது, எப்படி சிரிக்க வைப்பது, எப்படி தூங்க வைப்பது இப்படி என் வீட்டிலுள்ள நேரம் மையம் கொண்டு விட்டது.

இயல்பாகவே நாய் குழந்தையை தன் போட்டியாக நினைக்கிறது. இருவரையும் பக்கத்தில் வைக்க முடியாது. இதனால் நாய் இப்போது என் பக்கத்தில் இருப்பதில்லை. சற்று தொலைவில் அமர்ந்து என்னையே கவனிக்கிறது. அது பிறந்த பின் இவ்வளவு நாட்கள் அதன் அருகே நான் இல்லாமல் இருப்பது இப்போது தான் முதன்முறை.

நாய் எனக்காய் ஏங்கிப் போயுள்ளது அதன் உடலில் தெரிகிறது. முன்பெல்லாம் நான் மணிக்கணக்காய் கொஞ்சினாலும் மதிக்காது. இப்போது நான் சில நிமிடங்கள் சீராட்டினாலும் அப்படி உற்சாகம் கொள்கிறது. வீட்டுக்குள் வரும் போது ஒரு சின்ன பிஸ்கெட் துண்டு கொண்டு கொடுத்தால் மகிழ்ச்சியில் துள்ளுகிறது.
அதற்காய் கூடுல் நேரம் ஒதுக்கி செலவழிக்க நினைக்கிறேன். அப்போது தான் புரிகிறது என்னிடம் கூடுதலாய் நேரம் அப்படி இல்லை என.

ஒருவேளை நான் காலையில் சிக்கிரம் எழுந்தால் கூட செய்வதற்கு வேறு வேலைகள் தோன்றி விடும். வெளியே அழைத்துப் போனால் கூட நான் இதுவரை அதனுடன் செலவழித்த காலத்துக்கு ஒப்பாகாது. என் நாய்க்கு என்று என் வாழ்வில் இருந்த நேரத்தை மற்றொருவர் பறித்து விட்டார். அதை இனி மீட்க முடியாது.

அன்புக்கு அளவில்லை தான். ஆனால் அன்பு நாம் இருக்கும் இடம், நமக்கு தரப்பட்ட நேரத்தால் வடிவம் தரப்படுகிறது. இடத்துக்கும் நேரத்துக்கும் உள்ள கட்டுப்பாடு அன்புக்கும் வந்து விடுகிறது. இடத்தையும் காலத்தையும் அளப்பது போல் அன்பையும் தேக்கதண்டியால் அளக்க நேர்கிறது.

இதனால் தான் முற்றிலும் வேறொரு இடத்திற்கு கால அட்டவணைக்கு மாறும் போது நாம் அன்பால் நுரை தப்புகிறோம். அன்பை மிதமிஞ்சி பொழிகிறோம். டாஸ்மாக் ஒரு உதாரணம்.

Friday, April 15, 2016

பகடியை வெறுக்கும் மனநிலை

சமீபத்தில் புத்தக புரொமோஷனின் சங்கடங்களையும் அதில் எழுத்தாளனுக்கு உள்ள பிரச்சனைகளையும் பகடியான தொனியில் எழுதியிருந்தேன். அதில் இணையத்தில் எழுதுகிறவர்கள் புரொமோஷன் செய்யும் முறையும் இணையத்தில் ஜனரஞ்சகமாய் எழுதுபவர்களுக்கு புரொமோஷன் எப்படி சுலபமாய் அமைகிறது என்பதையும் சொல்லி இருந்தேன். அதை ஒரு பதிவர் நான் அவரை கேலி பண்ணினதாய் கருதிக் கொண்டு ராப்பகலாய் என்னைத் திட்ட ஆரம்பித்து விட்டார்.
 பொதுவாய் தன்னம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் hyper sensitive ஆக இருப்பார்கள். அவர்களைப் பார்த்து புன்னகைத்தாலே கேலி செய்கிறோமோ என வெகுண்டெழுவார்கள். அந்த பதிவர் என் மொத்த பதிவுமே தன்னைப் பற்றியது எனும் சித்திரத்தை உருவாக்கி தன் மீதே சேற்றை வாரி இறைத்துக் கொண்டார்.

Thursday, April 14, 2016

தலைமுறைகள்

இப்போதெல்லாம் மைலாப்பூர் பக்கமாய் அடிக்கடி இலக்கியவாதிகளை சந்திக்கிறேன். அதுவும் சற்றும் எதிர்பாராமல். போன வாரம் ஒருநாள் காலை ஆறுமணிக்கு வேலைக்கு சென்று கொண்டிருந்தேன். மைலாப்பூர் ஆர்.கெ சாலைக்கு பக்கத்து தெருவில் இந்திரா பார்த்தசாரதி நடைபழகுவதை பார்த்தேன். கைத்தடியால் மெல்ல மெல்ல ஊன்றி ஒரு குழந்தை நடக்க கற்பது போல் தனியாய் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தார். முதலில் இ.பாவா அல்லது அவரைப் போன்று வேறொருவரா என குழப்பம். வண்டியை திருப்பி அவர் அருகே போனேன். என்னைப் பார்த்ததும் அவர் குழப்பமாகி நின்று விட்டார். அவரிடம் சென்று வணங்கினேன். “இ.பா தானே?” என்றேன். அவர் கண்களில் ஆர்வம் ஒளிர தலையசைத்தார். என்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டேன். இ.பா போல் உதட்டை மென்மையாய் குவித்து பல்லைக்காட்டாமல், கன்னத்தசைகளை விரிக்காமல் புன்னகைக்க வெகுசிலருக்கே வரும். பார்க்க அவ்வளவு அழகு.